Pascha (Pesach) to ustanowione przez Boga święto upamiętniające wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, które stanowi proroczy obraz odkupienia ludzkości przez krew Jeszui (Jezusa) – prawdziwego Baranka Paschalnego. Obchodzi się ją 14. dnia biblijnego miesiąca nisan, spożywając przaśny chleb i owoc winorośli oraz wspominając ofiarę Mesjasza.
Powszechne spojrzenie na Święto Paschy
W tradycji większości kościołów biblijna Pascha została w dużej mierze zapomniana lub zastąpiona przez Wielkanoc (w krajach anglosaskich Easter). Jest to święto o odmiennej dacie, wyznaczanej na podstawie soborowych ustaleń z IV wieku, a jego symbolika często czerpie z przedchrześcijańskich, wiosennych obrzędów. Z kolei w tradycyjnym judaizmie rabinicznym Pesach obchodzi się bardzo uroczyście w formie wieczerzy (tzw. Seder), jednak bez odniesienia do Jeszui jako wypełnienia tego święta. W powszechnym nauczaniu chrześcijańskim dominuje pogląd, że starotestamentowe święta były przeznaczone wyłącznie dla Żydów, zostały zniesione na krzyżu i nie obowiązują już wierzących.
Biblijne fundamenty Paschy
Aby zrozumieć, czym jest Pascha, musimy sięgnąć do Pisma Świętego. Bóg, uwalniając Izraela z Egiptu, nakazał zabić baranka bez skazy, a jego krwią pomazać odrzwia domów. Dzięki temu anioł śmierci omijał (hebr. pasach – ominąć, przejść ponad) te domostwa, ratując pierworodnych przed śmiercią.
Pismo wyraźnie wskazuje, że nie jest to jedynie święto historyczne, ale wieczne ustanowienie. Bóg nakazał: „Ten dzień będzie dla was pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla Jahwe po wszystkie pokolenia. Będziecie go obchodzić jako ustawę wieczną” (Wj 12,14).
Pascha należy do grupy moadim – wyznaczonych czasów spotkania z Bogiem. Nie są to wyłącznie „święta żydowskie”, ale święta samego Boga: „Oto uroczyste święta Jahwe, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych porach: W pierwszym miesiącu, czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha Jahwe” (Kpł 23,4-5).
Jeszua jako nasz Baranek Paschalny
Biblia uczy, że Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione, a dawne wydarzenia były cieniem przyszłych dóbr. Prawdziwym i ostatecznym Barankiem, który uwalnia nas z niewoli grzechu i śmierci, jest Jeszua. Jan Chrzciciel, widząc Mesjasza, ogłosił: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (J 1,29).
Apostoł Paweł potwierdza to, pisząc do wierzących z narodów pogańskich w Koryncie: „Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas” (1 Kor 5,7). Ostatnia Wieczerza, którą Jeszua spożył z uczniami tuż przed swoją śmiercią, była właśnie wieczerzą paschalną. Ustanowił On wówczas nowy wymiar tego święta dla swoich naśladowców, wskazując, że przaśny chleb i wino symbolizują Jego ciało i krew: „To jest moje ciało, które jest za was dane. To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19).
Jak biblijnie obchodzić Paschę dzisiaj?
Skoro łaska nie znosi posłuszeństwa wobec Bożego Prawa, wierzący nadal są wezwani do zachowywania świąt Jahwe, jednak w świetle Nowego Przymierza.
1. Brak ofiar ze zwierząt: Ponieważ nie ma dziś Świątyni w Jerozolimie, a Jeszua złożył doskonałą i ostateczną ofiarę, nie zabijamy już baranków. Biblia mówi: „Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” (Hbr 10,10). 2. Wspomnienie ofiary Mesjasza: Wieczorem 14. dnia nisan gromadzimy się, aby czytać fragmenty o wyjściu z Egiptu oraz o męce i zmartwychwstaniu Jeszui. Spożywamy przaśny chleb (macę) i owoc winorośli, wypełniając polecenie Mesjasza o czynieniu tego na Jego pamiątkę. 3. Święto Przaśników: Pascha bezpośrednio rozpoczyna siedmiodniowe Święto Przaśników (Chag HaMacot). Bóg nakazał: „Przez siedem dni będziecie jeść przaśny chleb” (Wj 12,15). W tym czasie usuwamy z domów wszelki kwas (zakwas, drożdże). Apostoł Paweł nadaje temu głęboki, duchowy sens, wzywając do usunięcia grzechu z naszego życia: „Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem ani z zakwasem złośliwości i przewrotności, ale w przaśnikach szczerości i prawdy” (1 Kor 5,8).
Podsumowanie
Pascha to ustanowione przez Jahwe święto, które przypomina o potężnym wyzwoleniu Izraela z Egiptu i wskazuje na doskonałą ofiarę Jeszui. Obchodzenie Pesach dzisiaj nie polega na składaniu krwawych ofiar, lecz na pamiątce śmierci Mesjasza i duchowym oczyszczeniu z kwasu grzechu. Zachowywanie tego biblijnego święta to wyraz miłości i posłuszeństwa wobec niezmiennego Słowa Bożego.