Chrześcijanie powinni zachowywać święta Jahwe, ponieważ są to ustanowione przez Niego wieczne czasy wyznaczone (moadim), a nie jedynie „święta żydowskie”. Zostały one nadane w Torze, były obchodzone przez Jeszuę i apostołów, a także proroczo wskazują na plan zbawienia. Łaska nie znosi posłuszeństwa Bożemu Prawu, lecz do niego uzdalnia.
Powszechny pogląd a biblijna rzeczywistość
Większość współczesnego chrześcijaństwa uważa, że biblijne święta – takie jak Pascha (Pesach), Święto Tygodni (Szawuot) czy Święto Namiotów (Sukot) – były przeznaczone wyłącznie dla narodu żydowskiego i zostały zniesione wraz ze śmiercią Mesjasza na krzyżu. W konsekwencji kościoły odrzuciły te dni, zastępując je świętami o pogańskim rodowodzie, takimi jak Boże Narodzenie (25 grudnia) czy tradycja Wielkanocy pełna niebiblijnych symboli.
Pismo Święte przedstawia jednak zupełnie inną perspektywę. Księga Kapłańska nie nazywa tych dni „świętami żydowskimi”, lecz wyraźnie przypisuje je samemu Stwórcy (w wielu przekładach tytuł „Pan” zastępuje tu imię Boże):
„I Jahwe powiedział do Mojżesza: Przemów do synów Izraela i powiedz im: Uroczyste święta Jahwe, które będziecie ogłaszać jako święte zgromadzenia. One są moimi uroczystymi świętami” (Kpł 23,1-2).
Są to dni należące do Boga, a ich celem jest spotkanie Stwórcy ze swoim ludem.
Przykład Jeszui i apostołów
Jeśli Prawo Boże zostałoby zniesione, ani Mesjasz, ani Jego uczniowie nie przywiązywaliby wagi do zachowywania świąt. Tymczasem Biblia dowodzi, że Jeszua (Jezus) jako bezgrzeszny Baranek doskonale przestrzegał Tory. Przed swoją śmiercią powiedział do uczniów:
„Gorąco pragnąłem zjeść tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał” (Łk 22,15).
Powszechnym mitem jest twierdzenie, że apostołowie po zmartwychwstaniu porzucili święta Jahwe. Dzieje Apostolskie i Listy wyraźnie pokazują, że pierwotny Kościół nadal je obchodził. Apostoł Paweł, pisząc do wierzących z narodów pogańskich w Koryncie, nie zniechęcał ich do Paschy, lecz wzywał do jej właściwego, duchowego obchodzenia:
„Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas. Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem (…) ale w przaśnikach szczerości i prawdy” (1 Kor 5,7-8).
Paweł dostosowywał nawet swoje podróże misyjne tak, aby móc obchodzić biblijne czasy wyznaczone: „Gdyż Paweł postanowił ominąć Efez (…) Spieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie” (Dz 20,16).
Proroczy plan zbawienia w świętach Jahwe
Święta biblijne to moadim – wyznaczone czasy lub „próby generalne”. Wskazują one dokładnie na misję Mesjasza. Wiosenne święta (Pascha, Święto Przaśników, Święto Pierwocin, Szawuot) zostały precyzyjnie wypełnione podczas pierwszego przyjścia Jeszui – w Jego śmierci, pobycie w grobie, zmartwychwstaniu i zesłaniu Ducha Świętego.
Jesienne święta (Święto Trąbek, Jom Kippur i Sukot) są proroczą zapowiedzią tego, co dopiero nastąpi: powrotu Mesjasza, sądu i ustanowienia Jego Królestwa na ziemi. Co więcej, prorok Zachariasz wyraźnie zapowiada, że po powrocie Jeszui wszystkie narody będą miały obowiązek obchodzić biblijne święta:
„Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, (…) będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, Jahwe zastępów, i obchodzić Święto Namiotów” (Za 14,16).
Skoro święta te będą obowiązywać w przyszłym Królestwie Mesjańskim, nie mogły zostać zniesione w czasach obecnych.
Łaska a posłuszeństwo Prawu
Zachowywanie świąt Jahwe, w tym biblijnego sabatu (soboty), nie jest próbą zapracowania na zbawienie. Zbawienie jest wyłącznie z łaski przez wiarę w ofiarę Jeszui. Jednak biblijna łaska nie znosi posłuszeństwa Prawu Bożemu (Torze). Sam Jeszua ostrzegał:
„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17).
Posłuszeństwo przykazaniom, w tym zachowywanie świąt, jest naturalnym owocem naszej miłości do Boga i narodzenia na nowo. Potwierdza to apostoł Jan: „Na tym bowiem polega miłość Boga, że zachowujemy jego przykazania, a jego przykazania nie są ciężkie” (1 J 5,3).
Podsumowanie
Chrześcijanie powinni zachowywać święta Jahwe, ponieważ są one wiecznym ustanowieniem Boga i głębokim, proroczym obrazem zbawczego dzieła Jeszui. Odrzucenie niebiblijnych tradycji na rzecz Bożych czasów wyznaczonych (moadim) jest wyrazem posłuszeństwa i miłości do Stwórcy. Naśladując Mesjasza i apostołów, wierzący włączają się w Boży rytm, który będzie obowiązywał również w nadchodzącym Królestwie.