Według Pisma Świętego Jeszua (Jezus) jest zapowiadanym Mesjaszem oraz Bogiem objawionym w ciele. Biblia uczy, że współistniał On od zawsze z Ojcem, brał udział w stworzeniu świata i dzieli z Nim boską naturę. Nie jest On jedynie prorokiem czy doskonałym człowiekiem, lecz wcielonym Słowem.
Powszechne poglądy a świadectwo Pisma
W wielu tradycjach religijnych oraz w ujęciu świeckim Jeszua (Jezus) postrzegany jest jedynie jako wybitny nauczyciel moralności, rewolucjonista czy jeden z proroków. Z kolei część nurtów teologicznych uznaje Go za pierwsze i najwyższe stworzenie, odmawiając Mu pełni boskości. Choć chrześcijańskie wyznania wiary potwierdzają Jego boskość, często opierają się na późniejszych, skomplikowanych orzeczeniach soborowych. Zgodnie z zasadą sola scriptura musimy jednak sięgnąć do samego źródła i szukać odpowiedzi wyłącznie w natchnionym Słowie.
Ewangelia Jana nie pozostawia wątpliwości co do natury Mesjasza. Czytamy w niej: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo” (J 1,1). Kilka wersetów dalej apostoł dodaje: „A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas” (J 1,14). Jeszua jest odwiecznym Słowem, które przyjęło ludzką naturę, aby dokonać dzieła odkupienia.
Jeszua a imię Jahwe
W większości polskich przekładów Biblii święte imię Boga, Jahwe, jest zastępowane tytułem „Pan”. Kiedy jednak badamy Nowy Testament w świetle pism Starego Testamentu, dostrzegamy niezwykłą spójność. Autorzy nowotestamentowi wielokrotnie odnoszą fragmenty mówiące bezpośrednio o Bogu Jahwe do osoby Jeszui.
Dla przykładu, prorok Izajasz zapisuje słowa samego Jahwe: „Przede mną będzie się zginać każde kolano, będzie przysięgać każdy język” (Iz 45,23). Apostoł Paweł, doskonale znający Torę i Proroków, odnosi te same słowa do Mesjasza: „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” (Flp 2,10-11).
Sam Jeszua używał w stosunku do siebie sformułowań, które w uszach ówczesnych słuchaczy brzmiały jednoznacznie. Gdy rozmawiał z faryzeuszami, stwierdził: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham był, ja jestem” (J 8,58). To bezpośrednie nawiązanie do objawienia się Boga przy płonącym krzewie (Wj 3,14). Zrozumieli to Jego oponenci, którzy natychmiast chwycili za kamienie, chcąc Go zabić za rzekome bluźnierstwo i zrównywanie się z Bogiem.
Stwórca i pełnia boskości
Pismo Święte wyraźnie odróżnia Stwórcę od stworzenia. Jeszua nie jest częścią stworzonego wszechświata — jest Tym, przez którego wszystko zaistniało. Apostoł Paweł w Liście do Kolosan pisze o Nim: „Przez niego bowiem wszystko zostało stworzone, to, co w niebie i to, co na ziemi, to, co widzialne i co niewidzialne […] Wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone” (Kol 1,16).
Dlatego też Pismo stwierdza wprost o Mesjaszu: „Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa” (Kol 2,9). Jako wcielony Bóg i Prawodawca, Jeszua miał pełne prawo właściwie interpretować Prawo Boże (Torę). Jego łaska i doskonała ofiara nie zniosły Bożych przykazań, lecz ukazały ich głęboki sens, wzywając naśladowców do posłuszeństwa płynącego z miłości, a nie z chęci zapracowania na zbawienie.
Biblijne wyznania wiary
W tradycji kościelnej nierzadko szuka się rozbudowanych traktatów, by dowieść boskości Mesjasza. Tymczasem w Biblii znajdujemy proste, bezpośrednie wyznania. Gdy zmartwychwstały Jeszua ukazał się Tomaszowi, apostoł ten, widząc rany po ukrzyżowaniu, wyznał: „Mój Pan i mój Bóg!” (J 20,28). Jeszua nie zganił go za te słowa, lecz przyjął to uwielbienie, które należy się wyłącznie Stwórcy.
Podobnie apostoł Paweł, pisząc do Tytusa, wskazuje, że wierzący oczekują „błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa” (Tt 2,13).
Podsumowanie
Opierając się wyłącznie na Pismach, odpowiedź jest jednoznaczna: Jeszua (Jezus) jest Bogiem. Nie jest On jedynie wielkim nauczycielem czy stworzonym aniołem, lecz odwiecznym Słowem, Stwórcą i wcielonym Panem, w którym ukazała się pełnia boskiej chwały. Uznanie Jego boskości i odkupieńczej ofiary jest fundamentem biblijnej wiary, która prowadzi do zbawienia i radosnego posłuszeństwa.