Imię Kwartus pojawia się na kartach Nowego Testamentu jako jedno z wielu imion osób tworzących wczesną społeczność wierzących w Jeszuę (Jezusa). Choć wspomniane jest w Biblii tylko raz, niesie ze sobą cenne świadectwo o charakterze pierwszego kościoła i relacjach panujących między uczniami Mesjasza. W oryginalnym tekście greckim imię to zapisywane jest jako Κούαρτος, a jego autorytatywne znaczenie, potwierdzone przez leksykon Stronga pod numerem G2890, to po prostu „Kwartus”.
Pochodzenie i znaczenie imienia Kwartus
Imię Kwartus ma pochodzenie łacińskie, lecz w Nowym Testamencie zostało zapisane w greckiej transliteracji jako Κούαρτος (Kouartos). W świecie rzymskim imię to było pierwotnie liczebnikiem oznaczającym „czwarty”. W kontekście biblijnym i leksykalnym glosa tego imienia to po prostu „Kwartus”. Używanie imion pochodzących od liczebników było powszechną praktyką w imperium rzymskim, często nadawaną dzieciom według kolejności narodzin lub niewolnikom. Dla autorów biblijnych i pierwszych chrześcijan imię to stało się jednak symbolem nowej tożsamości w Mesjaszu, gdzie dawne podziały społeczne przestawały mieć znaczenie.
Kwartus w Biblii
Jedyny biblijny nosiciel tego imienia pojawia się w pozdrowieniach na końcu Listu do Rzymian, napisanego przez apostoła Pawła. Kwartus jest tam przedstawiony jako brat w wierze, który przebywał wraz z Pawłem w Koryncie i przesyłał swoje pozdrowienia dla zgromadzenia w Rzymie. Świadczy to o bliskiej więzi i jedności, jaka łączyła wierzących z różnych narodów i klas społecznych w tamtym okresie.
Apostoł Paweł wymienia Kwartusa obok innych znamienitych współpracowników, takich jak Erast, skarbnik miasta. Pokazuje to, że w społeczności powołanej przez Jahwe (PAN) status społeczny nie decydował o wartości człowieka – zarówno wysoki urzędnik miejski, jak i skromny brat Kwartus stali na równej pozycji przed Bogiem.
Oto kluczowy fragment Nowego Testamentu, w którym pojawia się to imię:
„Pozdrawia was Gajus, gospodarz mój i całego kościoła. Pozdrawia was Erastus, szafarz miejski, i Kwartus, brat.” — Rz 16,23 (UBG)
Znaczenie duchowe i przesłanie
Z perspektywy sola scriptura, czyli opierania wiary wyłącznie na natchnionym Słowie Bożym, krótka wzmianka o Kwartusie niesie głębokie przesłanie eklezjologiczne. Pismo Święte nie podaje żadnych szczegółów dotyczących jego pochodzenia, pozycji społecznej czy nadzwyczajnych czynów. Kwartus zostaje określony najprostszym, a zarazem najwspanialszym tytułem: „brat”.
Dla wierzących zakorzenionych w hebrajskich fundamentach wiary (Hebrew Roots) i autorytecie Tory oraz Nowego Przymierza, postać Kwartusa jest przypomnieniem, że każdy członek ciała Mesjasza jest ważny. Jahwe nie ma względu na osoby, a imiona zapisane w księdze życia nie potrzebują ludzkich tytułów ani kościelnej hierarchii. Kwartus, choć jego imię oznacza po prostu „Kwartus” (czwarty), w oczach Bożych był pełnoprawnym dziedzicem obietnic przymierza, powołanym do świętości i służby w miłości.
Warianty i zdrobnienia
W języku polskim imię Kwartus występuje rzadko i zachowuje swoją surową, klasyczną formę. Ze względu na swoją specyfikę nie doczekało się wielu powszechnych zdrobnień, choć teoretycznie można spotkać formy takie jak Kwartuś czy Kwartek. W innych językach i tradycjach językowych imię to występuje najczęściej w formie łacińskiej Quartus lub włoskiej Quarto.
Podsumowanie
Imię Kwartus, oznaczające po prostu „Kwartus”, przypomina nam o skromnym, lecz wiernym bracie z pierwszego wieku, który stał u boku apostoła Pawła. Jego obecność na kartach Listu do Rzymian jest dowodem na to, że w społeczności wierzących w Jeszuę każdy człowiek, bez względu na swoje pochodzenie, jest cenny dla Boga. Słowo Boże uczy nas poprzez tę postać, że prawdziwa wielkość polega na byciu wiernym bratem i siostrą w rodzinie Jahwe.