Co Biblia mówi o przebaczeniu? Zebraliśmy najważniejsze wersety o przebaczeniu — o Bogu, który przebacza nam, i o wezwaniu, byśmy przebaczali sobie nawzajem. Wszystkie pochodzą wprost z Pisma (Uwspółcześniona Biblia Gdańska), byś mógł czytać je w oryginalnym brzmieniu i wracać do nich, gdy trudno ci odpuścić lub przyjąć przebaczenie.
Biblijne wersety o przebaczeniu
Poniższe fragmenty pokazują przebaczenie w dwóch kierunkach: najpierw jako dar, który otrzymujemy od Boga, a potem jako zadanie, które mamy podejmować wobec innych.
Bóg przebacza nam
Wszystko zaczyna się od Bożego przebaczenia, które przyjmujemy nie przez ukrywanie winy, lecz przez jej szczere wyznanie.
„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.” — 1J 1,9 (UBG)
To doświadczenie oczyszczenia nie kończy się na nas — staje się wzorem i miarą dla wszystkich naszych relacji z ludźmi.
„Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie, jak i wam Bóg przebaczył w Chrystusie.” — Ef 4,32 (UBG)
Wezwanie, byśmy przebaczali innym
Jeszua (Jezus) stawia sprawę wprost: nasze przebaczenie i Boże przebaczenie są ze sobą powiązane.
„Bo jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy wasz Ojciec niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom ich przewinień, to i wasz Ojciec nie przebaczy wam waszych przewinień.” — Mt 6,14–15 (UBG)
Miarą, do której mamy się odnosić, nie jest to, na ile ktoś w naszych oczach zasłużył, lecz przebaczenie, które sami otrzymaliśmy od Chrystusa.
„Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma skargę przeciw drugiemu: jak i Chrystus przebaczył wam, tak i wy.” — Kol 3,13 (UBG)
Przebaczenie idzie w parze z powstrzymaniem się od osądzania i potępiania drugiego człowieka — to jedna, spójna postawa serca.
„Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; przebaczajcie, a będzie wam przebaczone.” — Łk 6,37 (UBG)
Piotr pyta wprost, gdzie leży granica cierpliwości. Odpowiedź Jeszui znosi jednak wszelki licznik.
„Wtedy Piotr podszedł do niego i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć mojemu bratu, gdy zgrzeszy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? I odpowiedział mu Jezus: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy.” — Mt 18,21–22 (UBG)
Co Biblia mówi o przebaczeniu? — podsumowanie
Biblia mówi o przebaczeniu w dwóch nierozłącznych kierunkach. Najpierw pokazuje Boga, który przebacza: „jeśli wyznajemy nasze grzechy, [on] jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć”. To doświadczenie jest punktem wyjścia — nie zasługujemy na nie, lecz otrzymujemy je z łaski.
Z tego wypływa drugi kierunek: skoro sami zostaliśmy ułaskawieni, mamy przebaczać innym „jak i Chrystus przebaczył”. Jeszua idzie jeszcze dalej — na pytanie, czy wystarczy przebaczyć siedem razy, odpowiada: „aż siedemdziesiąt siedem razy”. Przebaczenie nie jest więc jednorazowym gestem, ale stałą postawą, blisko związaną z wersetami o miłosierdziu.
Przebaczenie jest też lekarstwem na gorycz, którą pielęgnowana uraza zamienia w gniew niszczący przede wszystkim tego, kto ją nosi. Jego korzeniem pozostaje miłość, która „nie myśli nic złego” i „wszystko przetrzyma”. Odpuszczając winę drugiemu, człowiek nie zaprzecza krzywdzie ani jej nie usprawiedliwia — oddaje ją Bogu, który sądzi sprawiedliwie, i sam odzyskuje wewnętrzną wolność.