Ewangelia Łukasza, rozdział 11 — Jeszua (Jezus) uczy uczniów modlitwy i zachęca do wytrwałego proszenia. Odpiera zarzut, że wypędza demony przez Belzebuba, mówi o znaku Jonasza i o świetle oka, a przy stole faryzeusza wygłasza ostre biada wobec faryzeuszy i znawców prawa.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 11?
Na prośbę ucznia Jeszua podaje wzór modlitwy do Ojca: o uświęcenie jego imienia, przyjście królestwa, powszedni chleb, przebaczenie grzechów i zachowanie od złego. Przypowieścią o natrętnym przyjacielu pukającym o północy oraz obrazem ojca dającego dzieciom dobre dary zachęca do wytrwałości: Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone. Tym bardziej Ojciec da Ducha Świętego tym, którzy go proszą. Brzmienie oryginału tej modlitwy prześledzisz w materiale interlinia Łukasza 11 (słowo po słowie).
Gdy wypędza niemego demona, niektórzy zarzucają mu współpracę z Belzebubem, a inni żądają znaku z nieba. Jeszua odpowiada, że Każde królestwo podzielone wewnętrznie pustoszeje, więc szatan nie działałby przeciw sobie; jego dzieło ma inne źródło: jeśli ja palcem Bożym wypędzam demony, to istotnie przyszło do was królestwo Boże. Ostrzega, że kto nie jest z nim, jest przeciwko niemu, i opisuje powrót ducha nieczystego z siedmioma gorszymi. Gdy pewna kobieta błogosławi łono, które go nosiło, on kieruje uwagę gdzie indziej: Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.
Wobec żądnego znaków pokolenia Jeszua zapowiada jedynie znak proroka Jonasza i przywołuje królową z południa oraz mieszkańców Niniwy, którzy potępią to pokolenie, bo tu ktoś więcej niż Salomon i ktoś więcej niż Jonasz. Obrazem świecy i oka uczy, by wnętrze było pełne światła. Zaproszony na obiad, nie dokonuje obrzędowego obmycia, co gorszy gospodarza. W odpowiedzi wypowiada biada wobec faryzeuszy, którzy dbają o dziesięcinę, lecz opuszczają sąd i miłość Boga, i wobec znawców prawa, którzy obciążają ludzi brzemionami i zabraliście klucz poznania. Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczynają czyhać na jego słowa.
Kluczowe wersety
„Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone.” — Łk 11,9 (UBG)
„Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.” — Łk 11,28 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, proszący o naukę modlitwy uczeń, tłum oskarżający go o działanie przez Belzebuba, kobieta z tłumu, przywołani Jonasz, królowa z południa i mieszkańcy Niniwy oraz faryzeusze, uczeni w Piśmie i znawcy prawa. Miejsca: nienazwane miejsce modlitwy, dom faryzeusza z obiadem, wspomniane Niniwa i kraina królowej z południa. Kluczowe wydarzenia to nauka modlitwy „Ojcze nasz”, wezwanie do wytrwałego proszenia, spór o Belzebuba, znak Jonasza oraz biada nad obłudą przywódców religijnych.
Główna myśl rozdziału
Jeszua uczy ufnej, wytrwałej modlitwy do Ojca i pokazuje, że jego dzieło jest znakiem nadejścia królestwa Bożego, a nie mocą przeciwnika. Prawdziwe błogosławieństwo płynie ze słuchania i strzeżenia słowa Bożego, natomiast zewnętrzna, obrzędowa pobożność bez sądu i miłości Boga ściąga surowe biada na obłudnych przywódców religijnych. Poprzednie nauczanie opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 10, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 12; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.