Ewangelia Łukasza 19 prowadzi Jeszuę (Jezusa) przez Jerycho aż do Jerozolimy: nawrócenie bogatego celnika Zacheusza, przypowieść o dziesięciu grzywnach, królewski wjazd na oślęciu wśród radości uczniów, płacz nad miastem, które nie poznało czasu swego nawiedzenia, oraz oczyszczenie świątyni z tych, którzy w niej kupowali i sprzedawali.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 19?
Jeszua wchodzi do Jerycha, gdzie Zacheusz, przełożony celników i człowiek bogaty, pragnie Go zobaczyć, lecz z powodu niskiego wzrostu wspina się na drzewo sykomory. Jeszua wywołuje go po imieniu i zaprasza się do jego domu, co budzi szemranie tłumu, że „do człowieka grzesznego przybył w gościnę”. Zacheusz oddaje połowę majątku ubogim i obiecuje poczwórny zwrot każdemu, kogo oszukał, a Mistrz ogłasza, że dziś zbawienie przyszło do tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama.
Ponieważ byli blisko Jerozolimy i tłum sądził, że wnet objawi się królestwo Boże, Jeszua opowiada przypowieść o człowieku szlachetnego rodu, który wyjeżdża, by objąć królestwo, a potem wrócić. Powierza dziesięciu sługom dziesięć grzywien ze słowami „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Po powrocie nagradza tych, którzy pomnożyli powierzone mienie: temu, który zyskał dziesięć grzywien, powierza władzę nad dziesięcioma miastami, a innemu nad pięcioma. Bezczynnemu słudze, który ze strachu schował grzywnę w chustce, odbiera ją i przekazuje temu, który ma najwięcej, ogłaszając zasadę, że każdemu, kto ma, będzie dodane. Nieprzyjaciół, którzy nie chcieli, by nad nimi panował, każe przyprowadzić i stracić na swoich oczach.
Przy Betfage i Betanii, u góry zwanej Oliwną, uczniowie przyprowadzają oślątko, na którym nigdy nie siedział żaden człowiek, i Jeszua wjeżdża do Jerozolimy, a mnóstwo uczniów ściele swoje szaty i donośnym głosem chwali Boga za cuda, które widzieli. Gdy faryzeusze żądają, by zgromił uczniów, odpowiada, że gdyby milczeli, wnet kamienie będą wołać. Widząc miasto, płacze nad nim, bo nie poznało czasu swego nawiedzenia, i zapowiada oblężenie. Wreszcie wchodzi do świątyni, wygania kupczących i naucza tam każdego dnia, choć naczelni kapłani i uczeni w Piśmie szukają sposobności, aby Go zabić.
Kluczowe wersety
„Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło.” — Łk 19,10 (UBG)
„Mój dom jest domem modlitwy, a wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców.” — Łk 19,46 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua, celnik Zacheusz, szemrzący tłum, uczniowie, faryzeusze oraz naczelni kapłani i uczeni w Piśmie. Miejsca to Jerycho, droga do Jerozolimy, Betfage i Betania przy Górze Oliwnej, sama Jerozolima i świątynia. Wydarzenia: spotkanie z Zacheuszem na sykomorze i jego nawrócenie, przypowieść o dziesięciu grzywnach, przyprowadzenie oślęcia, uroczysty wjazd wśród radosnych okrzyków „Błogosławiony król, który przychodzi w imieniu Pana!”, płacz nad miastem z zapowiedzią zburzenia oraz oczyszczenie świątyni z handlujących.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje Jeszuę jako Tego, który przyszedł ratować to, co zginęło — od pogardzanego celnika po całe miasto, którego mieszkańcy nie rozpoznali czasu nawiedzenia. Przypowieść o grzywnach uczy wierności w tym, co powierzone, w oczekiwaniu na powrót Króla, i ostrzega, że bezczynność zostaje rozliczona. Królewski wjazd na oślęciu i oczyszczenie świątyni jawnie ogłaszają, kim jest, choć przywódcy odpowiadają na to planem zabójstwa. W duchu sola scriptura sam tekst stawia fundament: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 19.