Księga Rodzaju, rozdział 17 — opisuje kluczowy moment przymierza Boga z dziewięćdziesięciodziewięcioletnim Abramem. Jahwe (PAN) zmienia imiona Abrama i Saraj na Abraham i Sara, nakazuje obrzezanie jako wieczny znak przymierza oraz zapowiada narodziny Izaaka z Sary w kolejnym roku, obiecując jednocześnie błogosławieństwo dla Izmaela.
Co dzieje się w Księga Rodzaju 17?
Gdy Abram ma dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazuje mu się Bóg Wszechmogący, wzywając go do doskonałości i chodzenia przed Jego obliczem. Bóg potwierdza i rozszerza swoje przymierze, obiecując uczynić go ojcem wielu narodów oraz niezmiernie go rozmnożyć. Z tego powodu zmienia jego imię z Abram na Abraham. Przymierze to ma mieć charakter wieczny, obejmując potomstwo Abrahama przez wszystkie pokolenia, a jego widzialnym znakiem i pieczęcią ma być obietnica oddania całej ziemi Kanaan na własność na wieki.
Jako warunek i znak tego wiecznego przymierza, Bóg nakazuje Abrahamowi obrzezanie każdego mężczyzny w jego domu – zarówno synów, jak i sług urodzonych w domu lub kupionych od cudzoziemców. Obrzęd ten ma być dokonywany w ósmym dniu życia chłopca. Każdy nieobrzezany mężczyzna ma zostać wykluczony ze swojego ludu za złamanie przymierza. Bóg zmienia także imię żony Abrahama z Saraj na Sara, obiecując jej błogosławieństwo, miano matki narodów oraz to, że wywodzić się będą od niej królowie.
Słysząc zapowiedź, że Sara urodzi mu syna, stuletni Abraham upada na twarz i śmieje się w sercu, wątpiąc, czy starsi ludzie mogą począć dziecko. Prosi Boga, aby to Izmael żył przed Jego obliczem. Bóg jednak precyzuje, że to Sara urodzi syna, któremu Abraham ma nadać imię Izaak, i to z nim zostanie utwierdzone wieczne przymierze. Izmael również otrzymuje obietnicę obfitego rozmnożenia, zrodzenia dwunastu książąt i stania się wielkim narodem. Po zakończeniu rozmowy Bóg wznosi się nad Abrahamem, a ten natychmiast, jeszcze tego samego dnia, poddaje obrzezaniu siebie, trzynastoletniego Izmaela oraz wszystkich mężczyzn w swoim domu.
Kluczowe wersety
„I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.” — Rdz 17,7 (UBG)
„A takie jest moje przymierze, które będziecie zachowywać, między mną a wami i między twoim potomstwem po tobie: Każdy mężczyzna wśród was ma być obrzezany.” — Rdz 17,10 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Abraham (wcześniej Abram) — dziewięćdziesięciodziewięcioletni patriarcha, z którym Bóg zawiera wieczne przymierze i nakazuje mu obrzezanie.
Sara (wcześniej Saraj) — dziewięćdziesięcioletnia żona Abrahama, której Bóg obiecuje syna, czyniąc ją matką narodów.
Izmael — trzynastoletni syn Abrahama, który zostaje obrzezany i otrzymuje obietnicę stania się wielkim narodem.
Izaak — zapowiedziany syn Abrahama i Sary, z którym Bóg utwierdzi swoje wieczne przymierze.
Ziemia Kanaan — ziemia przebywania Abrahama, obiecana jego potomstwu jako własność na wieki.
Ustanowienie obrzezania — fizyczny znak przymierza na ciele każdego mężczyzny w domu Abrahama.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje suwerenność i wierność Boga (Jahwe) w realizacji Jego obietnic, niezależnie od ludzkich ograniczeń wiekowych. Przymierze wymaga od człowieka posłuszeństwa, którego zewnętrznym, trzałym znakiem staje się obrzezanie. Wskazuje to na nadrzędną rolę wiary i poddania się Bożemu Słowu, które wyznacza konkretną linię obietnicy przez Izaaka.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Rdz 17 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Rodzaju 16 — streszczenie
- Następny: Księga Rodzaju 18 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów