Księga Wyjścia, rozdział 7 — ukazuje początek bezpośredniej konfrontacji wysłanników Jahwe (PAN) z władcą Egiptu. Mojżesz, ustanowiony „bogiem” dla faraona, oraz jego brat Aaron, działający jako prorok, stają przed władcą, by żądać wypuszczenia Izraelitów. Rozdział ten opisuje pierwszy znak z laską zamienioną w węża oraz sprowadzenie pierwszej plagi — zamiany wód Nilu w krew.
Co dzieje się w Księga Wyjścia 7?
Jahwe zapowiada Mojżeszowi, że uczynił go bogiem dla faraona, a Aaron będzie jego prorokiem. Aaron ma przekazywać słowa Boga faraonowi, żądając wypuszczenia synów Izraela. Jahwe zapowiada jednak, że zatwardzi serce faraona i pomnoży swoje znaki i cuda w Egipcie. Egipcjanie mają poznać, że On jest Panem, gdy wyciągnie rękę nad ich krajem i wyprowadzi swój lud przez wielkie sądy. W momencie tej misji Mojżesz ma osiemdziesiąt lat, a Aaron osiemdziesiąt trzy lata.
Podczas pierwszego spotkania z faraonem, Aaron na polecenie Boga rzuca swoją laskę, która zamienia się w węża. Faraon wzywa jednak swoich mędrców i czarowników, którzy za pomocą swoich czarów czynią to samo. Choć laska Aarona pożera laski egipskich czarowników, serce faraona pozostaje zatwardziałe i władca nie słucha posłańców, dokładnie tak, jak zapowiedział Jahwe.
Wobec uporu faraona, Jahwe nakazuje Mojżeszowi wyjść rano naprzeciw władcy nad brzeg rzeki. Mojżesz ma zapowiedzieć pierwszą plagę jako dowód suwerenności Boga Hebrajczyków. Aaron na polecenie Mojżesza uderza laską w wody rzeki na oczach faraona i jego sług. Wszystkie wody Egiptu — rzeki, strugi, jeziora i zbiorniki, a nawet woda w naczyniach drewnianych i kamiennych — zamieniają się w krew. Ryby w rzece zdychają, woda zaczyna cuchnąć, a Egipcjanie nie mogą jej pić.
Mimo katastrofalnych skutków plagi, egipscy czarownicy powtarzają ten czyn swoimi czarami. Serce faraona pozostaje nieczułe, władca wraca do swojego domu i lekceważy ostrzeżenie. Egipcjanie są zmuszeni kopać wokół rzeki w poszukiwaniu wody zdatnej do picia. Stan ten trwa przez siedem dni od momentu, gdy Jahwe uderzył rzekę.
Kluczowe wersety
„A Egipcjanie poznają, że ja jestem Pan, gdy wyciągnę rękę na Egipt i wyprowadzę synów Izraela spośród nich.” — Wj 7,5 (UBG)
„Dlatego tak mówi Pan: Po tym poznasz, że ja jestem Pan. Oto uderzę laską, która jest w mojej ręce, w wody, które są w rzece, a one zamienią się w krew.” — Wj 7,17 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Mojżesz – osiemdziesięcioletni przywódca powołany przez Jahwe, ustanowiony „bogiem” dla faraona.
Aaron – osiemdziesięciotrzyletni brat Mojżesza, jego prorok i rzecznik, który wykonuje znaki za pomocą laski.
Faraon – władca Egiptu o zatwardziałym sercu, który odmawia wypuszczenia Izraelitów.
Egipscy czarownicy i mędrcy – doradcy faraona, którzy za pomocą tajemnych sztuk naśladują pierwsze znaki Boże.
Egipt – kraj niewoli synów Izraela, miejsce objawienia potęgi Jahwe.
Rzeka (Nil) – główne źródło wody w Egipcie, którego wody zostały zamienione w krew.
Przemiana laski w węża – pierwszy znak przed faraonem, w którym laska Aarona pożera laski czarowników.
Plaga krwi – pierwsza z plag egipskich; zamiana wszystkich wód w krew na okres siedmiu dni, powodująca śnięcie ryb i brak wody pitnej.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje absolutną suwerenność Jahwe nad ziemskimi potęgami i fałszywymi bóstwami Egiptu. Choć ludzkie systemy religijne i czary potrafią naśladować niektóre znaki, ostateczne zwycięstwo i moc należą wyłącznie do Boga Hebrajczyków. Zatwardziałość serca faraona służy objawieniu pełnej chwały i sprawiedliwych sądów Boga wobec ciemiężycieli Jego ludu.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Wj 7 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Wyjścia 6 — streszczenie
- Następny: Księga Wyjścia 8 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów