Pojednanie z Bogiem to proces usunięcia wrogości i rozdzielenia, jakie zaistniały między świętym Stwórcą a grzesznym człowiekiem. Fundamentem tego powrotu do relacji jest doskonała ofiara Mesjasza, która zadośćuczyniła Bożej sprawiedliwości, otwierając drogę do całkowitego przebaczenia. Pismo Święte wyraźnie uczy, że to sam Bóg jest inicjatorem tego dzieła, zapraszając zrujnowaną upadkiem ludzkość do trwałego pokoju, posłuszeństwa i życia wiecznego.
Rozdzielenie z powodu grzechu
Aby w pełni zrozumieć wagę pojednania, należy najpierw pojąć powód, dla którego relacja między człowiekiem a Stwórcą została zerwana. Bóg jest absolutnie święty, sprawiedliwy i doskonały. Z kolei człowiek, poczynając od buntu w Edenie, wybrał drogę nieposłuszeństwa. Według definicji biblijnej grzech jest bezprawiem, czyli przekroczeniem Bożego Prawa (1 J 3,4). To właśnie ten bunt tworzy barierę nie do pokonania z ludzkiej perspektywy.
Prorok Izajasz precyzyjnie diagnozuje ten stan, wskazując, że to nie Bóg oddalił się od człowieka, lecz ludzkie winy stały się murem oddzielającym stworzenie od Stwórcy (Iz 59,2). Konsekwencją tego rozdzielenia jest śmierć. Pismo Święte uczy, że zapłatą za grzech jest śmierć (Rz 6,23) – rozumiana nie jako wieczne męki świadomej i nieśmiertelnej duszy, lecz jako całkowite ustanie życia. Człowiek po śmierci zasypia, oczekując w nieświadomości na zmartwychwstanie, a ostatecznym losem zatwardziałych grzeszników będzie druga śmierć, czyli wieczne zniszczenie (Ap 20,14-15). Z powodu tej beznadziejnej sytuacji ludzkość potrzebowała ratunku z zewnątrz. Sami z siebie, będąc w stanie wrogości wobec Bożych zasad, nie mieliśmy niczego, co mogłoby zadośćuczynić za nasze winy.
Bóg inicjuje pojednanie
W wielu pogańskich systemach wierzeń to człowiek musi składać ofiary, aby przebłagać rozgniewane bóstwo i zainicjować pokój. Przekaz biblijny jest zupełnie odwrotny. To sam Bóg wykonuje pierwszy krok w stronę upadłego stworzenia. Prawdziwy Bóg, Jahwe (PAN) – warto w tym miejscu zaznaczyć, że przekłady Biblii, w tym Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), oddają to święte imię własne tytułem „Pan” – nie czekał, aż ludzkość się poprawi.
Jahwe zaplanował dzieło odkupienia już od założenia świata. Z miłości do swojego stworzenia postanowił usunąć barierę grzechu, nie łamiąc przy tym własnej sprawiedliwości, która domagała się zapłaty za bezprawie. Dowodem tej miłości jest fakt, że Mesjasz umarł za nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami (Rz 5,8). To Bóg Ojciec posłał swojego Syna na świat, aby stał się ofiarą przebłagalną. Inicjatywa pojednania leży wyłącznie po stronie niebios, co wyklucza jakąkolwiek ludzką zasługę w procesie zbawienia.
Pojednani przez śmierć Mesjasza
Kluczem do powrotu do relacji ze Stwórcą jest Jeszua (Jezus) Mesjasz. Zgodnie z nauczaniem Pisma, Jeszua to odwieczne Słowo, Stwórca i Bóg objawiony w ciele (J 1,1; J 1,14). Jego boska natura i bezgrzeszne życie sprawiły, że mógł stać się doskonałym Barankiem paschalnym, który bierze na siebie grzechy świata. Pojednanie (z gr. katallage) oznacza wymianę, zmianę relacji z wrogiej na przyjazną. Dokonało się to poprzez fizyczną śmierć i przelaną krew Mesjasza.
„Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć jego Syna, tym bardziej, będąc pojednani, będziemy ocaleni przez jego życie.” — Rz 5,10 (UBG)
Zastępcza śmierć Jeszui zaspokoiła wymagania Prawa względem grzesznika. Karygodny dług został spłacony. Przez krew Jego krzyża przywrócony został pokój, który obejmuje nie tylko pojedynczych wierzących, ale ma wymiar kosmiczny, przywracając harmonię w Bożym stworzeniu.
„I żeby przez niego pojednał wszystko ze sobą, czyniąc pokój przez krew jego krzyża; przez niego, mówię, to, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie.” — Kol 1,20 (UBG)
Zmartwychwstanie Mesjasza jest pieczęcią tego dzieła. Ponieważ On żyje, wierzący mają pewność, że ofiara została przyjęta, a droga do tronu łaski jest otwarta. Nie potrzebujemy już ziemskich kapłanów, ofiar ze zwierząt ani ludzkich pośredników, ponieważ Jeszua jest naszym jedynym i doskonałym Arcykapłanem (Hbr 9,11-12).
Służba pojednania
Pojednanie z Bogiem to nie tylko jednorazowy akt prawny, ale także początek nowej misji. Każdy, kto uwierzył w ofiarę Mesjasza, odwrócił się od swoich grzechów i narodził się na nowo, otrzymuje niezwykłe zadanie. Apostoł Paweł nazywa to „służbą pojednania”.
„A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał ze sobą przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania.” — 2 Kor 5,18 (UBG)
Bóg nie tylko zawarł z nami pokój, ale uczynił nas swoimi ambasadorami na ziemi. Naszym celem jest głoszenie światu, że przepaść między ludzkością a Stwórcą została zasypana, a ratunek jest dostępny dla każdego, kto wyzna swoje winy i uwierzy Ewangelii.
„Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania.” — 2 Kor 5,19 (UBG)
To poselstwo jest wezwaniem do upamiętania. Głoszenie słowa pojednania oznacza informowanie ludzi, że Bóg nie poczytuje wierzącym ich grzechów, ponieważ zostały one przypisane Mesjaszowi na krzyżu. Jednakże to zaproszenie wymaga odpowiedzi – człowiek musi z wiarą przyjąć ten dar, odwracając się od dotychczasowego, bezprawnego życia.
Życie w pokoju z Bogiem
Powrót do relacji z Jahwe radykalnie zmienia sposób funkcjonowania człowieka. Biblijne pojednanie nie jest licencją na grzech ani zachętą do ignorowania Bożych przykazań. Wręcz przeciwnie, łaska nie znosi posłuszeństwa, lecz je umożliwia. Zbawienie jest darmowym darem (Ef 2,8-9), ale owocem trwania w pokoju z Bogiem jest uświęcone życie, zgodne z Jego instrukcjami.
Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione przez wiarę (Rz 3,31). Człowiek pojednany z Bogiem otrzymuje dar, którym jest Ruach haKodesz (Duch Święty) – Duch i moc samego Jahwe. To właśnie dzięki mocy Ducha wierzący otrzymuje nowe serce, na którym zapisane są Boże prawa (Ez 36,26-27). Posłuszeństwo przestaje być ciężarem, a staje się wyrazem miłości do Odkupiciela (1 J 5,3).
Dlatego wierzący, krocząc w odnowionej relacji, z radością przestrzegają Bożych przykazań. Obejmuje to zachowywanie biblijnego sabatu (siódmego dnia tygodnia – soboty), który jest wiecznym znakiem między Bogiem a Jego ludem (Wj 31,13). Obejmuje to również szacunek dla Prawa dietetycznego (Kpł 11), oddzielającego to, co czyste, od tego, co nieczyste, oraz celebrowanie wyznaczonych czasów Jahwe (moadim opisanych w Kpł 23), które proroczo wskazują na plan zbawienia. Odrzucamy pogańskie tradycje i święta ustanowione przez ludzi, wybierając to, co Pismo Święte określa mianem świętego i miłego Bogu. Pojednanie przywraca nas do stanu, w którym Bóg jest naszym Królem, a my – Jego posłusznym ludem, oczekującym na powrót Mesjasza.
Podsumowanie
Pojednanie z Bogiem to najwspanialszy akt Bożej łaski, w którym Stwórca zlikwidował przepaść grzechu poprzez przelaną krew swojego Syna, Jeszui Mesjasza. Dzięki tej doskonałej ofierze wrogość została usunięta, a wierzący otrzymali status dzieci Bożych oraz ambasadorów niosących światu poselstwo ratunku. Prawdziwe wejście w tę odnowioną relację prowadzi do radykalnej przemiany życia, w którym posłuszeństwo Bożemu Prawu (Torze) staje się naturalnym owocem obecności Ducha Świętego. Ostatecznym celem tego dzieła jest zmartwychwstanie i wieczne życie w harmonii ze Stwórcą w Jego nadchodzącym Królestwie.