Definicja
Hebrajskie słowo goj (גּוֹי, l.mn. gojim) oznacza dosłownie „naród”, „lud” lub „państwo”. W najstarszych tekstach biblijnych odnosi się po prostu do zorganizowanej grupy etnicznej lub politycznej, w tym do samego Izraela. Z czasem jednak termin ten nabrał specyficznego znaczenia, określając narody spoza Izraela – pogan, czyli ludzi, którzy nie należeli do fizycznego potomstwa Abrahama, Izaaka i Jakuba. W konsekwencji znajdowali się oni poza obietnicami i przymierzem zawartym z Jahwe (PAN) (PANEM). W greckim Nowym Testamencie odpowiednikiem tego terminu jest słowo ethnos (l.mn. ethne), które przekłady oddają najczęściej jako „poganie” lub „narody”.
Podstawa biblijna
Pojęcie to pojawia się już na początku Biblii, gdzie Bóg obiecuje Abrahamowi uczynienie z niego wielkiego narodu (goj gadol):
„A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem.” — Rdz 12,2 (UBG)
W większości przypadków Pismo używa jednak liczby mnogiej (gojim), aby odróżnić wybrany Izrael od otaczających go ludów pogańskich, które nie znały Boga, czciły fałszywe bóstwa i praktykowały bałwochwalstwo (Ps 2,1; Pwt 4,6). W pismach apostolskich wyraźnie podkreślono beznadziejny duchowo status pogan przed poznaniem Mesjasza:
„Dlatego pamiętajcie, że wy, niegdyś poganie w ciele, zwani nieobrzezaniem przez tych, których zwano obrzezaniem dokonanym ręką na ciele; Byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie.” — Ef 2,11-12 (UBG)
Dzięki ofierze Mesjasza mur wrogości został zburzony, a narody zyskały dostęp do obietnic, przebaczenia grzechów i obywatelstwa Izraela (Rz 3,29-30).
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie biblijnej poganie (gojim) to ludzie z narodów, którzy pierwotnie byli obcy względem przymierzy obietnicy. Jednak poprzez wiarę w Jeszuę (Jezusa) Mesjasza, nie-Izraelici zostają wszczepieni w szlachetną oliwkę, stając się pełnoprawnymi członkami Bożego ludu (Rz 11,17-24). Włączenie pogan nie oznacza powstania nowej, oddzielnej religii, ani zastąpienia Izraela przez Kościół. Jest to realizacja starotestamentowych proroctw o tym, że wszystkie narody będą oddawać cześć Bogu Izraela i uczyć się Jego dróg (Iz 2,2-3). W ten sposób wierzący z narodów oraz wierzący Żydzi tworzą jednego nowego człowieka. Co ważne, dołączenie do ludu Bożego oznacza również przyjęcie Bożych standardów życia – łaska nie znosi posłuszeństwa, lecz uzdalnia wierzących z pogan do chodzenia w Bożych przykazaniach i zachowywania Jego Prawa.
Powiązane pojęcia
- Ger – Biblijne określenie cudzoziemca (przybysza), który dołączał do społeczności Izraela i podlegał tym samym prawom.
- Przymierze – Przymierze z Bogiem, do którego poganie zyskują dostęp dzięki ofierze Mesjasza.
- Tora – Prawo Boże, którego uczą się narody po dołączeniu do ludu przymierza, stanowiące instrukcję świętego życia.
- List do Efezjan – Księga pism apostolskich, która szczegółowo wyjaśnia tajemnicę zjednoczenia wierzących z Żydów i pogan w jedno ciało.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H1471 „naród (goj)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.