Księga Hioba 39 kontynuuje mowę Boga z wichru, tym razem prowadząc Hioba przez świat dzikich zwierząt. Górskie kozice, dziki osioł, struś, rumak bojowy, jastrząb i orzeł żyją, rodzą i polują poza kontrolą człowieka — każdy z nich świadczy o mądrości Stwórcy, której Hiob nie ogarnia.
Co dzieje się w Księdze Hioba 39?
Pan pyta Hioba o poród górskich kozic i łań: czy zna porę, gdy rodzą, czy potrafi zliczyć miesiące ich brzemienności? Ich młode wzmacniają się na wolności i odchodzą, a człowiek nie ma w tym żadnego udziału. Następnie Bóg wskazuje na dzikiego osła, któremu dał za dom pustynię — zwierzę to naśmiewa się ze zgiełku miejskiego i nie słucha poganiacza.
Kolejny jest jednorożec (dziki tur), którego siła jest wielka, lecz który nie zechce służyć człowiekowi ani orać jego bruzd. Bóg opisuje strusia, który składa jaja w prochu i bywa twardy dla swoich młodych, bo — jak mówi tekst — Bóg pozbawił go mądrości i nie udzielił mu rozumu, a mimo to potrafi wyśmiać konia i jeźdźca, gdy się zrywa do biegu.
Najobszerniej Pan maluje konia bojowego: to On dał mu moc i rżenie, siłę, by grzebał kopytem i biegł przeciwko uzbrojonym. Rumak z grzmotem i gniewem pochłania ziemię, nie stoi spokojnie na głos trąby, drwi z lęku i nie ustępuje przed ostrzem miecza. Na głos trąby woła „Ha, ha”, a z daleka czuje bitwę, grom dowódców i wojenny okrzyk. Człowiek nie stworzył ani tej odwagi, ani tej siły.
Na koniec pojawiają się ptaki drapieżne: czy to dzięki rozumowi Hioba jastrząb rozciąga skrzydła ku południu, a orzeł na rozkaz wzbija się i zakłada gniazdo wysoko na skale? Orzeł mieszka na skale, na niedostępnych iglicach jak na zamku, wypatruje pokarmu z daleka, a jego młode piją krew i przebywa tam, gdzie leżą zabici. Cały przegląd stworzeń podkreśla, że życie przyrody toczy się mocą i wiedzą Boga, nie człowieka.
Kluczowe wersety
„Kto wypuścił dzikiego osła na wolność i kto rozwiązał jego pęta?” — Hi 39,5 (UBG)
„Czy możesz dać koniowi moc? Czy rżeniem ozdobiłeś jego szyję?” — Hi 39,19 (UBG)
Osoby i tok rozmowy
Pan – kontynuuje przesłuchanie Hioba, przywołując dzikie zwierzęta jako świadków swej stwórczej mądrości.
Hiob – wciąż milczy; pytania mają uświadomić mu granice ludzkiej wiedzy i władzy.
Dzikie zwierzęta – kozice, osioł, jednorożec, struś, koń, jastrząb i orzeł; żyją poza panowaniem człowieka, a pod opieką Stwórcy.
Główna myśl rozdziału
Skoro Hiob nie zarządza narodzinami kozic, wolnością dzikiego osła ani odwagą rumaka, nie może też uzurpować sobie prawa do oceny Bożych rządów nad światem. Rozdział pokazuje Boga, który utrzymuje i żywi nawet zwierzęta bezużyteczne dla człowieka, i tym samym rozszerza obraz Jego troski poza wąską ludzką miarę pożytku i sprawiedliwości. Wolność dzikich zwierząt, ich instynkt i siła nie są przypadkiem, lecz darem Stwórcy, który wyznaczył każdemu stworzeniu jego miejsce i porę — a Hiob jest tylko jednym z uczestników tego porządku, nie jego sędzią.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hi 39 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Hioba 38 — streszczenie
- Następny: Księga Hioba 40 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów