Księga Hioba 42 wieńczy całą księgę: Hiob korzy się przed Bogiem i odwołuje swoje słowa, Pan gani trzech przyjaciół za fałszywe mowy, a po modlitwie Hioba za nich przywraca mu w dwójnasób majątek, rodzinę i długie, syte życie.
Co dzieje się w Księdze Hioba 42?
Hiob odpowiada Panu wyznaniem: wie, że Bóg wszystko może i że żaden Jego zamysł nie da się powstrzymać. Przyznaje, że mówił o rzeczach zbyt cudownych, których nie rozumiał. Kluczowe jest zdanie, że dotąd tylko jego ucho słyszało o Bogu, lecz teraz jego oko Go ujrzało. Dlatego Hiob żałuje i pokutuje w prochu i popiele.
Następnie Pan zwraca się do Elifaza z Temanu, oznajmiając, że Jego gniew zapłonął przeciw niemu i dwóm jego przyjaciołom, ponieważ nie mówili o Bogu prawdy tak jak Hiob. Nakazuje im wziąć siedem cielców i siedem baranów, złożyć całopalenie, a Hiob ma się za nich modlić — tylko jego modlitwę Bóg przyjmie, by nie postąpić z nimi według ich głupoty.
Elifaz, Bildad z Szuach i Sofar z Naamy wykonują polecenie, a Pan przyjmuje Hioba. Gdy Hiob modli się za przyjaciół, Bóg przywraca mu wszystko, co utracił, i pomnaża jego dobytek w dwójnasób. Schodzą się do niego bracia, siostry i dawni znajomi, jedzą z nim chleb, ubolewają nad jego niedolą, pocieszają go i obdarowują srebrem oraz złotymi kolczykami. Ich powrót okazuje się częścią Bożego błogosławieństwa, które wraca do Hioba dopiero po tym, jak wstawił się on modlitwą za tych, którzy go oskarżali.
Bóg błogosławi ostatnie lata Hioba bardziej niż początkowe: ma teraz czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic. Rodzi mu się siedmiu synów i trzy córki — Jemima, Kecja i Kerenhappuk, najpiękniejsze kobiety w całej ziemi, którym ojciec daje dziedzictwo wraz z braćmi. Hiob żyje jeszcze sto czterdzieści lat, ogląda cztery pokolenia potomków i umiera stary i syty dni.
Kluczowe wersety
„Dotąd tylko moje ucho słyszało o tobie, lecz teraz moje oko cię ujrzało.” — Hi 42,5 (UBG)
„Pan przywrócił to, co zostało zabrane Hiobowi, gdy się modlił za swoich przyjaciół. Pan także pomnożył Hiobowi w dwójnasób wszystko, co miał.” — Hi 42,10 (UBG)
Osoby i tok rozmowy
Hiob – korzy się, odwołuje swoje słowa i wstawia się modlitwą za przyjaciół; zostaje przez Boga przywrócony i pobłogosławiony.
Pan – przyjmuje pokutę Hioba, gani przyjaciół i w dwójnasób wynagradza swego sługę.
Elifaz, Bildad i Sofar – trzej przyjaciele zganieni za to, że nie mówili o Bogu prawdy; ratuje ich ofiara i modlitwa Hioba.
Córki Hioba – Jemima, Kecja i Kerenhappuk, obdarowane dziedzictwem na równi z braćmi.
Główna myśl rozdziału
Przełom nie następuje wtedy, gdy Hiob otrzymuje odpowiedź na pytanie o cierpienie, lecz gdy ujrzał Boga i uznał Jego wielkość ponad własnym rozumieniem. Bóg staje po stronie szczerego Hioba przeciw poprawnie brzmiącym, lecz fałszywym mowom przyjaciół, a przywrócenie dóbr jest nie zapłatą za pobożność, ale świadectwem, że ostatnie słowo w historii sprawiedliwego należy do Pana. Wymowne jest, że Bóg nazywa Hioba swoim sługą i to jego modlitwę przyjmuje za przyjaciół: szczere zmaganie się z Bogiem okazuje się bliższe prawdzie niż gładkie, lecz fałszywe usprawiedliwianie Jego wyroków.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hi 42 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Hioba 41 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów