Księga Wyjścia, rozdział 5 — opisuje dramatyczny początek misji Mojżesza i Aarona przed obliczem władcy Egiptu. Zamiast natychmiastowego wyzwolenia, pierwsze żądanie wypuszczenia Izraelitów spotyka się z twardą odmową faraona, co prowadzi do natychmiastowego pogorszenia i tak już ciężkiej sytuacji uciemiężonego ludu Hebrajczyków, wywołując kryzys wiary i zwątpienie.
Co dzieje się w Księga Wyjścia 5?
Mojżesz i Aaron stają przed faraonem, przekazując mu nakaz Boga Izraela, Jahwe (PAN), aby wypuścił Jego lud na pustynię w celu odprawienia święta. Faraon hardo odpowiada, że nie zna Jahwe i nie zamierza posłuchać Jego głosu. Gdy wysłannicy ponawiają prośbę, tłumacząc, że Bóg Hebrajczyków nakazał im złożyć ofiarę pod groźbą zarazy lub miecza, król Egiptu oskarża ich o odciąganie licznego ludu od codziennych obowiązków i nakazuje im powrót do pracy.
Tego samego dnia faraon wydaje bezwzględny dekret skierowany do nadzorców i przełożonych. Nakazuje wstrzymać dostarczanie Izraelitom słomy niezbędnej do wyrobu cegieł, zmuszając ich, by sami ją zbierali. Jednocześnie norma dzienna produkcji cegieł ma pozostać bez zmian. Faraon argumentuje to rzekomym lenistwem ludu, który z braku zajęcia domaga się wyjścia na pustynię. Nadzorcy natychmiast wprowadzają te zarządzenia w życie, a Hebrajczycy rozpraszają się po całym Egipcie w poszukiwaniu ścierni.
Gdy z powodu braku surowca dzienne normy nie zostają wykonane, egipscy nadzorcy biją przełożonych spośród synów Izraela. Ci drudzy udają się ze skargą bezpośrednio do faraona, lecz król ponownie zarzuca im próżniactwo i odsyła do pracy. Zdając sobie sprawę z beznadziejności swojego położenia, przełożeni Izraelitów spotykają czekających na nich Mojżesza i Aarona. Zgłaszają do nich pełne goryczy pretensje, oskarżając ich o sprowadzenie na lud śmiertelnego niebezpieczeństwa i wzywając sąd Jahwe na ich głowy.
Rozgoryczony Mojżesz zwraca się w modlitwie do Jahwe. Pyta Boga, dlaczego wyrządził zło swojemu ludowi i po co w ogóle go posłał. Skarży się, że od momentu jego wystąpienia przed faraonem sytuacja Izraelitów uległa drastycznemu pogorszeniu, a obiecane wyzwolenie wciąż nie nastąpiło.
Kluczowe wersety
„Faraon odparł: Któż to jest Pan, abym miał słuchać jego głosu i wypuścić Izraela? Nie znam Pana, a Izraela też nie wypuszczę.” — Wj 5,2 (UBG)
„Wtedy Mojżesz wrócił do Pana i powiedział: Panie, dlaczego wyrządziłeś to zło twojemu ludowi? Dlaczego mnie tu posłałeś?” — Wj 5,22 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Mojżesz i Aaron – wysłannicy Boga, którzy stają przed władcą Egiptu, a później muszą zmierzyć się z gniewem własnego ludu.
Faraon – dumny król Egiptu, który odrzuca autorytet Jahwe i zwiększa ucisk Hebrajczyków.
Przełożeni i nadzorcy – egipscy nadzorcy egzekwujący pracę oraz izraelscy przełożeni (pośrednicy), którzy są bici za niewykonanie norm, a potem oskarżają Mojżesza.
Egipt i pustynia – miejsca akcji; Egipt jako przestrzeń niewoli i ciężkiej pracy przy wyrobie cegieł, pustynia jako upragnione miejsce kultu Jahwe.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje zderzenie Bożej woli z oporem ludzkiej pychy reprezentowanej przez faraona, który nie uznaje suwerenności Jahwe. Pokazuje również, że początek drogi do wyzwolenia może wiązać się z przejściowym pogorszeniem sytuacji i próbą wiary, co wywołuje kryzys zarówno u ludu, jak i u samego Mojżesza. Tekst uczy, że Boże obietnice nie zawsze realizują się bez trudności, a zaufanie Bogu wymaga wytrwałości w obliczu przeciwności.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Wj 5 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Wyjścia 4 — streszczenie
- Następny: Księga Wyjścia 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów