Tysiącletnie królestwo, znane również w teologii jako millennium, to opisany w 20. rozdziale Księgi Objawienia okres przyszłego panowania Mesjasza wraz ze zmartwychwstałymi świętymi. Rozpoczyna się ono po Jego widzialnym powrocie na ziemię, związaniu szatana i wzbudzeniu z martwych sprawiedliwych. Czas ten stanowi biblijną zapowiedź ostatecznego pokonania zła, po którym nastąpi sąd ostateczny i wprowadzenie wiecznego porządku na nowej ziemi.
Millennium w Objawieniu 20
Pojęcie „millennium” pochodzi z języka łacińskiego i oznacza dosłownie tysiąc lat. W eschatologii biblijnej odnosi się ono do konkretnego, literalnego okresu, który został objawiony apostołowi Janowi. Jest to czas, w którym Jahwe (PAN) (PAN – polskie przekłady, w tym UBG, oddają to imię własne słowem „Pan”) w pełni zamanifestuje swoją suwerenną władzę nad ziemią poprzez swojego Pomazańca. Jeszua (Jezus) – odwieczne Słowo i Bóg objawiony w ciele – powróci w chwale, aby położyć kres rządom bezbożności i ludzkiego buntu.
Księga Objawienia wyraźnie umiejscawia to tysiącletnie królestwo po wielkim ucisku i po triumfalnym powrocie Mesjasza. Pierwszym kluczowym wydarzeniem tego okresu jest unieszkodliwienie źródła wszelkiego buntu:
„I chwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.” — Ap 20,2 (UBG)
Związanie smoka, czyli szatana, na tysiąc lat oznacza drastyczną zmianę w funkcjonowaniu świata. Przez całą historię ludzkości przeciwnik zwodził narody, prowokując je do łamania Bożego Prawa. Usunięcie jego wpływu na tysiąc lat stworzy warunki do niespotykanego dotąd pokoju i sprawiedliwości na ziemi, umożliwiając niezakłócone rządy Mesjasza.
Pierwsze zmartwychwstanie
Zrozumienie tysiącletniego królestwa wymaga właściwego, opartego wyłącznie na Piśmie (sola scriptura) spojrzenia na naturę człowieka i stan umarłych. Biblia nie uczy popularnej, zakorzenionej w filozofii greckiej koncepcji, jakoby człowiek posiadał z natury nieśmiertelną duszę, która natychmiast po śmierci udaje się do nieba, piekła czy nieistniejącego w Biblii czyśćca. Pismo uczy, że zmarli nie mają świadomości (Koh 9,5) i „śpią” w prochu ziemi, oczekując na zmartwychwstanie (Dn 12,2).
Kiedy Jeszua powróci na ziemię, nastąpi wydarzenie o fundamentalnym znaczeniu, nazwane przez apostoła Jana „pierwszym zmartwychwstaniem”.
„Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.” — Ap 20,6 (UBG)
W tym zmartwychwstaniu wezmą udział wyłącznie sprawiedliwi – ci, którzy zachowali wierność Bożym przykazaniom i świadectwu Jeszui. Otrzymają oni dar nieśmiertelności, który nie jest wrodzoną cechą człowieka, lecz darem łaski dostępnym wyłącznie w Mesjaszu. Pierwsze zmartwychwstanie jest aktem tryumfu życia nad śmiercią i wprowadza wierzących do bezpośredniego udziału w rządach nad odnowioną ziemią. Reszta umarłych, czyli niesprawiedliwi, pozostanie w grobach aż do zakończenia tysiąca lat.
Panowanie Mesjasza i świętych
Ci, którzy dostąpią udziału w pierwszym zmartwychwstaniu, nie będą jedynie biernymi obserwatorami, lecz wezmą aktywny udział w administrowaniu królestwem.
„Zobaczyłem też trony i zasiedli na nich, i dano im władzę sądzenia. I zobaczyłem dusze ściętych z powodu świadectwa Jezusa i z powodu słowa Bożego oraz tych, którzy nie oddali pokłonu bestii ani jej wizerunkowi i nie przyjęli jej znamienia na czoło ani na rękę. I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat.” — Ap 20,4 (UBG)
Panowanie to nie będzie oznaczało zniesienia Bożego Prawa (Tory), lecz jego ostateczne wywyższenie. Łaska nie znosi posłuszeństwa, ale daje moc do jego realizacji. W tysiącletnim królestwie Tora będzie stanowić fundament sprawiedliwych rządów, a pouczenie będzie wychodzić z Syjonu (Iz 2,3).
Biblijne wyznaczone czasy (moadim), w tym siódmy dzień tygodnia – szabat (sobota), a nie pogańska niedziela, oraz doroczne święta opisane w Księdze Kapłańskiej 23, będą powszechnie przestrzegane jako wieczny rytm wyznaczony przez Stwórcę. Prorocy zapowiadali m.in. powszechne obchodzenie Święta Namiotów (Za 14,16). Również biblijne prawo dietetyczne (Kpł 11 / Pwt 14) pozostanie aktualnym wyrazem świętości i oddzielenia tego, co czyste, od tego, co nieczyste.
Duch Święty (Ruach haKodesz) – będący nierozerwalnie Duchem i mocą Jahwe – napełni całą ziemię, doskonale jednocząc wierzących z ich Królem. Będzie to czas, w którym całe stworzenie doświadczy błogosławieństwa płynącego z posłuszeństwa Stwórcy:
„Nie będą wyrządzać krzywdy ani zabijać na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie napełniona poznaniem Pana, tak jak wody okrywają morze.” — Iz 11,9 (UBG)
Związanie i ostateczny koniec szatana
Podczas gdy święci będą królować z Mesjaszem, szatan pozostanie uwięziony w czeluści (abysos), aby nie mógł zwodzić narodów (Ap 20,3). To uwięzienie gwarantuje tysiąc lat pokoju, w którym ludzkość nie będzie poddawana demonicznym pokusom i manipulacjom.
Jednakże Pismo objawia, że po upływie tysiąca lat szatan zostanie na krótki czas wypuszczony ze swojego więzienia. Zgromadzi on narody, określone symbolicznie jako Gog i Magog, z czterech krańców ziemi, aby podjąć ostatnią, desperacką próbę buntu przeciwko Bogu. Otoczą oni „obóz świętych i miasto umiłowane” (Ap 20,9). Bunt ten obnaży smutną prawdę: nawet po tysiącu lat idealnych rządów i braku demonicznego wpływu, ci, którzy nie poddali serca Bogu, przy pierwszej okazji zwrócą się przeciwko Niemu.
Ten ostateczny zryw zła zostanie natychmiast stłumiony. Ogień zstąpi z nieba od Boga i pochłonie buntowników. Sam diabeł zostanie wrzucony do jeziora ognia i siarki, co będzie oznaczało jego definitywny koniec. Zło, kłamstwo i bunt zostaną na zawsze wymazane z Bożego wszechświata.
Sąd ostateczny i druga śmierć
Zakończenie tysiącletniego królestwa i zniszczenie szatana otwiera drogę do ostatecznego rozliczenia z grzechem. Następuje wtedy drugie zmartwychwstanie, obejmujące resztę umarłych, którzy nie ożyli przed upływem tysiąca lat (Ap 20,5). Zostają oni wskrzeszeni, aby stanąć przed wielkim białym tronem (Ap 20,11-12).
Księgi zostają otwarte, w tym Księga Życia, a każdy człowiek zostaje sprawiedliwie osądzony według swoich uczynków. Pismo Święte jest w tej kwestii niezwykle precyzyjne: zapłatą za grzech jest śmierć (Rz 6,23), a nie wieczne życie w mękach. Ci, których imiona nie znajdą się w Księdze Życia, zostaną wrzuceni do jeziora ognia.
Biblia nazywa to wydarzenie „drugą śmiercią” (Ap 20,14). Jest to całkowite zniszczenie i wieczne unicestwienie bezbożnych. Zostaną oni pochłonięci jak ściernisko (Ml 4,1). Doktryna o wiecznych mękach nieśmiertelnych dusz jest obca biblijnej eschatologii; Bóg jest sprawiedliwy i ostatecznie zniszczy grzech oraz tych, którzy się z nim utożsamili, oczyszczając w ten sposób stworzenie z wszelkiej zmazy.
Zapowiedź odnowionego stworzenia
Tysiącletnie królestwo, choć wspaniałe i pełne sprawiedliwości, jest zaledwie etapem przejściowym w Bożym planie zbawienia. Kiedy grzech, szatan, bezbożni, a ostatecznie sama śmierć (1 Kor 15,26) zostaną wrzuceni do jeziora ognia i zniszczeni, obecna historia dobiegnie końca.
Apostoł Jan w kolejnych wizjach opisuje nowe niebo i nową ziemię, ponieważ pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły (Ap 21,1). Nowe Jeruzalem zstąpi z nieba, a sam Bóg zamieszka ze swoim ludem. Millennium jest więc chwalebnym pomostem, który przeprowadza zrehabilitowaną ludzkość od czasów buntu i upadku do wiecznej doskonałości odnowionego stworzenia, gdzie nie będzie już łez, bólu ani śmierci.
Podsumowanie
Tysiącletnie królestwo to literalny, biblijny okres triumfu sprawiedliwości, w którym Jeszua wraz ze zmartwychwstałymi świętymi zaprowadzi na ziemi Boży porządek oparty na Torze. Rozpoczyna się ono pierwszym zmartwychwstaniem sprawiedliwych i uwięzieniem szatana, gwarantując czas pokoju i poznania Jahwe. Kończy się natomiast krótkotrwałym uwolnieniem przeciwnika, ostatecznym sądem przed wielkim białym tronem oraz całkowitym zniszczeniem zła i bezbożnych w drugiej śmierci. Czas ten stanowi doskonałe przejście pomiędzy obecnym wiekiem buntu a wiecznym, odnowionym stworzeniem, w którym Bóg będzie wszystkim we wszystkich.