Imię Attaj to rzadkie, lecz niezwykle interesujące imię męskie zapisane na kartach Pisma Świętego. W oryginalnym tekście hebrajskim brzmi ono עַתַּי i odnosi się do kilku postaci historycznych Starego Przymierza. Choć współcześnie nie należy do popularnych imion, jego obecność w biblijnych rodowodach oraz spisach wojowników niesie ze sobą głębokie przesłanie o wierności, suwerenności Boga oraz porządku, jaki Jahwe (PAN) ustanowił w swoim słowie.
Pochodzenie i znaczenie imienia Attaj
Imię Attaj wywodzi się bezpośrednio z języka hebrajskiego, w którym zapisuje się je jako עַתַּי. Według klasycznego leksykonu Stronga imię to zostało skatalogowane pod numerem H6262. Autorytatywne znaczenie tego imienia, oparte na glosie słownikowej, tłumaczy się po prostu jako „Attaj”. W kontekście semickim imiona bardzo często nawiązywały do okoliczności narodzin, cech charakteru lub relacji z Bogiem, jednak w przypadku tego konkretnego imienia Pismo Święte koncentruje naszą uwagę przede wszystkim na historycznej roli jego nosicieli.
Badając strukturę językową, niektórzy badacze Biblii i języków semickich sugerują powiązanie tego imienia z hebrajskim słowem oznaczającym „czas” lub „odpowiednią porę” (et), co mogłoby wskazywać na kogoś urodzonego w „odpowiednim czasie” lub będącego „gotowym” na Boże wezwanie. Trzymając się jednak ściśle autorytatywnego znaczenia słownikowego, imię to identyfikuje konkretne osoby powołane przez Stwórcę do wypełnienia Jego planów na ziemi.
Attaj w Biblii
W tekście natchnionym imię Attaj pojawia się dokładnie cztery razy i odnosi się do trzech różnych postaci. Każda z nich reprezentuje inny okres w historii Izraela oraz inne powołanie.
Pierwszym nosicielem tego imienia był potomek Judy, syn Egipcjanina imieniem Jarha oraz córki Szeszana. Szeszan nie miał synów, jedynie córki, dlatego dał swoją córkę za żonę swojemu egipskiemu słudze Jarże, a ta urodziła mu właśnie Attaja (1Krn 2,35). Linia ta była kontynuowana przez syna Attaja, Natana (1Krn 2,36). Ta genealogia pokazuje, jak Jahwe (PAN) włączał cudzoziemców do społeczności Izraela i plemienia Judy, z którego według ciała miał narodzić się Mesjasz, Jeszua (Jezus).
„Dał więc Szeszan swemu słudze Jarsze swoją córkę za żonę, a ona urodziła mu Attaja.” — 1Krn 2,35 (UBG)
„Attaj spłodził Natana, a Natan spłodził Zabada.” — 1Krn 2,36 (UBG)
Drugim biblijnym Attajem był dzielny wojownik z plemienia Gada, który przyłączył się do Dawida, gdy ten ukrywał się przed królem Saulem w twierdzy na pustyni. Wojownicy z plemienia Gada charakteryzowali się niezwykłą odwagą, sprawnością bojową i lojalnością wobec pomazańca Bożego. Attaj był szóstym z dowódców, którzy zdecydowali się poprzeć przyszłego króla Izraela w trudnym dla niego czasie (1Krn 12,11).
„Attaj szósty, Eliel siódmy;” — 1Krn 12,11 (UBG)
Trzecią postacią o tym imieniu był syn króla Roboama (syna Salomona) oraz jego ukochanej żony Maaki, córki Absaloma (2Krn 11,20). Choć Roboam miał wiele żon i nałożnic, to właśnie Maakę darzył największym uczuciem, a jej synowie – w tym Attaj – cieszyli się wysoką pozycją na dworze królewskim w Jerozolimie.
Znaczenie duchowe i przesłanie
Z perspektywy sola scriptura, czyli opierania wiary wyłącznie na spisanym Słowie Bożym, postacie noszące imię Attaj uczą nas ważnych prawd o Bożym suwerennym planie. Historia pierwszego Attaja, syna Egipcjanina, przypomina, że dla Boga nie ma znaczenia pochodzenie etniczne, lecz wierność i włączenie w przymierze. Choć jego ojciec był sługą z Egiptu, Attaj został pełnoprawnym członkiem plemienia Judy i został uwieczniony w oficjalnych rodowodach Izraela. Zapowiada to uniwersalne dzieło zbawienia, które przyniósł Jeszua (Jezus) – w Nim bowiem nie ma już Żyda ani Greka, niewolnika ani wolnego.
Z kolei Attaj z plemienia Gada, wierny towarzysz Dawida, to wzór męstwa i duchowego rozeznania. W czasach, gdy większość narodu podążała za Saulem, on dostrzegł, że to Dawid jest wybranym przez Boga przywódcą. Dla współczesnych wierzących jest to wezwanie do stanięcia po stronie prawdy Bożej, nawet wtedy, gdy wymaga to opuszczenia strefy komfortu i pójścia „na pustynię” wbrew większości.
Warianty i zdrobnienia
W języku polskim imię to występuje w niezmienionej, biblijnej formie jako Attaj. Ze względu na swoją rzadkość i specyficzną budowę, nie doczekało się ono tradycyjnych, powszechnych zdrobnień w codziennym użyciu. W kręgu rodzinnym można by stosować formy takie jak Attajek czy Ati, jednak najczęściej używa się formy podstawowej. W innych językach, zwłaszcza angielskim, imię to zapisywane jest zazwyczaj jako Attai, zachowując swoją oryginalną, hebrajską wymowę i surowy, biblijny charakter.
Podsumowanie
Imię Attaj, oznaczające po prostu „Attaj”, to piękne świadectwo biblijnej historii zapisanej w rodowodach i księgach kronikarskich. Noszone przez syna Egipcjanina wszczepionego w dom Judy, dzielnego wojownika Dawida oraz królewskiego syna, przypomina nam o suwerenności Jahwe (PANA). Pokazuje, że każdy człowiek, bez względu na pochodzenie czy pełnioną funkcję, ma swoje wyznaczone miejsce w Bożym planie zbawienia.