Imię Giddel to rzadko spotykane, lecz niezwykle interesujące imię męskie o rodowodzie starotestamentowym. W oryginalnym tekście hebrajskim zapisuje się je jako גִּדֵּל (Strong H1435). Choć współczesnemu czytelnikowi Pisma Świętego może ono wydawać się obce, niesie ze sobą głębokie zakorzenienie w historii powrotu ludu Bożego z niewoli babilońskiej. Autorytatywne znaczenie tego imienia, oparte na leksykonie Stronga, tłumaczy się bezpośrednio jako „Giddel”.
Pochodzenie i znaczenie imienia Giddel
Imię Giddel wywodzi się bezpośrednio z języka hebrajskiego. W słownikach biblijnych i leksykonie Stronga jest ono powiązane z rdzeniem czasownikowym wskazującym na wzrastanie, wielkość lub wychowywanie. Jednak jako konkretna nazwa osobowa, glosa tego imienia brzmi po prostu „Giddel”. Hebrajskie imiona bardzo często odzwierciedlały status społeczny, nadzieje rodziców lub dziękczynienie składane Stwórcy, którym jest Jahwe (PAN).
W kontekście hebrajskim rdzeń ten może sugerować kogoś, kto został „uczyniony wielkim” lub „wychowany” przez Boga. Dla wierzących opierających swoją wiarę wyłącznie na autorytecie Pisma Świętego (sola scriptura), imię to stanowi przypomnienie, że każdy człowiek powołany przez Boga ma swoje określone miejsce w Jego suwerennym planie, niezależnie od tego, jak skromne zadanie przypada mu w udziale.
Giddel w Biblii
Na kartach Pisma Świętego imię Giddel pojawia się dokładnie cztery razy w kontekście rodowodów osób powracających z wygnania w Babilonie do Jerozolimy. Tekst biblijny wskazuje na dwie różne linie rodowe noszące to imię. Pierwsza grupa to synowie Giddela, którzy należeli do netynejczyków (sług świątynnych), a druga to synowie Giddela będący potomkami sług Salomona.
Netynejczycy i słudzy Salomona pełnili niezwykle ważne, choć często niedoceniane funkcje pomocnicze przy świątyni Jahwe. Ich powrót z niewoli pod wodzą Zorobabela i Jozuego był dowodem wierności przymierzu i miłości do domu Bożego. Księga Ezdrasza oraz Księga Nehemiasza wymieniają ich w spisach tych, którzy przedłożyli odbudowę kultu jedynego Boga ponad wygodne życie w Babilonie.
Pierwsze wzmianki odnajdujemy w Księdze Ezdrasza, gdzie wymienieni są synowie Giddela pośród sług świątynnych:
„Synów Giddela, synów Gachara, synów Reajasza;” — Ezd 2,47 (UBG)
Kolejna wzmianka w tej samej księdze odnosi się do potomków sług Salomona, co wskazuje na ciągłość służby i wierność kolejnych pokoleń:
„Synów Jaali, synów Darkona, synów Giddela;” — Ezd 2,56 (UBG)
Tożsamość tych rodzin potwierdza również Księga Nehemiasza, która powtarza te spisy, aby uwierzytelnić czystość pochodzenia i gorliwość powracających wygnańców:
„Synowie Chanana, synowie Giddela, synowie Gachara;” — Ne 7,49 (UBG)
Ostatnie wystąpienie tego imienia w Biblii również znajduje się w Księdze Nehemiasza i dotyczy sług Salomona:
„Synowie Jaali, synowie Darkona, synowie Giddela;” — Ne 7,58 (UBG)
Znaczenie duchowe i przesłanie
Z perspektywy biblijnej i zakorzenionej w wierze Hebrew Roots, postacie noszące imię Giddel uczą nas pokory oraz oddania sprawom Bożym. Choć nie byli oni arcykapłanami ani królami, ich imiona zostały na zawsze zapisane w natchnionym Słowie Bożym. Pokazuje to, że w oczach Jahwe (PAN) nie ma ludzi nieważnych. Każda praca wykonywana dla Jego chwały – nawet pomocnicza służba świątynna – ma wieczne znaczenie.
Dla współczesnych naśladowców Mesjasza, którego prawdziwe imię to Jeszua (Jezus), postawa synów Giddela jest wezwaniem do porzucenia duchowego Babilonu (systemu świata) i zaangażowania się w budowanie Królestwa Bożego. Sola scriptura uczy nas, że to nie ludzkie tradycje czy tytuły decydują o naszej wartości, ale posłuszeństwo Słowu Bożemu i wierność powołaniu, jakie otrzymaliśmy od Stwórcy.
Warianty i zdrobnienia
W języku polskim imię Giddel praktycznie nie występuje w codziennym użyciu i jest znane wyłącznie z przekładów Pisma Świętego. Z tego względu nie wykształciło ono naturalnych, powszechnych zdrobnień w polszczyźnie. Teoretycznie, stosując polskie reguły językowe, można by utworzyć formy takie jak Gidelek czy Giduś, jednak nie mają one uzasadnienia tradycyjnego ani liturgicznego.
W innych językach i przekładach biblijnych imię to zachowuje bardzo zbliżoną formę fonetyczną, najczęściej zapisywaną jako Giddel w języku angielskim i niemieckim, czy Gidel w hiszpańskim. Brak powiązania tego imienia z jakimkolwiek kultem świętych czy patronów w tradycji rzymskokatolickiej sprawia, że pozostaje ono czyste od pozabiblijnych naleciałości dogmatycznych.
Podsumowanie
Imię Giddel, oznaczające wprost „Giddel”, to piękne świadectwo wierności i cichej służby zapisane na kartach Starego Testamentu. Noszący je ludzie powrócili z niewoli babilońskiej, by odbudowywać świątynię Jahwe, co czyni to imię symbolem odnowy i oddania Bogu. Dla każdego wierzącego stanowi ono zachętę, by trwać przy prawdzie Słowa Bożego i służyć Mesjaszowi Jeszui z całego serca.