Imię Pyrrus to rzadko spotykane na kartach Pisma Świętego imię męskie o rodowodzie greckim. W tekście oryginalnym Nowego Testamentu zapisywane jest jako Πύρρος (Strong G6077), a jego bezpośrednie, autorytatywne znaczenie leksykalne to po prostu „Pyrrus”. Choć w Biblii pojawia się ono tylko jeden jedyny raz, stanowi cenny element historycznego i geograficznego tła działalności pierwszych naśladowców Mesjasza, którym był Jeszua (Jezus). Analiza tego imienia w świetle Słowa Bożego pozwala nam lepiej zrozumieć realia, w jakich rodziło się zgromadzenie wierzących powołane przez Jahwe (PAN).
Pochodzenie i znaczenie imienia Pyrrus
Imię Pyrrus wywodzi się bezpośrednio z klasycznego języka greckiego. W słownikach biblijnych, w tym w powszechnie uznanym leksykonie Stronga, słowo to jest skatalogowane pod numerem G6077 jako Πύρρος. Glosa i podstawowe znaczenie tego imienia to po prostu „Pyrrus”. W szerszym kontekście języka greckiego słowo to wiąże się z pojęciem ognia lub barwy rudej, ognistej, jednak w kontekście biblijnym i egzegetycznym najważniejsza pozostaje jego dosłowna identyfikacja osobowa.
W czasach nowotestamentowych kultura hellenistyczna wywierała ogromny wpływ na Bliski Wschód oraz Azję Mniejszą. Noszenie greckich imion przez osoby pochodzenia żydowskiego lub pogan, którzy uwierzyli w Ewangelię, było zjawiskiem powszechnym. Imię Pyrrus doskonale wpisuje się w ten historyczny krajobraz, ukazując, jak Słowo Boże docierało do ludzi z różnych kręgów kulturowych i językowych, nie tracąc przy tym nic ze swojej czystości i mocy.
Pyrrus w Biblii
Na kartach Pisma Świętego odnajdujemy tylko jedną postać noszącą to imię. Jest nią Pyrrus z Berei, ojciec Sopatera, jednego z wiernych towarzyszy podróży apostoła Pawła. Informację tę odnajdujemy w Dziejach Apostolskich, w rozdziale dwudziestym, gdzie autor księgi, Łukasz, wymienia współpracowników Pawła towarzyszących mu w drodze do Azji.
Przyjrzyjmy się bezpośredniemu świadectwu biblijnemu zapisanemu w tym fragmencie:
„Razem z nim do Azji wyruszyli Sopater z Berei, z Tesaloniczan Arystarch i Sekundus, i Gajus z Derbe, i Tymoteusz, a z Azji Tychikus i Trofim.” — Dz 20,4 (UBG)
Wzmianka ta, choć krótka, niesie ze sobą istotne informacje historyczne. Sopater, syn Pyrrusa, pochodził z Berei – miasta znanego z tego, że jego mieszkańcy niezwykle gorliwie i z otwartym sercem badali Pisma każdego dnia, aby zweryfikować nauki głoszone przez Pawła i Sylasa. Fakt, że Sopater jest określony mianem „syna Pyrrusa”, sugeruje, że sam Pyrrus mógł być postacią dobrze znaną w tamtejszej społeczności wierzących, bądź też precyzyjne określenie ojcostwa miało na celu jednoznaczne zidentyfikowanie Sopatera wśród innych osób o tym samym imieniu.
Znaczenie duchowe i przesłanie
Z perspektywy sola scriptura, gdzie jedynym autorytetem w sprawach wiary i moralności jest natchnione Słowo Boże, obecność imienia Pyrrus uczy nas kilku ważnych prawd o Bożym planie zbawienia. Przede wszystkim pokazuje, że Jahwe powołuje ludzi z każdego narodu, języka i kultury. Greckie imię ojca Sopatera przypomina, że Ewangelia o zbawieniu w Jeszui (Jezusie) przekroczyła granice Judei i dotarła do świata pogańskiego, przynosząc wolność i nowe życie.
Choć sam Pyrrus nie jest opisany jako aktywny misjonarz, jego syn Sopater stał się bliskim współpracownikiem apostoła narodów. Może to wskazywać na dziedzictwo wiary i wsparcie, jakiego rodzina udzielała młodemu uczniowi w jego niebezpiecznych podróżach dla sprawy Ewangelii. Dla współczesnych wierzących jest to zachęta, aby budować domy oparte na fundamencie Słowa Bożego, z których kolejne pokolenia będą mogły wyruszać do służby dla Królestwa Bożego.
Warianty i zdrobnienia
W języku polskim imię Pyrrus występuje niemal wyłącznie w kontekście historycznym i biblijnym. Nie należy ono do imion popularnych ani powszechnie nadawanych. Ze względu na swoją specyfikę rzadko tworzy się od niego codzienne zdrobnienia, choć teoretycznie możliwe byłyby formy takie jak Pyrrusek czy Pyrek. W innych językach europejskich imię to zachowuje bardzo zbliżoną formę, na przykład „Pyrrhus” w języku angielskim i francuskim, czy „Pirro” w języku włoskim i hiszpańskim.
Podsumowanie
Imię Pyrrus, oznaczające wprost „Pyrrus”, to greckie imię zapisane w Nowym Testamencie jako imię ojca Sopatera z Berei. Choć pojawia się w Biblii tylko raz, w Dziejach Apostolskich 20,4, stanowi ważny dowód na historyczną wiarygodność tekstu biblijnego oraz dynamiczny rozwój wczesnego kościoła w świecie grecko-rzymskim. Przypomina nam ono, że w planie zbawienia Jahwe każdy człowiek, niezależnie od swojego pochodzenia, ma swoje wyznaczone miejsce.