Imię Sochar to starożytne imię pochodzenia hebrajskiego, które zapisujemy w oryginale jako צֹ֫חַר. W leksykonie Stronga jest ono sklasyfikowane pod numerem H6714. Choć w polskim przekładzie Biblii występuje ono bezpośrednio jako nazwa własna, jego autorytatywne znaczenie słownikowe i glosa określające to pojęcie to po prostu „Sochar”. Na kartach Pisma Świętego imię to pojawia się dokładnie pięć razy, odnosząc się do dwóch różnych postaci historycznych z czasów patriarchów. Analiza tego imienia w świetle Słowa Bożego pozwala nam lepiej zrozumieć realia epoki patriarchalnej oraz wierność przymierzu, które Jahwe (PAN) zawarł z potomkami Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Pochodzenie i znaczenie imienia Sochar
Język hebrajski, jako język objawienia Starego Przymierza, charakteryzuje się głęboką symboliką ukrytą w rdzeniach wyrazowych. Imię Sochar (צֹ֫חַר) wywodzi się bezpośrednio z semickiego kręgu językowego. W klasycznych leksykonach biblijnych, w tym w powszechnie uznawanym leksykonie Stronga, słowo to identyfikowane jest pod pozycją H6714. Glosa i znaczenie tego imienia są tożsame z jego brzmieniem – oznacza ono „Sochar”. Badacze Pisma Świętego wskazują, że imiona w starożytnym Izraelu i u ludów ościennych często odzwierciedlały cechy fizyczne, okoliczności narodzin lub nadzieje pokładane w dziecku przez rodziców. W przypadku imienia Sochar, jego unikalne brzmienie i rzadkie występowanie w tekście natchnionym czynią je wyjątkowym świadectwem tamtych czasów, wolnym od późniejszych naleciałości tradycji religijnych.
Sochar w Biblii
W tekście natchnionym odnajdujemy dwie postacie noszące to imię. Pierwszą z nich jest Chetyta, ojciec Efrona, od którego Abraham kupił pole z jaskinią Makpela, aby pochować swoją żonę Sarę. Wydarzenie to ma kluczowe znaczenie dla historii zbawienia, gdyż był to pierwszy skrawek ziemi w Kanaan, który formalnie stał się własnością patriarchy. O ojcu Efrona dowiadujemy się z Księgi Rodzaju:
„I powiedział do nich: Jeśli zgadzacie się, abym pochował moją zmarłą sprzed mojego oblicza, posłuchajcie mnie i wstawcie się za mną do Efrona, syna Sochara;” — Rdz 23,8 (UBG)
To samo odniesienie genealogiczne pojawia się ponownie, gdy synowie Abrahama, Izaak i Ismael, grzebią swojego ojca w tej samej jaskini, co zostało odnotowane w kolejnych rozdziałach Księgi Rodzaju:
„I jego synowie, Izaak i Izmael, pochowali go w jaskini Makpela, na polu Efrona, syna Sochara Chetyty, które było naprzeciwko Mamre;” — Rdz 25,9 (UBG)
Drugą postacią noszącą to samo imię jest syn Symeona, a więc wnuk patriarchy Jakuba. Pojawia się on w spisach rodowych Izraela, gdy rodzina Jakuba przenosi się do Egiptu z powodu głodu. Informację tę odnajdujemy w Księdze Rodzaju:
„Synowie Symeona: Jemuel, Jamin, Ohad, Jakin, Sochar i Szaul, syn kobiety Kananejki.” — Rdz 46,10 (UBG)
Tożsamość Sochara jako syna Symeona i głowy jednego z rodów izraelskich zostaje potwierdzona również w Księdze Wyjścia, podczas prezentacji rodowodów Mojżesza i Aarona przed ich misją uwolnienia ludu z niewoli egipskiej:
„Synowie Symeona: Jemuel, Jamin, Ohad, Jakin, Sochar i Szaul, syn Kananejki. To są rodziny Symeona.” — Wj 6,15 (UBG)
Znaczenie duchowe i przesłanie
Z perspektywy sola scriptura, czyli uznania wyłącznie zapisanego Słowa Bożego za autorytet w sprawach wiary, obecność imienia Sochar w rodowodach i relacjach historycznych niesie ważne przesłanie. Przede wszystkim pokazuje ono, że Jahwe (PAN) dba o szczegóły historyczne. Imiona konkretnych ludzi, nawet tych, którzy pojawiają się na drugim planie wielkich wydarzeń – jak ojciec Efrona czy syn Symeona – zostały utrwalone na wieki w natchnionym tekście. Dla wierzącego czytelnika jest to dowód na to, że Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba działa w realnej historii ludzkiej.
Postać Sochara, syna Symeona, przypomina również o suwerenności Boga w zachowaniu obietnic przymierza. Choć ród Symeona przechodził przez różne trudności, a sam Symeon bywał porywczy, jego potomkowie – w tym Sochar – zostali wymienieni jako ci, którzy współtworzyli naród wybrany, z którego po latach, według ciała, narodził się Mesjasz, Jeszua (Jezus). Pismo uczy nas, że każdy członek ludu Bożego ma swoje wyznaczone miejsce w Bożym planie, niezależnie od tego, jak wiele miejsca poświęca mu ludzka historia.
Warianty i zdrobnienia
W języku polskim imię Sochar występuje niemal wyłącznie w kontekście transliteracji biblijnej i nie weszło do powszechnego użycia jako imię nadawane dzieciom. Z tego względu nie wykształciły się dla niego tradycyjne, codzienne zdrobnienia. W analizie lingwistycznej można by jednak rozważać teoretyczne formy spieszczone, takie jak Socharek czy Socharuś, choć nie mają one oparcia w praktyce językowej. W innych językach i przekładach biblijnych imię to przybiera zbliżone formy, na przykład Zohar w języku angielskim czy niemieckim, co bezpośrednio nawiązuje do oryginalnej wymowy hebrajskiej.
Podsumowanie
Imię Sochar, oznaczające wprost „Sochar”, to rzadkie i piękne imię biblijne, które łączy nas z czasami patriarchów i początkami narodu wybranego. Choć noszące je postacie nie należą do głównych bohaterów biblijnych, ich obecność w Słowie Bożym potwierdza historyczną wiarygodność Pisma. Dla każdego badacza Biblii imię to jest kolejnym dowodem na precyzję i spójność Bożego objawienia.