Boże Narodzenie obchodzone 25 grudnia nie ma żadnych podstaw biblijnych. Pismo Święte nie podaje daty narodzin Jeszui (Jezusa), a analiza tekstów ewangelijnych wskazuje, że nie mogło to nastąpić zimą. Świętowanie tej daty wynika z późniejszej tradycji kościelnej, która zaadaptowała rzymskie święta pogańskie, a nie z nakazów Słowa Bożego.
Tradycja a Pismo Święte
Powszechnie uważa się, że 25 grudnia to dzień narodzin Zbawiciela. Tradycja ta jest głęboko zakorzeniona w kulturze, kalendarzu oraz nauczaniu wielu systemów religijnych. Jednakże, opierając się na biblijnej zasadzie sola scriptura (tylko Pismo), musimy szukać odpowiedzi i autorytetu wyłącznie w natchnionym Słowie Bożym.
Biblia nigdzie nie wymienia daty narodzin Jeszui ani nie zawiera żadnego nakazu, by apostołowie czy pierwsi wierzący świętowali rocznicę Jego urodzin. Stwórca w swoim Słowie wyraźnie ustanowił własne, święte czasy (tzw. moadim), takie jak Pascha (Pesach), Święto Tygodni (Szawuot) czy Święto Namiotów (Sukot). Bóg mówi o nich: „Oto uroczyste święta Pana, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych porach” (Kpł 23,4). Rocznica narodzin Mesjasza nie należy do biblijnego kalendarza świąt.
Biblijne dowody przeciwko dacie zimowej
Ewangeliczne opisy narodzin Zbawiciela dostarczają dowodów historycznych i rolniczych, które wskazują, że grudzień jest datą wysoce nieprawdopodobną. Ewangelia Łukasza podaje: „A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem” (Łk 2,8).
W starożytnym Izraelu pasterze wypasali stada na otwartych polach od wczesnej wiosny do jesieni. W chłodnych, deszczowych miesiącach zimowych (od połowy listopada do marca) owce przepędzano do zadaszonych owczarni, aby chronić je przed zimnem. Trzymanie straży nocnej pod gołym niebem w grudniu byłoby całkowicie sprzeczne z ówczesnymi realiami klimatycznymi Judei.
Dodatkowo, Józef i Maria udali się do Betlejem z powodu spisu ludności zarządzonego przez rzymskiego władcę: „A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat” (Łk 2,1). Rzymianie byli wysoce pragmatyczni. Organizowanie ogólnokrajowego spisu, wymagającego od ludzi długich wędrówek do miast rodowych, w środku zimy byłoby nielogiczne, paraliżowałoby podróżowanie i drastycznie utrudniłoby sprawny pobór podatków.
Wskazówki co do pory narodzin
Choć Pismo Święte nie podaje konkretnego dnia, dostarcza nam chronologicznych wskazówek pozwalających oszacować porę roku. Kluczem jest służba kapłana Zachariasza, ojca Jana Chrzciciela. Pełnił on służbę w świątyni na podstawie „zmiany Abiasza” (Łk 1,5). Zgodnie z podziałem dokonanym przez króla Dawida, zmiana Abiasza była ósmą z kolei (1 Krn 24,10).
Opierając się na biblijnym kalendarzu i harmonogramie służb kapłańskich, Zachariasz zakończył swoją służbę wczesnym latem. Wkrótce potem jego żona, Elżbieta, poczęła Jana. Biblia informuje nas, że Maria poczęła Jeszuę z Ducha Świętego w szóstym miesiącu ciąży Elżbiety (Łk 1,26-36). Jeśli dodamy dziewięć miesięcy ciąży Marii do tego punktu w czasie, narodziny Mesjasza wypadają wczesną jesienią.
Wielu biblistów zauważa, że ten czas zbiega się z biblijnym Świętem Namiotów (Sukot). Słowo Boże mówi o wcieleniu Mesjasza: „A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas” (J 1,14). Greckie słowo eskenosen (przetłumaczone jako „mieszkało”) dosłownie oznacza „rozbiło namiot”. Jest to głębokie, biblijne nawiązanie do faktu, że Bóg zamieszkał w ludzkim ciele (namiocie) pośród swojego ludu.
Pochodzenie daty 25 grudnia a Słowo Boże
Skoro 25 grudnia nie ma oparcia w Biblii, skąd wzięła się ta data? Historia powszechna ukazuje, że w Cesarstwie Rzymskim pod koniec grudnia hucznie obchodzono pogańskie święta, takie jak Saturnalia oraz narodziny niezwyciężonego boga słońca (Sol Invictus). W IV wieku n.e. instytucjonalny kościół, odchodząc od czystości apostolskiego nauczania, zaadaptował tę datę. Był to celowy zabieg mający na celu „schrystianizowanie” pogańskich mas poprzez nadanie ich dawnym świętom nowych, chrześcijańskich nazw.
Pismo Święte jednak kategorycznie ostrzega przed łączeniem oddawania czci prawdziwemu Bogu z praktykami zaczerpniętymi z pogaństwa. Bóg, którego imię to Jahwe (w wielu przekładach zastępowane tytułem „Pan”), mówi wyraźnie o swoich przykazaniach: „Cokolwiek wam nakazuję, pilnie wypełniajcie. Nic do tego nie dodasz ani od tego nie ujmiesz” (Pwt 12,32). Prawo Boże (Tora) i Jego ustanowienia nie uległy zmianie. Łaska nie zwalnia nas z posłuszeństwa, a czczenie Boga powinno odbywać się „w duchu i w prawdzie” (J 4,24), zgodnie z Jego Słowem, a nie ludzkimi, synkretycznymi tradycjami.
Podsumowanie
Boże Narodzenie obchodzone 25 grudnia nie posiada żadnych podstaw w Piśmie Świętym. Biblijne dowody klimatyczne, historyczne oraz chronologiczne zaprzeczają dacie zimowej, wskazując raczej na wczesną jesień. Świętowanie 25 grudnia jest wynikiem późniejszej asymilacji rzymskich, pogańskich tradycji przez kościół, dlatego jako naśladowcy Mesjasza powinniśmy opierać naszą wiarę i praktykę wyłącznie na czystym Słowie Bożym.