Definicja
Hebrajskie słowo kohen (כֹּהֵן) oznacza kapłana, czyli osobę ustanowioną do pełnienia służby przed Bogiem w imieniu ludu. W biblijnym, ścisłym znaczeniu termin ten odnosi się wyłącznie do męskich potomków Aarona z plemienia Lewiego, którzy zostali oddzieleni i uświęceni do służby w Przybytku, a w późniejszych wiekach w Świątyni Jerozolimskiej. Do głównych zadań kapłanów należało składanie ofiar, dbanie o menorę i chleby pokładne, nauczanie ludu Prawa Bożego oraz orzekanie w sprawach czystości rytualnej (np. badanie trądu). Mieli oni również przywilej błogosławienia Izraela specjalnym błogosławieństwem kapłańskim.
Podstawa biblijna
Urząd kapłański został ustanowiony przez Jahwe (PAN) (PANA) – w polskich przekładach, takich jak UBG, to imię własne oddawane jest tytułem „Pan” – w czasie wędrówki Izraela przez pustynię. Bóg wyznaczył Aarona i jego synów do wyłącznej służby ołtarza (Wj 28,1).
„I ubierzesz w nie twego brata Aarona i wraz z nim jego synów. Namaścisz ich, poświęcisz i uświęcisz, aby mi sprawowali urząd kapłański.” — Wj 28,41 (UBG)
Pismo wyraźnie rozróżnia między zwykłymi Lewitami, którzy pełnili funkcje pomocnicze, a kapłanami (kohenim), którzy mieli wyłączne prawo składania ofiar i wchodzenia do Miejsca Świętego (Lb 18,1-7). Najwyższym rangą był Arcykapłan (Kohen Gadol), który jako jedyny mógł wejść do Miejsca Najświętszego w Dniu Pojednania (Kpł 16,2-3). Oprócz służby ofiarnej, Bóg nakazał kapłanom nauczanie ludu różnicy między tym, co święte i pospolite, oraz czyste i nieczyste (Kpł 10,10-11).
„Każdy bowiem najwyższy kapłan wzięty spośród ludzi, dla ludzi jest ustanowiony w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy;” — Hbr 5,1 (UBG)
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie biblijnej urząd kapłański nie został zlikwidowany, lecz znalazł swoje ostateczne i doskonałe wypełnienie w osobie Mesjasza. Jeszua (Jezus) nie pochodził z rodu Aarona, lecz z plemienia Judy, dlatego Jego kapłaństwo opiera się na wyższym, wiecznym porządku – porządku Melchizedeka (Hbr 7,11-17). Ziemska służba lewickich kohenim w Przybytku była cieniem i typem doskonałej służby, którą Jeszua pełni obecnie jako Arcykapłan w niebiańskiej Świątyni, wstawiając się za wierzącymi na podstawie własnej, przelanej krwi (Hbr 8,1-5). Posłuszeństwo Torze w Nowym Przymierzu nie wymaga dziś od wierzących składania krwawych ofiar zwierzęcych, ponieważ ostateczną ofiarę złożył Jeszua. Jednak duchowe zasady świętości, oddzielenia dla Boga i posłuszeństwa, których strzegli i uczyli kapłani, pozostają w pełni obowiązujące dla całego ludu Bożego.
Powiązane pojęcia
- Lewici – Plemię, z którego wywodził się ród Aarona, pełniące służbę pomocniczą wobec kapłanów.
- Przybytek – Namiot Spotkania (Przybytek), w którym kohenim sprawowali swoją codzienną służbę ofiarną.
- Ofiara – Dary i ofiary za grzechy, które kapłani składali na ołtarzu zgodnie z nakazami Tory.
- List do Hebrajczyków – Księga Nowego Przymierza szczegółowo wyjaśniająca wyższość arcykapłaństwa Jeszui nad kapłaństwem lewickim.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H3548 „kapłan (kohen)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.