Sabat to siódmy dzień tygodnia — sobota — ustanowiony przez Boga już przy stworzeniu i wpisany w Dekalog jako trwałe przykazanie. Nie jest ludzką tradycją ani dniem „przeniesionym” na niedzielę, lecz świętym czasem odpoczynku i wiecznym znakiem przymierza między Bogiem a Jego ludem. Poniższe wersety o sabacie w przekładzie UBG pokazują jego głębokie biblijne korzenie.
Biblijne wersety o sabacie
Czwarte przykazanie Dekalogu jest jednym z dziesięciu — nie sugestią ani propozycją, lecz wyraźnym nakazem. Bóg wskazuje siódmy dzień jako szabat i wiąże go wprost z sześcioma dniami dzieła stworzenia.
„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; Ale siódmy dzień jest szabatem Pana, twego Boga. W tym dniu nie będziesz wykonywał żadnej pracy – ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twoje bydło, ani twój gość, który jest w obrębie twoich bram. Pan bowiem przez sześć dni stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co jest w nich, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan błogosławił dzień szabatu i uświęcił go.” — Wj 20,8–11 (UBG)
Sabat sięga korzeniami samego stworzenia, na długo przed powstaniem narodu Izraela. Bóg odpoczął siódmego dnia, pobłogosławił go i uświęcił jako dzień wyjątkowy.
„W siódmym dniu Bóg ukończył swe dzieło, które uczynił; i odpoczął siódmego dnia od wszelkiego swego dzieła, które stworzył. I Bóg błogosławił siódmy dzień, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego swego dzieła, które Bóg stworzył i uczynił.” — Rdz 2,2–3 (UBG)
Prorok Izajasz opisuje właściwe, radosne zachowanie szabatu. To dzień odłożony dla Boga, nazwany rozkoszą, a nie ciężarem czy przykrym obowiązkiem.
„Jeśli powstrzymasz swoją nogę od przekraczania szabatu, aby nie wykonać swojej woli w moim świętym dniu; jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, dzień święty Pana – szanownym; jeśli go uczcisz, nie czyniąc swoich spraw ani nie wykonując swojej woli, ani nie mówiąc słowa próżnego;” — Iz 58,13 (UBG)
Jeszua (Jezus) nie znosi szabatu, lecz oczyszcza go z ludzkich obciążeń i przywraca jego pierwotny sens. Został on dany dla dobra człowieka, a Syn Człowieczy jest jego Panem.
„Powiedział im także: Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Dlatego Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.” — Mk 2,27–28 (UBG)
List do Hebrajczyków potwierdza, że odpoczynek dla ludu Bożego wciąż pozostaje aktualny. Sabat nie został zniesiony ani zastąpiony innym dniem.
„A tak zostaje jeszcze odpoczynek dla ludu Bożego.” — Hbr 4,9 (UBG)
Bóg nazywa szabat wiecznym znakiem między Nim a Jego ludem. To ustawa dana na wszystkie pokolenia, a nie tymczasowy przepis na jedną epokę.
„Dlatego synowie Izraela będą przestrzegać szabatu, zachowując szabat przez wszystkie pokolenia jako wieczną ustawę. Jest on wiecznym znakiem między mną a synami Izraela, bo w sześć dni Pan uczynił niebo i ziemię, a siódmego dnia przestał i odpoczął.” — Wj 31,16–17 (UBG)
Co Biblia mówi o sabacie? — podsumowanie
Biblia mówi o sabacie jednym, spójnym głosem: siódmy dzień tygodnia jest świętym odpoczynkiem ustanowionym przy stworzeniu i potwierdzonym w Torze jako wieczne przykazanie. Pismo nigdzie nie przenosi go na niedzielę — sam Jeszua zachowywał szabat i nazwał siebie jego Panem. Zachowywanie tego dnia nie jest legalizmem, lecz wyrazem posłuszeństwa i zaufania Bogu, który zaprosił swój lud do odpoczynku w Jego obecności.