Ewangelia Łukasza 24 ogłasza zmartwychwstanie Jeszui (Jezusa): kobiety znajdują pusty grób i słyszą od aniołów, że powstał z martwych, dwaj uczniowie rozpoznają Go w Emmaus przy łamaniu chleba, a On ukazuje się jedenastu, je przy nich i zostaje uniesiony do nieba pod Betanią.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 24?
Pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem, kobiety przychodzą z wonnościami i zastają kamień odwalony, a wewnątrz nie znajdują ciała Pana. Dwaj mężowie w lśniących szatach pytają: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?” i przypominają zapowiedź, że Syn Człowieczy trzeciego dnia zmartwychwstanie. Maria Magdalena, Joanna, Maria matka Jakuba i inne oznajmiają to jedenastu, lecz ich słowa wydają się baśniami. Piotr biegnie do grobu, widzi leżące osobno płótna i odchodzi zdumiony.
Tego samego dnia dwaj uczniowie idą do Emmaus, a przyłącza się do nich sam Jeszua, którego oczy ich nie rozpoznają. Opowiadają Mu o Jezusie z Nazaretu, proroku potężnym w czynie i słowie, o Jego ukrzyżowaniu i o zawiedzionej nadziei, że to On odkupi Izraela, a także o pustym grobie i widzeniu aniołów. Wtedy Jeszua, wychodząc od Mojżesza i wszystkich proroków, wykłada im, co Pisma mówią o Chrystusie, który musiał cierpieć i wejść do swojej chwały. Przy stole, gdy bierze chleb, błogosławi i łamie, otwierają się im oczy i poznają Go, a On znika im z oczu.
Wróciwszy do Jerozolimy, zastają jedenastu z wieścią, że Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Gdy o tym mówią, Jeszua staje pośród nich ze słowami „Pokój wam”, a oni sądzą, że widzą ducha. On pokazuje ręce i nogi, wzywa, by Go dotknęli, i je przy nich kawałek pieczonej ryby oraz plaster miodu, dowodząc, że nie jest zjawą. Otwiera im umysły, by rozumieli Pisma o pokucie i przebaczeniu grzechów głoszonym wszystkim narodom, obiecuje moc z wysoka, po czym pod Betanią błogosławi ich i zostaje uniesiony w górę do nieba, a oni wracają z wielką radością i wielbią Boga w świątyni.
Kluczowe wersety
„Nie ma go tu, ale powstał z martwych.” — Łk 24,6 (UBG)
„Popatrzcie na moje ręce i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.” — Łk 24,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują kobiety z wonnościami — Maria Magdalena, Joanna i Maria matka Jakuba — dwaj mężowie w lśniących szatach, jedenastu apostołów, Piotr, dwaj uczniowie w drodze do Emmaus, w tym Kleofas, oraz Zmartwychwstały Jeszua. Miejsca to pusty grobowiec, droga i dom w Emmaus, wieczernik w Jerozolimie oraz Betania. Wydarzenia: odkrycie pustego grobu i orędzie aniołów, bieg Piotra, spotkanie w Emmaus i rozpoznanie przy łamaniu chleba, ukazanie się jedenastu z pokazaniem rąk i nóg oraz spożyciem posiłku, otwarcie umysłów na Pisma i wniebowstąpienie pod Betanią.
Główna myśl rozdziału
Rozdział świadczy o cielesnym zmartwychwstaniu: grób jest pusty, płótna leżą osobno, a Zmartwychwstały ma dotykalne ciało z kości, je rybę i miód, i nie jest zjawą. Wszystko dzieje się „według Pism” — Jeszua wykłada Prawo Mojżesza, Proroków i Psalmy, otwierając umysły uczniów, co jest wzorem lektury sola scriptura. Zwieńczeniem jest wniebowstąpienie: „został uniesiony w górę do nieba”, a uczniowie wracają z wielką radością jako świadkowie zapowiedzianej mocy z wysoka. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 24.