Ewangelia Łukasza 23 opisuje proces, drogę krzyżową i śmierć Jeszui (Jezusa): oskarżenie przed Piłatem, odesłanie do Heroda, żądanie tłumu, by uwolnić Barabasza, ukrzyżowanie na Miejscu Czaszki między dwoma złoczyńcami, ciemność w południe, rozdarcie zasłony świątyni oraz złożenie Jego ciała w nowym grobie.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 23?
Zgromadzenie prowadzi Jeszuę do Piłata, oskarżając Go, że odwraca naród, zakazuje płacić podatek cesarzowi i podaje się za Chrystusa, króla. Piłat nie znajduje w Nim winy i odsyła Go do Heroda, bo Jeszua jest Galilejczykiem. Herod cieszy się na Jego widok, licząc na cud, lecz Jeszua nic mu nie odpowiada; wyszydzony i ubrany w białą szatę, wraca do Piłata. Tego dnia Piłat i Herod, dotąd wrogowie, stają się przyjaciółmi.
Piłat po raz kolejny oświadcza, że nie znalazł winy zasługującej na śmierć, i chce Jeszuę ubiczować oraz wypuścić. Tłum jednak domaga się uwolnienia Barabasza, wtrąconego za rozruch i zabójstwo, a wobec Jeszui woła: „Ukrzyżuj, ukrzyżuj go!”. Piłat po trzykroć broni Jego niewinności, lecz w końcu ustępuje żądaniu, uwalnia Barabasza, a Jeszusa wydaje na ich wolę. W drodze na stracenie Szymon z Cyreny niesie krzyż, a Jeszua wzywa płaczące kobiety, by płakały raczej nad sobą i swoimi dziećmi.
Na Miejscu Czaszki krzyżują Jeszuę wraz z dwoma złoczyńcami; On modli się o przebaczenie dla oprawców, a żołnierze losują o Jego szaty. Lud i przełożeni szydzą, jeden ze złoczyńców urąga, lecz drugi broni Go i prosi o pamięć w królestwie, słysząc obietnicę raju. Około godziny szóstej ciemność ogarnia ziemię, słońce się zaćmiewa, a zasłona świątyni rozrywa się przez środek. Jeszua oddaje ducha, a setnik wyznaje, że był to człowiek sprawiedliwy. Józef z Arymatei, który oczekiwał królestwa Bożego, składa ciało w nowym grobowcu wykutym w skale, a kobiety z Galilei przygotowują wonności i odpoczywają w szabat według przykazania.
Kluczowe wersety
„Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.” — Łk 23,34 (UBG)
„Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha.” — Łk 23,46 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua, Piłat, Herod, oskarżający naczelni kapłani i przywódcy, tłum, Barabasz, Szymon z Cyreny, płaczące kobiety, dwaj złoczyńcy, żołnierze, setnik, Józef z Arymatei oraz kobiety z Galilei. Miejsca to pretorium Piłata, dwór Heroda, droga krzyżowa, Miejsce Czaszki i skalny grobowiec. Wydarzenia: proces przed Piłatem i Herodem, wybór Barabasza, ukrzyżowanie między złoczyńcami, obietnica raju dla skruszonego, ciemność i rozdarcie zasłony, śmierć, wyznanie setnika oraz pogrzeb i szabatowy odpoczynek kobiet.
Główna myśl rozdziału
Rozdział podkreśla niewinność Jeszui, wielokrotnie potwierdzaną przez samego Piłata, który po trzykroć oświadcza, że nie znajduje w Nim winy, a mimo to skazuje Go na śmierć zamiast winnego Barabasza pod naciskiem tłumu. Nawet z krzyża Jeszua przebacza oprawcom i obiecuje ratunek skruszonemu złoczyńcy, a ciemność w południe, rozdarcie zasłony świątyni oraz wyznanie setnika ukazują wagę tej godziny. Śmierć jest realna i poświadczona pogrzebem — owinięte płótnem ciało zostaje złożone w nowym, skalnym grobie, co przygotowuje pusty grób następnego rozdziału. Jego ostatnie słowa to ufne oddanie: „Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 23.