Objawienie 10 to kolejna przerwa — między szóstą a siódmą trąbą. Potężny anioł zstępuje z nieba z otwartą książeczką, staje na morzu i na ziemi i przysięga, że „czasu już nie będzie”. Jan otrzymuje polecenie, by zjeść książeczkę, słodką w ustach, lecz gorzką w brzuchu.
Co dzieje się w Objawieniu 10?
Jan widzi „innego potężnego anioła, zstępującego z nieba”, ubranego w obłok, z tęczą nad głową, twarzą „jak słońce” i nogami „jak słupy ognia”. W ręce ma „otwartą książeczkę”, stawia „prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi” i woła głosem, „tak jak ryczy lew”. Wtedy „siedem gromów odezwało się swoimi głosami” — lecz treść ich mowy pozostaje ukryta.
Gdy Jan „zabrał się do pisania”, by zapisać, co powiedziały gromy, głos z nieba nakazuje: „Zapieczętuj to, co mówiło siedem gromów, i nie pisz tego”. Anioł podnosi rękę „ku niebu” i przysięga na Tego, „który żyje na wieki wieków”, który „stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię (…) i morze”, że „czasu już nie będzie”.
Anioł zapowiada, że „w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom”. Bieg sądów zmierza więc do wypełnienia Bożego planu, ogłoszonego wcześniej przez proroków — nic tu nie dzieje się poza tym, co Bóg zapowiedział. Ten sam głos z nieba, który wcześniej kazał zapieczętować gromy, teraz kieruje Janem: „Idź, weź tę otwartą książeczkę, która jest w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi”.
Głos z nieba nakazuje Janowi wziąć książeczkę z ręki anioła i ją zjeść. W ustach jest „słodka jak miód”, lecz gdy Jan ją zjada, „mój brzuch napełnił się goryczą”. Na końcu pada polecenie: „Musisz znowu prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami”.
Kluczowe wersety
I przysiągł na tego, który żyje na wieki wieków (…) że czasu już nie będzie. Obj 10,6
Weź ją i zjedz, a spowoduje gorycz w twoim brzuchu, lecz w twoich ustach będzie słodka jak miód. Obj 10,9
Symbole, osoby i wizje
- Potężny anioł — w obłoku, z tęczą i nogami „jak słupy ognia”, stojący na morzu i na ziemi.
- Otwarta książeczka — słowo, które Jan ma przyjąć i ogłaszać dalej.
- Siedem gromów — objawienie zapieczętowane, którego Janowi nie wolno spisać.
- Zjedzenie książeczki — słodycz w ustach i gorycz w brzuchu; obraz przyjętego, a potem niesionego dalej proroctwa.
- Tajemnica Boga — ma się dokonać „w dniach głosu siódmego anioła”, zgodnie z tym, co Bóg „oznajmił swoim sługom, prorokom”.
- „Czasu już nie będzie” — przysięga anioła złożona na wiecznego Stwórcę „nieba (…) i ziemi (…) i morza”.
Główna myśl rozdziału
Między sądami Bóg odsłania sens tego, co się dzieje: Jego „tajemnica” wypełni się przy siódmej trąbie, zgodnie z tym, co zapowiedział „swoim sługom, prorokom”. Prorocze słowo bywa i słodkie, i gorzkie — a Jan musi je „znowu prorokować” dalej, „przed wieloma ludami, narodami, językami i królami”. Nie wszystko zostaje objawione: siedem gromów pozostaje zapieczętowanych, a misja Jana się nie kończy — ma „znowu prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami”.
Rozdziały: ← Objawienie 9 · Objawienie — cała księga · Objawienie 11 →