List Judy wzywa do walki „o wiarę raz przekazaną świętym” wobec bezbożnych ludzi, którzy wkradli się do wspólnoty. Kończy się jedną z najwspanialszych doksologii Nowego Testamentu.
O czym mówi List Judy?
Juda, „sługa Jezusa Chrystusa, a brat Jakuba”, zamiast pisać o wspólnym zbawieniu, wzywa do walki o wiarę, gdyż wkradli się bezbożni, którzy „łaskę naszego Boga zamieniają na rozpustę”. Przypomina Boże sądy: nad niewierzącymi wyprowadzonymi z Egiptu, nad zgrzeszonymi aniołami oraz nad Sodomą i Gomorą — ostrzeżenie dla tych, którzy plugawią ciało i bluźnią.
Zwodziciele „poszli drogą Kaina”, są „bezwodnymi chmurami” i „błąkającymi się gwiazdami”. Juda przytacza proroctwo Henocha o przyjściu Pana na sąd. Wiernym każe budować się na najświętszej wierze, modlić się w Duchu Świętym, zachować się w miłości Boga i ratować innych — jednych z litością, innych „przez strach, wyrywając ich z ognia”. List wieńczy doksologia ku chwale jedynego mądrego Boga, Zbawiciela.
Kluczowe wersety
„Umiłowani, podejmując usilne starania, aby pisać wam o wspólnym zbawieniu, uznałem za konieczne napisać do was i zachęcić do walki o wiarę raz przekazaną świętym.” — Jud 1,3 (UBG)
„A temu, który może was ustrzec od upadku i z radością przedstawić jako nienagannych przed obliczem swojej chwały;” — Jud 1,24 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Wiara wymaga obrony wobec tych, którzy wypaczają łaskę i wypierają się Pana. Odpowiedzią nie jest tylko polemika, lecz wzrost we własnej wierze, modlitwa, trwanie w miłości Boga i ratowanie zagrożonych — a wszystko w ufności, że Bóg zdolny jest ustrzec od upadku.
Główna myśl rozdziału
Wobec zwodzicieli wierni mają walczyć o przekazaną wiarę, budować się w Duchu i miłości oraz ratować błądzących, ufając Bogu, który strzeże od upadku.