1 Księga Królewska 1 opisuje ostatnie dni sędziwego króla Dawida i walkę o następstwo tronu. Gdy Adoniasz sam ogłasza się królem, prorok Natan i Batszeba przypominają Dawidowi o jego przysiędze. Król nakazuje namaścić Salomona w Gichonie, co udaremnia uzurpację i osadza wyznaczonego następcę na tronie.
Co dzieje się w 1 Księdze Królewskiej 1?
Król Dawid jest już bardzo stary i nie może się rozgrzać, mimo okrywania go szatami. Jego słudzy sprowadzają piękną Abiszag Szunamitkę, aby pielęgnowała króla, lecz Dawid z nią nie obcuje. W tym czasie Adoniasz, syn Chaggity i starszy brat Salomona, wywyższa się, mówiąc: „Ja zostanę królem”. Zaopatruje się w rydwany, jeźdźców i pięćdziesięciu biegnących przed nim mężczyzn, a poparcia udzielają mu dowódca Joab oraz kapłan Abiatar. Nie przyłączają się natomiast do niego kapłan Sadok, Benajasz, prorok Natan ani dzielni wojownicy Dawida.
Adoniasz urządza wielką ucztę ofiarną przy kamieniu Zochelet blisko źródła Rogel, zapraszając synów króla i mężczyzn Judy, ale pomijając Natana, Benajasza i swego brata Salomona. Wtedy prorok Natan ostrzega Batszebę, matkę Salomona, i radzi jej, by ratowała życie swoje i syna. Batszeba wchodzi do króla i przypomina mu złożoną przysięgę, że to Salomon zasiądzie na tronie. Zgodnie z planem wchodzi też Natan i potwierdza jej słowa, donosząc, że lud już woła: „Niech żyje król Adoniasz!”.
Dawid odnawia przysięgę na Pana, Boga Izraela, i wydaje rozkaz. Kapłan Sadok, prorok Natan oraz Benajasz mają wsadzić Salomona na królewską mulicę, sprowadzić go do Gichonu i tam go namaścić na króla nad Izraelem. Gdy Sadok namaszcza Salomona rogiem olejku i zadęto w trąbę, cały lud tak głośno się raduje, że ziemia drży. Słudzy króla przychodzą błogosławić Dawidowi, życząc, by Bóg uczynił imię Salomona sławniejszym niż jego, a sam Dawid błogosławi Pana, Boga Izraela, który dał następcę na jego oczach. Wieść dociera na ucztę Adoniasza; gdy Joab słyszy głos trąby, Jonatan przynosi wiadomość, że Salomon już zasiadł na tronie królestwa. Przerażeni goście rozchodzą się, a sam Adoniasz w strachu chwyta się rogów ołtarza. Salomon oszczędza go pod warunkiem, że okaże się godziwym człowiekiem, i odsyła go do domu.
Kluczowe wersety
„Jak przysiągłem ci na Pana, Boga Izraela: Twój syn Salomon będzie królować po mnie i on zasiądzie na moim tronie zamiast mnie, tak dziś uczynię.” — 1Krl 1,30 (UBG)
„Wtedy kapłan Sadok wziął róg olejku z namiotu i namaścił Salomona. Potem zadęto w trąbę, a cały lud powiedział: Niech żyje król Salomon!” — 1Krl 1,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Dawid – sędziwy król Izraela, który u schyłku życia potwierdza Salomona jako swego następcę.
Adoniasz – syn Chaggity, starszy brat Salomona, który samowolnie sięga po władzę królewską.
Salomon – syn Dawida i Batszeby, wyznaczony dziedzic tronu, namaszczony na króla.
Batszeba – matka Salomona, która przypomina Dawidowi jego przysięgę.
Natan – prorok, który demaskuje uzurpację i doprowadza do namaszczenia Salomona.
Sadok i Benajasz – kapłan i dowódca wierni Dawidowi, wykonawcy namaszczenia.
Abiszag Szunamitka – młoda dziewczyna sprowadzona, by pielęgnować starego króla.
Gichon – źródło pod Jerozolimą, miejsce namaszczenia Salomona na króla.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że tron Izraela nie należy do tego, kto sam się wywyższa, lecz do następcy wyznaczonego zgodnie z przysięgą i wolą Boga. Wobec podstępnej uzurpacji Adoniasza wierność danemu słowu oraz szybkie, jawne działanie proroka i kapłana zabezpieczają prawowite następstwo, a namaszczenie Salomona staje się publicznym potwierdzeniem Bożego wyboru.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 1Krl 1 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Następny: 1 Księga Królewska 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów