Księga Jozuego, rozdział 9 — opisuje spisek królów Kanaanu przeciwko Izraelowi oraz podstęp mieszkańców Gibeonu (Chiwwitów). Gibeonici, udając przybyszów z dalekiego kraju, oszukują przywódców Izraela i zawierają z nimi przymierze. Kluczowym błędem Izraelitów okazuje się brak rady u Jahwe (PAN), co zmusza ich do dotrzymania przysięgi i uczynienia oszustów sługami świątynnymi.
Co dzieje się w Księga Jozuego 9?
Na wieść o spektakularnym upadku Jerycha i Aj, królowie zamieszkujący tereny po zachodniej stronie Jordanu – w górach, na równinach i nad brzegiem Morza Wielkiego aż po Liban – postanawiają zjednoczyć swoje siły. Koalicja składająca się z Chetytów, Amorytów, Kananejczyków, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów zbiera się, by jednomyślnie wydać wojnę Jozuemu i Izraelowi. W tym samym czasie mieszkańcy Gibeonu, należący do Chiwwitów, wybierają zupełnie inną taktykę przetrwania. Zamiast otwartej walki decydują się na przebiegły podstęp. Przygotowują poselstwo, które ma wyglądać na wycieńczone daleką drogą: objuczają osły starymi worami, biorą popękane i połatane bukłaki na wino, zakładają zniszczone szaty oraz znoszone, połatane obuwie, a jako prowiant zabierają suchy i spleśniały chleb.
Tak ucharakteryzowani posłowie przybywają do obozu Izraelitów w Gilgal. Zwracają się do Jozuego i starszych z prośbą o zawarcie przymierza, twierdząc, że przychodzą z bardzo dalekiego kraju. Mimo początkowej podejrzliwości Izraelitów, którzy zastanawiają się, czy przybysze nie mieszkają przypadkiem w ich sąsiedztwie, Gibeonici podtrzymują swoje kłamstwo. Deklarują się jako słudzy Izraela i wyjaśniają, że wyruszyli w drogę ze względu na sławę imienia Jahwe, Boga Izraela, słysząc o Jego potężnych czynach w Egipcie oraz o pokonaniu królów amoryckich – Sichona i Oga. Jako dowód pokazują swój chleb, który rzekomo był ciepły w dniu ich wyjazdu, oraz zniszczone bukłaki i odzież. Mężczyźni Izraela dają się zwieść tym dowodom rzeczowym, popełniając kluczowy błąd: biorą ich żywność, lecz nie radzą się Jahwe. W rezultacie Jozue zawiera z nimi pokój i przymierze gwarantujące im życie, co zostaje przypieczętowane przysięgą naczelników.
Prawda wychodzi na jaw zaledwie trzy dni później, gdy Izraelici dowiadują się, że rzekomi dalecy podróżnicy są w rzeczywistości ich bliskimi sąsiadami. Wojska izraelskie wyruszają i po trzech dniach docierają do ich miast: Gibeonu, Kefiry, Beerot i Kiriat-Jearim. Ze względu na uroczystą przysięgę złożoną na Jahwe, Boga Izraela, synowie Izraela nie mogą zgładzić mieszkańców, co wywołuje wielkie niezadowolenie i szemranie całego zgromadzenia przeciwko naczelnikom. Przywódcy decydują jednak, że przysięga musi zostać dotrzymana, aby nie ściągnąć na naród gniewu Bożego. Jozue wzywa Gibeonitów i żąda wyjaśnień. Ci tłumaczą się ogromnym strachem o własne życie, wiedząc o nakazie Jahwe dotyczącym zgładzenia wszystkich mieszkańców Kanaanu. Ostatecznie Jozue przeklina ich, skazując na wieczną niewolę w charakterze drwali i nosicieli wody dla zgromadzenia oraz dla ołtarza Jahwe.
Kluczowe wersety
„A mężczyźni Izraela wzięli z ich żywności, lecz nie radzili się Pana.” — Joz 9,14 (UBG)
„Wtedy Jozue zawarł z nimi pokój i ustanowił z nimi przymierze, że zachowa ich przy życiu. Także naczelnicy zgromadzenia im przysięgli.” — Joz 9,15 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Jozue – przywódca Izraela, który decyduje o zawarciu przymierza, a później o ukaraniu oszustów służbą świątynną.
Naczelnicy zgromadzenia – liderzy Izraela, którzy przysięgają Gibeonitom na Jahwe i dbają o dotrzymanie słowa mimo sprzeciwu ludu.
Gibeonici (Chiwwici) – mieszkańcy czterech miast, którzy za pomocą sprytnego podstępu ratują swoje życie przed zagładą.
Gilgal – miejsce obozowania Izraelitów, gdzie przybywa poselstwo z Gibeonu.
Gibeon, Kefira, Beerot, Kiriat-Jearim – miasta należące do oszukańczych sąsiadów Izraela.
Zawarcie przymierza bez rady Jahwe – kluczowe wydarzenie, będące przestrogą przed poleganiem wyłącznie na własnym rozsądku.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje niebezpieczeństwo polegania na własnych zmysłach i ludzkim rozsądku zamiast szukania woli Bożej. Brak modlitwy i niezwrócenie się o radę do Jahwe doprowadziło przywódców Izraela do związania się przysięgą z ludem, który miał zostać usunięty z ziemi obiecanej. Pokazuje to również, że raz złożona przysięga przed Bogiem musi być bezwzględnie dotrzymana, nawet jeśli została wymuszona podstępem.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Joz 9 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jozuego 8 — streszczenie
- Następny: Księga Jozuego 10 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów