Księga Jozuego, rozdział 12 — to podsumowujący i systematyzujący rozdział, który stanowi bilans dotychczasowych podbojów dokonanych przez synów Izraela pod wodzą Mojżesza oraz Jozuego. Tekst szczegółowo wymienia pokonanych władców oraz terytoria, które zostały odebrane pogańskim narodom i przekazane poszczególnym plemionom Izraela jako dziedzictwo obiecane przez Boga Jahwe (PAN).
Co dzieje się w Księdze Jozuego 12?
Rozdział rozpoczyna się od przypomnienia zwycięstw odniesionych po wschodniej stronie Jordanu, jeszcze pod przywództwem Mojżesza, sługi Jahwe. Wymienieni są dwaj potężni królowie amoryccy: Sichon, rządzący w Cheszbonie, którego terytorium rozciągało się od rzeki Arnon aż do rzeki Jabbok, oraz Og, król Baszanu, jeden z ostatnich Refaitów, panujący m.in. na górze Hermon. Ziemie te Mojżesz przekazał w posiadanie Rubenitom, Gadytom oraz połowie pokolenia Manassesa.
Następnie uwaga przenosi się na zachodnią stronę Jordanu, gdzie kampanię wojenną prowadził Jozue wraz z synami Izraela. Ziemie te, zamieszkiwane przez liczne narody pogańskie, takie jak Chetytowie, Amoryci, Kananejczycy, Peryzzyci, Chiwwici i Jebusyci, charakteryzowały się ogromną różnorodnością geograficzną. Obejmowały one góry, równiny, pola, niziny, pustynię oraz południowe krainy. Jozue rozdzielił te bogate obszary pomiędzy poszczególne pokolenia Izraela jako ich trwałe dziedzictwo, zgodnie z Bożym nakazem.
Kluczową część rozdziału stanowi szczegółowa, imienna lista trzydziestu jeden pokonanych królów po zachodniej stronie Jordanu. Wykaz ten obejmuje m.in. władców Jerozolimy, Hebronu, Jarmutu, Lakisz, Eglonu, Gezer, Debiru, Gederu, Chormy, Aradu, Libny, Adullam, Makkedy, Betel, Tappuach, Cheferu, Afek, Laszaronu, Madonu, Chasoru, Szimron-Meronu, Achszafu, Tanaku, Megiddo, Kedeszu, Jokneamu z Karmelu, Doru, Gilgal oraz Tirsy. Każde z tych miast-państw reprezentowało niezależną siłę militarną, jednak żadne z nich nie zdołało oprzeć się Izraelowi.
Kluczowe wersety
„Pobił ich Mojżesz, sługa Pana, wraz z synami Izraela. I Mojżesz, sługa Pana, dał tę ziemię w posiadanie Rubenitom i Gadytom, i połowie pokolenia Manassesa.” — Joz 12,6 (UBG)
„Król Tirsy – jeden. Wszystkich królów było trzydziestu jeden.” — Joz 12,24 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Mojżesz i Jozue — przywódcy Izraela, którzy z nakazu Jahwe poprowadzili lud do walki i dokonali podziału zdobytych ziem.
Sichon i Og — dwaj królowie amoryccy pokonani na wschodzie Jordanu; Og reprezentował olbrzymów z plemienia Refaitów.
Jordan — rzeka stanowiąca naturalną granicę dzielącą podboje Mojżesza (na wschodzie) od podbojów Jozuego (na zachodzie).
Trzydziestu jeden królów — pogańscy władcy miast-państw kananejskich, którzy zostali całkowicie pokonani przez wojska Izraela.
Główna myśl rozdziału
Rozdział 12 ukazuje absolutną wierność Boga Jahwe w wypełnianiu Jego przymierza i obietnic danych ojcom. Skrupulatne wyliczenie trzydziestu jeden pokonanych królów stanowi namacalny dowód na to, że żadna ludzka potęga nie mogła powstrzymać Bożego planu. Zwycięstwo Izraela nie było dziełem przypadku, lecz rezultatem posłuszeństwa Słowu Bożemu i podążania za wyznaczonymi przywódcami — Mojżeszem i Jozuem.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Joz 12 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jozuego 11 — streszczenie
- Następny: Księga Jozuego 13 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów