Księga Powtórzonego Prawa, rozdział 5 — zawiera uroczyste przypomnienie Przymierza zawartego na Horebie oraz ponowne ogłoszenie Dziesięciu Przykazań (Dekalogu) nowemu pokoleniu Izraelitów. Mojżesz podkreśla osobistą odpowiedzialność każdego słuchacza przed Jahwe (PAN), przypominając dramatyczne okoliczności objawienia pośród ognia i ciemności oraz rolę pośrednika, którą musiał przyjąć z powodu lęku ludu.
Co dzieje się w Księga Powtórzonego Prawa 5?
Mojżesz zwołuje całego Izraela, wzywając lud do słuchania, uczenia się i przestrzegania nakazów oraz praw. Podkreśla, że przymierze zawarte na Horebie dotyczy bezpośrednio obecnego pokolenia, a nie tylko ich ojców. Przypomina, że Jahwe rozmawiał z nimi twarzą w twarz na górze spośród ognia, podczas gdy on sam stał jako pośrednik, ponieważ lud bał się ognia i nie wstąpił na górę.
Następnie Mojżesz przytacza słowa samego Boga – Dziesięć Przykazań. Jahwe przedstawia się jako Ten, który wyprowadził Izrael z Egiptu, z domu niewoli. Zakazuje posiadania innych bogów, czynienia rzeźbionych posągów i oddawania im pokłonu. Nakazuje nie brać Jego imienia nadaremnie oraz święcić dzień szabatu, który ma być dniem odpoczynku dla wszystkich, w tym sług i zwierząt, na pamiątkę wyzwolenia z Egiptu. Kolejne przykazania dotyczą czci dla rodziców, zakazu zabijania, cudzołóstwa, kradzieży, składania fałszywego świadectwa oraz pożądania własności bliźniego. Słowa te Bóg wypowiedział donośnym głosem i zapisał na dwóch kamiennych tablicach.
Po usłyszeniu głosu Boga z ciemności i ognia, naczelnicy pokoleń i starsi zbliżyli się do Mojżesza. Wyrazili lęk, że dalsze bezpośrednie słuchanie głosu Jahwe doprowadzi ich do śmierci, mimo że przeżyli to pierwsze objawienie. Poprosili Mojżesza, aby to on zbliżył się do Boga, wysłuchał Jego słów i im je przekazał, obiecując posłuszeństwo. Jahwe uznał ich prośbę za słuszną, wyrażając pragnienie, aby ich serca zawsze były pełne bojaźni i posłuszeństwa dla ich własnego dobra. Nakazał ludowi powrót do namiotów, a Mojżeszowi polecił pozostać przy Nim, aby otrzymać wszystkie przykazania i prawa, których miał ich nauczyć przed wejściem do Ziemi Obiecanej.
Kluczowe wersety
„Oby ich serce było takie, by się mnie bali i przestrzegali wszystkich moich przykazań przez wszystkie dni, aby dobrze się powodziło im i ich synom na wieki.” — Pwt 5,29 (UBG)
„Dopilnujcie wypełniania tego tak, jak wam nakazał Pan, wasz Bóg. Nie zbaczajcie ani w prawo, ani w lewo.” — Pwt 5,32 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Mojżesz (pośrednik między Bogiem a ludem), Jahwe (Bóg przymierza), naczelnicy pokoleń i starsi Izraela.
Miejsca: Horeb (góra, na której zawarto przymierze i objawił się Bóg), Egipt (dom niewoli, z którego zostali wyprowadzeni).
Wydarzenia: Ogłoszenie Dekalogu pośród ognia, obłoku i ciemności; spisanie przykazań na dwóch kamiennych tablicach; ustanowienie Mojżesza stałym pośrednikiem na prośbę przerażonego ludu.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten podkreśla, że przymierze z Jahwe opiera się na Jego suwerennym autorytecie i wymaga całkowitego posłuszeństwa Jego przykazaniom, ze szczególnym uwzględnieniem szabatu jako znaku wolności. Bojaźń przed świętością Boga powinna prowadzić do stałego, wewnętrznego pragnienia wypełniania Jego woli, co gwarantuje pomyślność i życie. Kluczowa jest tu rola Bożego Słowa jako jedynego wyznacznika sprawiedliwości, od którego nie wolno zbaczać ani w prawo, ani w lewo.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Pwt 5 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Powtórzonego Prawa 4 — streszczenie
- Następny: Księga Powtórzonego Prawa 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Dziesięć przykazań · Jahwe · Przymierze (brit) · Księga Powtórzonego Prawa · Mojżesz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Księga Powtórzonego Prawa 4 · Księga Powtórzonego Prawa — cała księga · Księga Powtórzonego Prawa 6 →