Księga Powtórzonego Prawa 15 — streszczenie rozdziału

Księga Powtórzonego Prawa, rozdział 15 — przedstawia Boże ustawy dotyczące roku darowania długów, szczodrości wobec ubogich braci oraz zasad uwalniania hebrajskich niewolników. Jahwe (PAN) nakazuje swojemu ludowi okazywanie miłosierdzia i sprawiedliwości społecznej, obiecując w zamian obfite błogosławieństwo. Rozdział ten reguluje także kwestie poświęcania pierworodnych zwierząt i zakazu spożywania krwi.

Co dzieje się w Księga Powtórzonego Prawa 15?

Rozdział rozpoczyna się od nakazu ustanowienia darowania długów, które miało odbywać się co siedem lat. Każdy wierzyciel miał obowiązek umorzyć pożyczkę udzieloną swojemu rodakowi, podczas gdy od obcokrajowców można było nadal domagać się zwrotu należności. Jahwe obiecuje, że jeśli Izraelici będą pilnie przestrzegać Jego przykazań, zostaną tak hojnie pobłogosławieni, że w ich kraju nie będzie ubogich, a oni sami będą pożyczać wielu narodom, nie musząc pożyczać od nikogo.

Kolejna część tekstu dotyczy postawy wobec ubogich. Jahwe ostrzega przed znieczulicą i samolubstwem, zwłaszcza gdy zbliża się siódmy rok darowania długów. Izraelici nie mogli odmawiać pomocy potrzebującym braciom z obawy przed stratą materialną. Hojność miała być szczera i wolna od żalu w sercu, ponieważ to właśnie za taką postawę Bóg obiecał błogosławić wszelkie ich przedsięwzięcia. Pismo podkreśla, że ubodzy zawsze będą obecni w ziemi, co nakłada na wierzących stały obowiązek otwierania rąk dla potrzebujących.

Rozdział reguluje również kwestię hebrajskich niewolników, którzy po sześciu latach służby mieli odzyskiwać wolność w siódmym roku. Wychodzący na wolność sługa nie mógł odejść z pustymi rękami – pan miał obowiązek hojnie obdarować go bydłem, zbożem i winem, pamiętając, że Izrael sam był niewolnikiem w Egipcie i został wykupiony przez Jahwe. Jeśli jednak sługa z miłości do swego pana decydował się pozostać, jego ucho miało zostać przekłute szydłem przy drzwiach, co pieczętowało jego dobrowolną służbę na zawsze.

Na koniec Jahwe podaje instrukcje dotyczące pierworodnych samców z bydła i owiec. Zwierzęta te należało poświęcić Bogu, nie używając ich do pracy ani strzyżenia, lecz spożywając je co roku wraz z rodziną w miejscu wybranym przez Boga. Zwierzęta z wadami fizycznymi, takimi jak ślepota czy kulawizna, nie mogły być składane w ofierze, lecz wolno je było zjeść w swoich domach, bezwzględnie unikając spożywania krwi, którą należało wylać na ziemię.

Kluczowe wersety

„Jeśli będzie u ciebie jakiś ubogi spośród twoich braci w którymkolwiek z twoich miast w ziemi, którą ci daje Pan, twój Bóg, nie zatwardzaj swego serca ani nie zamykaj swej ręki przed swoim ubogim bratem;” — Pwt 15,7 (UBG)

„Ubogich bowiem nie zabraknie w waszej ziemi. Dlatego nakazuję ci: Otworzysz hojnie swoją rękę swemu bratu, nędznemu i ubogiemu w twej ziemi.” — Pwt 15,11 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Jahwe (Pan, twój Bóg) – Dawca prawa, który wykupił Izrael z niewoli i obiecuje obfite błogosławieństwo za posłuszeństwo Jego przykazaniom.

Brat / Hebrajczyk / Hebrajka – członkowie społeczności przymierza, wobec których należało okazywać solidarność, darować długi i uwalniać z niewoli.

Egipt – miejsce dawnej niewoli Izraela, z której Jahwe ich wykupił, co stanowiło fundament dla nakazu humanitarnego traktowania sług.

Miejsce wybrane przez Jahwe – centralne miejsce kultu, w którym należało spożywać bezskazitelne pierworodne zwierzęta.

Główna myśl rozdziału

Głównym przesłaniem piętnastego rozdziału Księgi Powtórzonego Prawa jest Boże wezwanie do bezwarunkowej miłości, hojności i sprawiedliwości wewnątrz społeczności przymierza. Jahwe uczy swój lud, że błogosławieństwo materialne wiąże się z odpowiedzialnością za najsłabszych – ubogich i sługi. Przestrzeganie tych praw, zakorzenione w pamięci o Bożym odkupieniu z Egiptu, miało wyróżniać Izrael spośród innych narodów.

Powiązane

Rozdziały: ← Księga Powtórzonego Prawa 14 · Księga Powtórzonego Prawa — cała księga · Księga Powtórzonego Prawa 16 →