Psalm 69 to jeden z najbardziej przejmujących lamentów indywidualnych w całym Psałterzu. Modlący się tonie w wodach cierpienia, znosi wzgardę z powodu gorliwości o dom Boży i woła o ratunek. Skarga miesza się tu z ostrymi prośbami przeciwko prześladowcom oraz z końcową pieśnią ufności.
O czym jest Psalm 69?
Psalm zaczyna się od gwałtownego obrazu tonięcia: „Wybaw mnie, Boże, bo wody sięgają aż do mojej duszy”. Modlący się grzęźnie w błocie bez dna, zmęczył się wołaniem, wyschło mu gardło. Nienawidzą go bez powodu, jest ich więcej niż włosów na jego głowie, a on musi płacić za to, czego nie zabrał. Przed Bogiem nie ukrywa własnej słabości: „Boże, ty znasz moją głupotę”.
Sercem skargi jest cierpienie ponoszone ze względu na Boga. „Gorliwość o twój dom zżarła mnie” — to z powodu wierności modlący się stał się obcy nawet dla własnych braci, tematem pieśni pijaków i pośmiewiskiem tych, którzy siedzą w bramie. Zamiast pokarmu podano mu żółć, a w pragnieniu napojono octem. Mimo to raz po raz zwraca się do Pana, licząc na Jego wielkie miłosierdzie i prosząc, by nie zakrywał przed nim swego oblicza.
Środkowa część zawiera surowe prośby przeciwko wrogom: by ich stół stał się sidłem, by opustoszały ich domy, by zostali wymazani z księgi żyjących. Nie są to prywatne odruchy zemsty, lecz oddanie sprawy w ręce Bożej sprawiedliwości wobec tych, którzy prześladują dotkniętego przez Boga. Psalm nie kończy się jednak w ciemności: modlący się ślubuje chwalić imię Boga pieśnią, a to jest Panu milsze niż ofiara z wołu. Ostatnie wersety rozszerzają nadzieję na cały lud — Bóg wybawi Syjon, odbuduje miasta Judy, a potomstwo Jego sług odziedziczy ziemię.
Warto zauważyć, że pisma Nowego Testamentu wielokrotnie sięgają po ten psalm, odczytując cierpienie niewinnego jako zapowiedź losu Mesjasza — słowa o gorliwości o dom Boży oraz o occie podanym w pragnieniu odnajdujemy w opisach życia Jezusa. Sam psalm pozostaje jednak przede wszystkim modlitwą realnego człowieka, który w skrajnym ucisku nie odwraca się od Boga, lecz właśnie do Niego kieruje całą swoją skargę i całą swoją nadzieję.
Kluczowe wersety
„Wybaw mnie, Boże, bo wody sięgają aż do mojej duszy.” — Ps 69,1 (UBG)
„Bo gorliwość o twój dom zżarła mnie i spadły na mnie urągania urągających tobie.” — Ps 69,9 (UBG)
Główne motywy i obrazy
Głębokie wody i błoto — obraz przytłaczającego cierpienia, w którym człowiek traci grunt pod nogami i grozi mu zatonięcie. Gorliwość o dom Boży — źródłem cierpienia jest wierność Bogu, która ściąga na modlącego się wzgardę i wyobcowanie. Żółć i ocet — konkretne znaki poniżenia i okrucieństwa wrogów. Księga żyjących — w prośbach przeciwko przeciwnikom pojawia się obraz Bożego rejestru, z którego można zostać wymazanym. Od skargi do chwały — utwór przechodzi od rozpaczliwego wołania do dziękczynienia i nadziei odbudowy Syjonu, co jest typowe dla biblijnego lamentu. Cierpienie sprawiedliwego — niewinny znosi wrogość nie za własne winy, lecz z powodu wierności Bogu.
Główna myśl psalmu
Psalm 69 pokazuje wierzącego, który cierpi właśnie dlatego, że jest wierny Bogu, i który całe swoje utrapienie — łącznie z wołaniem o sprawiedliwość wobec wrogów — składa w ręce Pana. Skarga nie jest końcem drogi, lecz przejściem: prowadzi od tonięcia w wodach ku pieśni chwały i nadziei ocalenia całego ludu. Wierność Bogu bywa źródłem cierpienia, ale w tym psalmie nigdy nie zostaje bez odpowiedzi.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ps 69 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Psalmów 68 — streszczenie
- Następny: Księga Psalmów 70 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów