Księga Psalmów, rozdział 86 to modlitwa Dawida w dniu ucisku. Nędzny i ubogi psalmista woła o wysłuchanie, opierając się nie na własnej zasłudze, lecz na dobroci Boga — jedynego, który przebacza i czyni cuda. Prosi też o naukę Bożej drogi i o serce zjednoczone w bojaźni przed Jego imieniem.
O czym jest Psalm 86?
Modlitwa zaczyna się od pokornego wołania: „Nakłoń swego ucha, Panie, wysłuchaj mnie, bo jestem nędzny i ubogi”. Dawid prosi, by Bóg strzegł jego duszy i wybawił sługę, który Mu ufa. Powraca do Boga codziennie, wznosi ku Niemu swą duszę i szuka pociechy. Podstawą tej ufności jest charakter samego Boga: „ty, Panie, jesteś dobry i przebaczający, i pełen miłosierdzia dla wszystkich, którzy cię wzywają”. Modlitwa nie odwołuje się do zasług człowieka, lecz do dobroci Tego, do którego jest skierowana.
W środkowej części psalm przechodzi w uwielbienie. Dawid wyznaje, że nie ma wśród bogów podobnego Panu ani dzieł takich jak Jego. Zapowiada dzień, w którym wszystkie narody, które Bóg stworzył, przyjdą, oddadzą Mu pokłon i będą wielbić Jego imię, bo tylko On jest wielki i czyni cuda — tylko On jest Bogiem. Z tego wyznania rodzi się jedna z najważniejszych próśb psalmu: „Naucz mnie, Panie, twojej drogi” oraz „nakłoń moje serce ku bojaźni twego imienia”, by całe wnętrze zwróciło się ku Bogu.
Końcowa część wraca do trudnej sytuacji. Przeciw Dawidowi powstają pyszni i zgraja gwałtowników czyhająca na jego duszę, ludzie, którzy nie mają Boga przed oczyma. Psalmista przeciwstawia im obraz Boga łaskawego i litościwego, nieskorego do gniewu, pełnego miłosierdzia i prawdy. Prosi o znak Bożej dobroci, aby jego wrogowie zobaczyli i zawstydzili się, widząc, że sam Pan go wspomógł i pocieszył. Wdzięczność za wcześniejsze ocalenie z „najgłębszego piekła” miesza się tu z ufną prośbą o dalszą pomoc.
Kluczowe wersety
„Bo ty, Panie, jesteś dobry i przebaczający, i pełen miłosierdzia dla wszystkich, którzy cię wzywają.” — Ps 86,5 (UBG)
„Naucz mnie, Panie, twojej drogi, abym chodził w twojej prawdzie; nakłoń moje serce ku bojaźni twego imienia.” — Ps 86,11 (UBG)
Główne motywy i obrazy
Pokora modlącego się — Dawid nazywa siebie nędznym i ubogim, opierając prośbę nie na zasłudze, lecz na Bożym miłosierdziu.
Dobroć i przebaczenie Boga — fundamentem ufności jest to, że Bóg jest dobry i pełen łaski dla wszystkich, którzy Go wzywają.
Jedyność Boga — nie ma wśród bogów podobnego Panu; tylko On czyni cuda i tylko On jest prawdziwym Bogiem.
Prośba o niepodzielne serce — Dawid pragnie chodzić w prawdzie i mieć serce zjednoczone w bojaźni Bożego imienia.
Ocalenie wobec wrogów — pyszni gwałtownicy czyhają na jego duszę, lecz Bóg łaskawy i litościwy wspomaga i pociesza sługę.
Główna myśl psalmu
Psalm 86 pokazuje modlitwę, która całą swoją siłę czerpie z charakteru Boga, a nie z zasług człowieka. Dawid przychodzi jako nędzny i ubogi, lecz właśnie dlatego może liczyć na Tego, który jest dobry, przebaczający i pełen miłosierdzia. Uwielbienie jedynego Boga, czyniącego cuda, prowadzi do najgłębszej prośby psalmu — o naukę Bożej drogi i o serce niepodzielnie oddane bojaźni Jego imienia. Wobec pysznych wrogów psalmista nie ufa własnej sile, lecz prosi o znak Bożej dobroci, pewny, że Pan, który już go ocalił, znów go wspomoże i pocieszy.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ps 86 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Psalmów 85 — streszczenie
- Następny: Księga Psalmów 87 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Psalmów 85 · Księga Psalmów — cała księga · Księga Psalmów 87 →