Dwudziesty trzeci rozdział Księgi Izajasza to „brzemię Tyru” — wyrocznia przeciw bogatemu miastu portowemu, potędze handlowej starożytnego świata. Prorok zapowiada zburzenie Tyru i Sydonu, żałobę kupieckich okrętów Tarszisz oraz siedemdziesiąt lat zapomnienia, po których miasto powróci do handlu, ale jego zysk zostanie poświęcony PANU.
O czym mówi Księga Izajasza 23?
Wyrocznia otwiera się wezwaniem do lamentu: „Zawódźcie, okręty Tarszisz”, bo port, do którego wracali kupcy, został zburzony. Wieść o klęsce dociera z ziemi Kittim. Milkną mieszkańcy wyspy i kupcy Sydonu, którzy bogacili się na morskim handlu — na ziarnie Szichoru i żniwach rzeki. Tyr był „rynkiem narodów”, a jego upadek wywoła taki sam wstrząs, jak niegdyś wieść o klęsce Egiptu.
Prorok pyta, kto powziął tak druzgocący wyrok przeciw miastu, które rozdawało korony, którego kupcy byli jak książęta, a handlarze należeli do najbardziej szanowanych na ziemi. Odpowiedź jest jednoznaczna: to sam PAN zastępów tak postanowił, aby poniżyć pychę całej jego chwały i znieważyć wielmożów ziemi. PAN wyciąga rękę nad morze, wstrząsa królestwami i wydaje rozkaz zburzenia twierdz. Prorok woła do Sydonu, by się wstydził, a zhańbionej dziewicy zapowiada, że nawet ucieczka do Kittim nie da jej odpoczynku. Historia Tyru sięgająca dawnych dni nie ocali go przed wyrokiem.
Rozdział kończy się zapowiedzią czasu: Tyr pójdzie w zapomnienie na siedemdziesiąt lat, „na okres dni jednego króla”. Potem miasto niczym zapomniana nierządnica znów zacznie śpiewać i uprawiać handel ze wszystkimi królestwami świata. Tym razem jednak jego dochody nie będą gromadzone dla samego siebie — zostaną poświęcone PANU, by służyć tym, którzy przebywają przed Jego obliczem, aby mogli jeść do syta i godnie się ubierać.
Kluczowe wersety
„Kto powziął takie postanowienie przeciw Tyrowi, który rozdawał korony, którego kupcy są książętami, a jego handlarze – szanowanymi ziemi?” — Iz 23,8 (UBG)
„Pan zastępów to postanowił, aby poniżyć pychę całej jego chwały i aby znieważyć wszystkich szanowanych ziemi.” — Iz 23,9 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Okręty Tarszisz — symbol dalekomorskiego handlu i bogactwa Tyru. Ich lament po utracie portu obrazuje, jak kruchy jest dobrobyt oparty wyłącznie na zysku, gdy zabraknie Bożego błogosławieństwa.
Rynek narodów — Tyr rozdawał korony i czynił kupców książętami, gromadząc wpływy całego świata jako pośrednik między narodami. Rozdział pokazuje, że nawet największa potęga gospodarcza, której handlarze byli szanowanymi ziemi, podlega wyrokowi PANA.
Pycha strącona przez PANA — sercem wyroczni jest jasne wskazanie sprawcy sądu: to PAN zastępów wyciąga rękę nad morze i poniża pychę chwały, by nikt z „szanowanych ziemi” nie wynosił się ponad Boga.
Siedemdziesiąt lat i poświęcony zysk — zapowiedź czasowego zapomnienia i późniejszego powrotu miasta, w którym owoc handlu zostaje przeznaczony PANU. To obraz, że nawet bogactwo narodów może ostatecznie służyć Bożym celom.
Główna myśl rozdziału
Rozdział głosi, że żadna potęga handlowa ani finansowa nie jest niezależna od PANA. Tyr, duma i „rynek narodów” starożytności, upada nie przez przypadek dziejów, lecz przez zamysł Boga, który poniża ludzką pychę. Zarazem końcowa zapowiedź poświęcenia zysku PANU pokazuje, że celem sądu nie jest zniszczenie samo w sobie, lecz podporządkowanie całego bogactwa świętej woli Boga Izraela.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Iz 23 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Izajasza 22 — streszczenie
- Następny: Księga Izajasza 24 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Izajasza 22 · Księga Izajasza — cała księga · Księga Izajasza 24 →