Księga Izajasza 27 to zapowiedź dnia, w którym Pan pokona morskiego potwora Lewiatana i zaśpiewa nad swoją winnicą. Rozdział łączy obraz sądu nad wrogimi mocami z obietnicą troskliwej opieki nad Izraelem oraz zgromadzenia rozproszonych, którzy powrócą, by oddać pokłon na świętej górze w Jerozolimie.
O czym mówi Księga Izajasza 27?
Rozdział rozpoczyna się zapowiedzią, że „w tym dniu” Pan ukarze swoim srogim i mocnym mieczem Lewiatana — węża długiego i węża skręconego — oraz zabije smoka, który jest w morzu. Ten obraz zwycięstwa nad chaotyczną, wrogą mocą otwiera opis nowej rzeczywistości, w której Bóg troszczy się o swój lud jak o cenną winnicę. Prorok pyta jeszcze, czy Bóg uderzył Izraela tak, jak jego wrogów — i odpowiada, że ukarał go z umiarem, zabierając go swoim gwałtownym wiatrem w dniu wschodniego wichru.
Winnica staje się głównym obrazem rozdziału. Pan sam jej strzeże, podlewa ją co chwila i czuwa nad nią nocą i dniem, aby nikt jej nie zniszczył. Deklaruje, że nie ma w Nim zapalczywości wobec winnicy; ciernie i osty mógłby spalić do szczętu, woli jednak, by lud uchwycił się Jego siły i zawarł z Nim pokój. Zapowiada dzień, gdy Jakub się rozkorzeni, a Izrael zakwitnie, puści pędy i napełni owocem powierzchnię ziemi.
Dalej prorok tłumaczy sens karcenia: Bóg karze swój lud z umiarem, inaczej niż jego wrogów, aby oczyścić nieprawość Jakuba. Owocem tego oczyszczenia będzie porzucenie bałwochwalstwa — rozbicie kamieni ołtarza jak kruszy się kamienie wapienne, usunięcie gajów i posągów słonecznych. Prorok dodaje przy tym ostrzeżenie: warowne miasto, które pozostaje bez rozumu i nie zna swego Stwórcy, opustoszeje niczym porzucona pustynia, gdzie pasie się bydło. Rozdział kończy się obietnicą wielkiego zgromadzenia: Pan wymłóci ziarno od koryta rzeki po potok Egiptu, a gdy zadmą w wielką trąbę, zaginieni w Asyrii i wygnani do Egiptu powrócą, by oddać Mu pokłon na świętej górze w Jerozolimie.
Kluczowe wersety
„Ja, Pan, który jej strzeże, co chwila będę ją podlewać i żeby nikt jej nie zniszczył, będę jej strzegł nocą i dniem.” — Iz 27,3 (UBG)
„I stanie się też w tym dniu, że zadmą w wielką trąbę i przyjdą zaginieni w ziemi Asyrii oraz ci, którzy byli wygnani do ziemi Egiptu; i będą oddawać pokłon Panu na świętej górze w Jerozolimie.” — Iz 27,13 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Lewiatan i smok w morzu — obraz wrogiej, chaotycznej mocy, którą Pan pokonuje swoim mieczem w dniu sądu.
Winnica wybornego wina — Izrael pod nieustanną, całodobową opieką Boga, który podlewa go i strzeże przed zniszczeniem.
Osty i ciernie — obraz oporu i grzechu, wobec którego Bóg proponuje pokój zamiast spalenia.
Rozkorzeniony Jakub — zapowiedź rozkwitu ludu, który zakwitnie i wyda owoc napełniający całą ziemię.
Wielka trąba i powrót wygnańców — zgromadzenie rozproszonych z Asyrii i Egiptu na uwielbienie w Jerozolimie.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ukazuje Boga jako zwycięzcę nad wrogimi mocami i zarazem cierpliwego Gospodarza swojej winnicy. Sąd i karcenie nie są tu celem samym w sobie, lecz drogą oczyszczenia z bałwochwalstwa, która prowadzi do rozkwitu ludu i powrotu rozproszonych na świętą górę.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Iz 27 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Izajasza 26 — streszczenie
- Następny: Księga Izajasza 28 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Izajasza 26 · Księga Izajasza — cała księga · Księga Izajasza 28 →