Ostatni rozdział Daniela sięga czasu końca: powstaje Michał, nastaje ucisk, jakiego dotąd nie było, a lud zapisany w księdze zostaje wybawiony. Wielu śpiących w prochu ziemi budzi się — jedni do życia wiecznego, drudzy ku hańbie. Danielowi każą zamknąć i zapieczętować słowa aż do czasu ostatecznego.
O czym mówi Księga Daniela 12?
W tym czasie powstaje Michał, wielki książę, który wstawia się za synami ludu Daniela. Nastaje czas ucisku, jakiego nie było, odkąd narody zaczęły istnieć, lecz lud zostaje wybawiony — każdy, kto znajdzie się zapisany w księdze. Tekst zapowiada, że wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, a drudzy ku hańbie i wiecznej pogardzie. Mądrzy będą świecić jak blask firmamentu, a ci, którzy przyprowadzili wielu do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieków. Daniel otrzymuje polecenie, by zamknąć te słowa i zapieczętować księgę aż do czasu ostatecznego, gdy wielu będzie przebiegać, a wiedza się pomnoży.
Potem Daniel widzi dwóch innych stojących nad rzeką, po obu jej brzegach. Jeden pyta męża odzianego w lnianą szatę, kiedy będzie koniec tych dziwnych rzeczy. Ten podnosi obie ręce ku niebu i przysięga na Żyjącego na wieki, że stanie się to na czas, czasy i połowę czasu, a gdy siła świętego ludu zostanie doszczętnie rozproszona, wszystko się wypełni. Daniel słyszy, lecz nie rozumie, więc pyta o koniec; odpowiedź brzmi, że słowa są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu ostatecznego. Wielu zostanie oczyszczonych i wybielonych, bezbożni będą działać bezbożnie, a zrozumieją jedynie mądrzy. Tekst podaje jeszcze dwie liczby dni — tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt oraz tysiąc trzysta trzydzieści pięć — i błogosławi tego, kto doczeka; Danielowi zaś obiecany jest odpoczynek i powstanie przy końcu dni.
Kluczowe wersety
„A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się, jedni do życia wiecznego, a drudzy ku hańbie i wiecznej pogardzie.” — Dn 12,2 (UBG)
„Ale ty idź swoją drogą do końca. Odpoczniesz i pozostaniesz w swoim losie przy końcu dni.” — Dn 12,13 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Rozdział spina najważniejsze obrazy czasu końca: powstanie Michała jako obrońcy ludu, niezrównany ucisk, księgę z imionami wybawionych oraz przebudzenie „wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi”. Jest to wyraźny w tekście obraz zmartwychwstania — obudzenia do dwóch przeciwnych losów: życia wiecznego albo wiecznej pogardy. Mądrzy, którzy przyprowadzili wielu do sprawiedliwości, zostają porównani do świecących gwiazd. Mąż w lnianej szacie przysięga na Żyjącego na wieki, że wypełnienie nastąpi po czasie, czasach i połowie czasu, a tekst dodaje dwie liczby dni, które streszczenie podaje tak, jak brzmią, bez przeliczeń. Całość zostaje zapieczętowana aż do czasu ostatecznego.
Główna myśl rozdziału
Księga Daniela kończy się spojrzeniem ku czasowi końca: nawet największy ucisk nie odwołuje Bożego wybawienia ludu zapisanego w księdze. Śmierć nie jest ostatnim słowem — wielu śpiących w prochu obudzi się, a mądrzy będą świecić na wieki. Daniel, który nie zrozumiał wszystkiego, otrzymuje osobistą obietnicę: ma iść swoją drogą do końca, odpocząć i powstać w swoim losie przy końcu dni. Zapieczętowane słowa nie są zamknięciem nadziei, lecz jej powierzeniem wyznaczonemu czasowi, w którym Bóg dopełni to, co postanowił.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Dn 12 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Daniela 11 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Daniela 11 · Księga Daniela — cała księga