Sukot, czyli Święto Namiotów (Szałasów), to jedno z trzech wielkich świąt pielgrzymich ustanowionych przez Jahwe. Trwa siedem dni, po których następuje ósmy dzień uroczystego zgromadzenia. Przypomina o wędrówce Izraelitów przez pustynię oraz dziękuje za plony. Dla wierzących w Jeszuę ma również wymiar proroczy, zapowiadając powrót Mesjasza i Jego królowanie na ziemi.
Powszechne wyobrażenia a biblijne ustanowienie
Wielu chrześcijan uważa dziś, że biblijne święta to wyłącznie historyczne, żydowskie tradycje rolnicze, które wraz z nadejściem Nowego Przymierza całkowicie straciły na znaczeniu. Tradycja kościelna na przestrzeni wieków odeszła od biblijnego kalendarza, zastępując wyznaczone przez Boga dni świętami o pogańskim rodowodzie, takimi jak 25 grudnia. Jeśli jednak opieramy się wyłącznie na Piśmie Świętym, odrzucając autorytet ludzkich tradycji, odkrywamy, że Święto Namiotów to jedno z moadim – wyznaczonych czasów spotkania samego Boga, które mają charakter wieczny.
W Księdze Kapłańskiej czytamy wyraźne polecenie: „Przemów do synów Izraela i powiedz im: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będzie Święto Namiotów przez siedem dni dla Jahwe” (Kpł 23,34). Nie jest to wymysł ludowy, lecz Boże prawo. Jahwe nakazał Izraelitom: „Przez siedem dni będziecie mieszkać w szałasach […] Aby wasze pokolenia wiedziały, że kazałem synom Izraela mieszkać w szałasach, gdy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu” (Kpł 23,42-43). Święto to łączy w sobie dziękczynienie za jesienne zbiory z pamięcią o całkowitej zależności od opieki Stwórcy na pustyni. Po siedmiu dniach mieszkania w szałasach następuje ósmy dzień – oddzielne, uroczyste zgromadzenie i dzień odpoczynku (Kpł 23,36).
Znaczenie prorocze i udział Jeszui
Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione, a zbawienie z łaski nie zwalnia wierzących z posłuszeństwa. Dlatego święta biblijne nadal niosą ze sobą potężne, aktualne przesłanie. Święto Namiotów ma głęboki wymiar mesjański, który realizuje się w osobie Jeszui (Jezusa). Ewangelia Jana ukazuje wcielenie Mesjasza w słowach: „A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas” (J 1,14). Użyte tu greckie słowo eskenosen dosłownie oznacza „rozbiło namiot”, co jest bezpośrednim nawiązaniem do symboliki Sukot.
Sam Jeszua aktywnie uczestniczył w tym święcie, wykorzystując jego obrzędy do objawienia swojej boskiej misji. W czasach biblijnych, podczas Sukot, kapłani uroczyście czerpali wodę z sadzawki Siloe. Właśnie w tym kontekście czytamy: „A w ostatnim, wielkim dniu tego święta, Jezus stanął i wołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak mówi Pismo, rzeki wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7,37-38).
Z perspektywy proroczej Święto Namiotów wskazuje na przyszłość. Zapowiada czas, gdy Mesjasz powróci na ziemię, by ustanowić swoje Królestwo i ostatecznie „zamieszkać” ze swoim ludem. Prorok Zachariasz jednoznacznie wskazuje, że w czasach ostatecznych zachowywanie tego święta będzie dotyczyło wszystkich narodów, a nie tylko rodowitych Izraelitów: „Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, Jahwe zastępów, i obchodzić Święto Namiotów” (Za 14,16).
Sukot w życiu współczesnego wierzącego
Powrót do biblijnych korzeni wiary oznacza odrzucenie niebiblijnych dogmatów na rzecz autorytetu Słowa Bożego. Zachowywanie moadim Jahwe – podobnie jak przestrzeganie siódmego dnia tygodnia (soboty) jako jedynego biblijnego sabatu czy respektowanie podziału na pokarmy czyste i nieczyste (Kpł 11) – jest wyrazem miłości i posłuszeństwa wobec niezmiennego Prawa.
Sukot to czas nakazanej radości. Pismo mówi: „I będziesz się radował podczas tego święta” (Pwt 16,14). Dla współczesnego wierzącego przebywanie w szałasie (sukce) przypomina, że nasze życie na tej ziemi jest kruche i tymczasowe. Jesteśmy jedynie pielgrzymami, którzy oczekują na zmartwychwstanie (zgodnie z biblijną nauką, człowiek nie posiada nieśmiertelnej duszy, lecz śpi w śmierci aż do powrotu Mesjasza) i ostateczne wejście do Królestwa Bożego. Prawdziwe bezpieczeństwo nie płynie z solidnych murów naszych domów, lecz wyłącznie z opieki Jahwe.
Podsumowanie
Sukot, czyli Święto Namiotów, to ustanowiony przez Jahwe czas radości, dziękczynienia i pamięci o Jego opiece nad ludem w drodze do Ziemi Obiecanej. Nie jest to zniesiony obyczaj, lecz obowiązujące biblijne święto o głębokim znaczeniu proroczym, zapowiadające powrót Jeszui i Jego królowanie nad wszystkimi narodami. Dla wierzących trzymających się zasady Sola scriptura stanowi ono piękną zachętę do posłuszeństwa i radosnego oczekiwania na spełnienie Bożych obietnic.