Kategoria: Pytania i odpowiedzi

Zgodnie z nauczaniem Nowego Testamentu, Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione. Jeszua (Jezus) wyraźnie podkreślił, że nie przyszedł unieważnić Prawa, lecz je wypełnić. Zbawienie jest darmowym darem łaski, jednak biblijna wiara naturalnie prowadzi do posłuszeństwa przykazaniom Jahwe, w tym zachowywania szabatu i świąt biblijnych.

Powszechny pogląd a słowa Mesjasza

W tradycji wielu współczesnych kościołów ugruntował się pogląd, że Nowe Przymierze przyniosło koniec obowiązywania Prawa (Tory). Często naucza się, że wierzący żyją „pod łaską”, co ma rzekomo zwalniać ich z przestrzegania starotestamentowych przykazań. Pogląd ten sugeruje, że takie elementy jak świętowanie siódmego dnia tygodnia czy biblijne prawa dietetyczne były przeznaczone wyłącznie dla starożytnego Izraela.

Jak jednak do tej kwestii odnosi się Pismo Święte? Sam Jeszua (Jezus) w Kazaniu na Górze jednoznacznie rozwiał wszelkie wątpliwości dotyczące swojego stosunku do Tory: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z prawa, aż wszystko się wypełni” (Mt 5,17-18).

W biblijnym kontekście słowo „wypełnić” nie oznacza „zakończyć” (jak w przypadku terminu ważności), lecz ukazać pełnię znaczenia Prawa i wykonać je w sposób doskonały. Dopóki istnieje niebo i ziemia, standardy Boga pozostają niezmienne.

Łaska a posłuszeństwo w nauczaniu apostoła Pawła

Apostoł Paweł bywa często błędnie cytowany jako przeciwnik Prawa. W rzeczywistości stanowczo bronił on jego autorytetu. Pytając retorycznie o relację wiary do przykazań, stwierdził: „Czy więc obalamy prawo przez wiarę? Nie daj Boże! Przeciwnie, utwierdzamy prawo” (Rz 3,31).

Nowy Testament uczy, że zbawienie jest darmowym darem łaski, którego nie można kupić uczynkami. Jednak łaska nie daje licencji na bezprawie. Apostoł Jan definiuje grzech bardzo precyzyjnie: „Każdy, kto popełnia grzech, przekracza też prawo, ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa” (1 J 3,4). Zatem człowiek, który prawdziwie narodził się na nowo, z miłości do Stwórcy pragnie żyć w posłuszeństwie Jego zasadom, a nie je łamać.

Praktyczny wymiar Tory w Nowym Przymierzu

Skoro Tora nadal obowiązuje, ma to konkretne przełożenie na życie wierzących. Prawo nadane przez Jahwe pozostaje doskonałym standardem wyznaczającym to, co jest dobre, a co złe.

Szabat jako dzień odpoczynku

Biblijnym dniem odpoczynku nie jest niedziela, lecz siódmy dzień tygodnia (sobota), ustanowiony przy stworzeniu świata i zapisany w Dekalogu (Wj 20,8-11). Autor Listu do Hebrajczyków wyraźnie potwierdza, że ten nakaz jest wciąż aktualny dla wierzących: „A tak zostaje jeszcze odpoczynek dla ludu Bożego” (Hbr 4,9). Użyte w tym miejscu greckie słowo sabbatismos oznacza właśnie „odpoczynek sabatni”, wskazując na trwałą aktualność szabatu.

Święta biblijne

Zamiast świąt o pogańskim rodowodzie, pierwsi naśladowcy Mesjasza zachowywali moadim (wyznaczone czasy) Jahwe, takie jak Święto Przaśników (Pesach) czy Szawuot. Paweł wzywał Koryntian do ich obchodzenia w duchowym odnowieniu: „Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem […] ale w przaśnikach szczerości i prawdy” (1 Kor 5,8).

Prawo dietetyczne

Biblijny podział na to, co czyste i nieczyste do spożycia, ustanowiony „dla rozróżnienia między nieczystym a czystym, między zwierzętami, które można jeść, a których jeść nie wolno” (Kpł 11,47), nie został zniesiony. Często błędnie interpretowana wizja Piotra z Dziejów Apostolskich dotyczyła w rzeczywistości ludzi (pogan), a nie jedzenia, co sam apostoł jednoznacznie wyjaśnił: „Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym” (Dz 10,28).

Czym jest Nowe Przymierze?

Istotę Nowego Przymierza najlepiej tłumaczy List do Hebrajczyków, cytując proroka Jeremiasza: „Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach” (Hbr 8,10). Warto zaznaczyć, że tytuł „Pan” w polskich przekładach zastępuje tu imię Jahwe.

Nowe Przymierze nie polega na zmianie lub odrzuceniu Prawa, lecz na zmianie serca człowieka. Duch Święty uzdalnia wierzących do posłuszeństwa Torze, która nie jest już tylko zewnętrznym nakazem zapisanym na kamiennych tablicach, ale głębokim, wewnętrznym pragnieniem.

Podsumowanie

Nowy Testament nie znosi Prawa (Tory), lecz przenosi je z kamiennych tablic na ludzkie serca. Zbawienie opiera się wyłącznie na łasce i ofierze Jeszui, ale naturalnym owocem prawdziwej wiary jest posłuszeństwo przykazaniom Boga, w tym zachowywanie szabatu i biblijnych świąt. Tora pozostaje doskonałym, niezmiennym drogowskazem dla każdego wierzącego, uczącym, jak żyć w sposób miły Stwórcy.

Według Biblii dusza ludzka nie jest z natury nieśmiertelna. Pismo Święte uczy, że człowiek nie posiada duszy jako oddzielnego, niezniszczalnego bytu, lecz sam jest żyjącą duszą. Śmierć to stan nieświadomego snu, w którym zmarli oczekują na zmartwychwstanie. Nieśmiertelność jest darem, który Jahwe da zbawionym dopiero przy powrocie Jeszui.

Powszechny pogląd a biblijna definicja duszy

Wielu szczerych wierzących zakłada, że po śmierci fizycznego ciała, ludzka dusza żyje dalej – trafiając do nieba, piekła lub czyśćca. Ten powszechny pogląd opiera się na koncepcji dualizmu (podziału na złe ciało i nieśmiertelną duszę), która przeniknęła do tradycji kościelnej z greckiej filozofii, w szczególności z nauk Platona. Zgodnie z zasadą sola scriptura, musimy jednak odłożyć na bok tradycję i sprawdzić, jak duszę definiuje Słowo Boże.

Księga Rodzaju opisuje proces stworzenia człowieka w następujący sposób: „Wtedy Jahwe Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą” (Rdz 2,7).

Biblijne równanie życia jest proste: proch ziemi (ciało) + tchnienie życia od Boga (duch) = żyjąca dusza (hebr. nefesz). Człowiek nie otrzymał duszy, która mogłaby z niego ulecieć. Człowiek stał się duszą. Kiedy Bóg cofa swoje tchnienie życia, człowiek po prostu przestaje istnieć jako żywa istota.

Czy dusza może umrzeć?

Skoro człowiek sam w sobie jest duszą, Biblia wielokrotnie wskazuje, że dusza jest śmiertelna i może ulec zniszczeniu. Prorok Ezechiel przekazuje jasne słowa samego Boga: „Oto wszystkie dusze są moje (…) Dusza, która grzeszy, ona umrze” (Ez 18,4).

Również Jeszua (Jezus), ostrzegając przed sądem Bożym, wyraźnie potwierdził, że dusza nie jest niezniszczalna: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu [Gehennie]” (Mt 10,28). Pismo Święte nie uczy o wiecznym cierpieniu nieśmiertelnych dusz, lecz o ich całkowitym zatraceniu (zniszczeniu) w przypadku odrzucenia Bożego Prawa i łaski.

Stan zmarłych – biblijny sen

Skoro dusza umiera, co dzieje się z człowiekiem po śmierci? Biblia konsekwentnie porównuje śmierć do głębokiego, nieświadomego snu. Zmarli nie przebywają w zaświatach, nie obserwują żyjących i nie mają z nimi kontaktu.

Księga Koheleta (Kaznodziei Salomona) stwierdza jednoznacznie: „Żyjący bowiem wiedzą, że umrą, ale umarli o niczym nie wiedzą” (Koh 9,5). Księga Psalmów dodaje, co dzieje się w momencie śmierci człowieka: „Opuszcza go duch i wraca do swojej ziemi; w tymże dniu zginą wszystkie jego myśli” (Ps 146,4).

Sam Mesjasz Jeszua używał metafory snu w odniesieniu do śmierci. Kiedy zmarł jego przyjaciel, powiedział do uczniów: „Łazarz, nasz przyjaciel, śpi, ale idę, aby obudzić go ze snu” (J 11,11). Obudzenie to nie polegało na sprowadzeniu duszy Łazarza z nieba, lecz na fizycznym wskrzeszeniu go z grobu.

Zmartwychwstanie i dar nieśmiertelności

Według Biblii, nieśmiertelność nie jest wrodzoną cechą człowieka. Apostoł Paweł pisze o Bogu, jako o tym, który jest „jedyny mający nieśmiertelność” (1 Tm 6,16). Nieśmiertelność jest warunkowym darem, który zostanie wręczony sprawiedliwym dopiero w dniu zmartwychwstania, przy powtórnym przyjściu Mesjasza.

Paweł wyjaśnia ten moment w Liście do Koryntian: „To bowiem, co zniszczalne, musi przyodziać się w to, co niezniszczalne, a to, co śmiertelne, przyoblec się w nieśmiertelność” (1 Kor 15,53). Skoro wierzący muszą „przyoblec się” w nieśmiertelność w przyszłości, oznacza to, że obecnie jej nie posiadają.

Podsumowanie

Biblia konsekwentnie naucza, że dusza ludzka jest śmiertelna, a śmierć stanowi stan nieświadomego snu. Tradycja o nieśmiertelności duszy wywodzi się z filozofii pogańskiej, a nie z natchnionego Pisma Świętego. Prawdziwą biblijną nadzieją wierzących nie jest uwolnienie niematerialnej duszy z ciała po śmierci, lecz fizyczne zmartwychwstanie i otrzymanie daru nieśmiertelności od Jahwe w dniu powrotu Jeszui.

Według Pisma Świętego chrześcijanin nie powinien spożywać wieprzowiny. Biblia wyraźnie dzieli zwierzęta na czyste i nieczyste, a świnia zalicza się do tej drugiej kategorii (Kpł 11,7). Choć zbawienie jest z łaski przez wiarę w Jeszuę (Jezusa), to łaska nie znosi posłuszeństwa Prawu Bożemu, które zostało nadane dla naszego dobra.

Powszechny pogląd a tradycja kościelna

Większość współczesnych wyznań chrześcijańskich uważa, że zakaz jedzenia wieprzowiny obowiązywał wyłącznie naród izraelski w ramach Starego Przymierza. Zgodnie z tym poglądem, Nowy Testament zniósł prawo dietetyczne. Argumentuje się to kończącymi pewien werset Ewangelii Marka słowami „oczyszczając wszystkie pokarmy” (Mk 7,19), z których wnioskuje się, że Jezus uznał je wszystkie za czyste, wizją apostoła Piotra z opuszczanym z nieba płótnem pełnym nieczystych zwierząt oraz wybranymi fragmentami z listów apostoła Pawła. W efekcie wielowiekowa tradycja kościelna odeszła od biblijnego rozróżnienia, uznając, że chrześcijanin może jeść dowolne mięso. Zobaczmy jednak, co na ten temat mówi samo Pismo Święte, kierując się zasadą sola scriptura – stawiając Słowo Boże ponad ludzkimi tradycjami.

Biblijne rozróżnienie na czyste i nieczyste

Prawo dietetyczne (kaszrut) zostało szczegółowo opisane w 11. rozdziale Księgi Kapłańskiej oraz 14. rozdziale Księgi Powtórzonego Prawa. Jahwe (JHWH) – Stwórca i Prawodawca (w wielu polskich przekładach Jego imię jest zastępowane tytułem „Pan”) – wyraźnie wskazał, które zwierzęta są odpowiednie do spożycia przez człowieka.

W odniesieniu do świni, Biblia mówi wprost: „Świni, która choć ma rozdzielone kopyto i racice, ale nie przeżuwa – będzie dla was nieczysta” (Kpł 11,7).

Warto zauważyć, że rozróżnienie na zwierzęta czyste i nieczyste istniało na długo przed nadaniem Prawa na górze Synaj. Już patriarcha Noe otrzymał polecenie od Boga: „Z każdego zwierzęcia czystego weź sobie po siedem par, samca i samicę jego; ale ze zwierząt nieczystych – po jednej parze, samca i samicę jego” (Rdz 7,2). Prawo to nie było więc jedynie „żydowskim przepisem”, lecz uniwersalną zasadą, znaną już u zarania dziejów.

Czy Jeszua (Jezus) zniósł prawo dietetyczne?

Często cytowanym wersetem na poparcie jedzenia wieprzowiny jest fragment z Ewangelii Marka, gdzie rzekomo Mesjasz zniósł podział mięs. Należy jednak uważnie zbadać kontekst. W 7. rozdziale Ewangelii Marka faryzeusze zarzucają uczniom, że jedzą chleb „nieczystymi, to znaczy nieumytymi rękami” (Mk 7,2).

Spór nie dotyczył tego, czy można jeść wieprzowinę, lecz ludzkiej tradycji rytualnego obmywania rąk przed posiłkiem. Jeszua skarcił faryzeuszy, stawiając Słowo Boże ponad tradycję starszych. Wyjaśnił, że fizyczny brud na rękach nie może skalać człowieka duchowo, w przeciwieństwie do grzechów wychodzących z serca. Zbawiciel nie przyszedł zmieniać Prawa Bożego (Tory). Sam wyraźnie powiedział: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Gdyby Jeszua złamał lub zniósł prawo dietetyczne nadane przez Jahwe, zgrzeszyłby przeciwko Torze i nie mógłby być bezgrzesznym Mesjaszem.

Wizja Piotra – o zwierzętach czy o ludziach?

Kolejnym argumentem wysuwanym na rzecz jedzenia wieprzowiny jest wizja apostoła Piotra z 10. rozdziału Dziejów Apostolskich. Piotr widzi w niej płótno ze wszelkimi zwierzętami nieczystymi i słyszy głos: „Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz” (Dz 10,13).

Piotr, jako posłuszny Bogu wierzący, kategorycznie odmawia: „Żadną miarą, Panie, bo nigdy nie jadłem niczego pospolitego lub nieczystego” (Dz 10,14). Fakt ten jest niezwykle istotny – wizja ta ma miejsce wiele lat po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Mesjasza, a Piotr wciąż przestrzega prawa dietetycznego i nie je wieprzowiny.

Co więcej, sam apostoł Piotr wyjaśnia znaczenie tej wizji zaledwie kilka wersetów dalej. Nie dotyczyła ona zmiany diety, lecz stosunku do pogan, z którymi ówcześni Żydzi nie obcowali, uważając ich za nieczystych. Piotr stwierdza wprost: „Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym” (Dz 10,28). Bóg użył symbolu nieczystych zwierząt, by uświadomić Piotrowi, że zbawienie w Jeszui jest otwarte dla wszystkich narodów.

Podsumowanie

Zgodnie z Pismem Świętym, chrześcijanin nie powinien spożywać wieprzowiny, ponieważ Biblia niezmiennie definiuje ją jako mięso nieczyste. Zbawienie otrzymujemy wyłącznie z łaski poprzez wiarę w Jeszuę, jednak biblijna łaska nie oznacza pozwolenia na łamanie Bożych przykazań. Posłuszeństwo Prawu Bożemu, w tym zachowanie biblijnej diety, jest wyrazem naszej miłości do Jahwe oraz zaufania, że Jego instrukcje są dla nas dobre i pożyteczne.

Boże Narodzenie obchodzone 25 grudnia nie ma żadnych podstaw biblijnych. Pismo Święte nie podaje daty narodzin Jeszui (Jezusa), a analiza tekstów ewangelijnych wskazuje, że nie mogło to nastąpić zimą. Świętowanie tej daty wynika z późniejszej tradycji kościelnej, która zaadaptowała rzymskie święta pogańskie, a nie z nakazów Słowa Bożego.

Tradycja a Pismo Święte

Powszechnie uważa się, że 25 grudnia to dzień narodzin Zbawiciela. Tradycja ta jest głęboko zakorzeniona w kulturze, kalendarzu oraz nauczaniu wielu systemów religijnych. Jednakże, opierając się na biblijnej zasadzie sola scriptura (tylko Pismo), musimy szukać odpowiedzi i autorytetu wyłącznie w natchnionym Słowie Bożym.

Biblia nigdzie nie wymienia daty narodzin Jeszui ani nie zawiera żadnego nakazu, by apostołowie czy pierwsi wierzący świętowali rocznicę Jego urodzin. Stwórca w swoim Słowie wyraźnie ustanowił własne, święte czasy (tzw. moadim), takie jak Pascha (Pesach), Święto Tygodni (Szawuot) czy Święto Namiotów (Sukot). Bóg mówi o nich: „Oto uroczyste święta Pana, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych porach” (Kpł 23,4). Rocznica narodzin Mesjasza nie należy do biblijnego kalendarza świąt.

Biblijne dowody przeciwko dacie zimowej

Ewangeliczne opisy narodzin Zbawiciela dostarczają dowodów historycznych i rolniczych, które wskazują, że grudzień jest datą wysoce nieprawdopodobną. Ewangelia Łukasza podaje: „A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem” (Łk 2,8).

W starożytnym Izraelu pasterze wypasali stada na otwartych polach od wczesnej wiosny do jesieni. W chłodnych, deszczowych miesiącach zimowych (od połowy listopada do marca) owce przepędzano do zadaszonych owczarni, aby chronić je przed zimnem. Trzymanie straży nocnej pod gołym niebem w grudniu byłoby całkowicie sprzeczne z ówczesnymi realiami klimatycznymi Judei.

Dodatkowo, Józef i Maria udali się do Betlejem z powodu spisu ludności zarządzonego przez rzymskiego władcę: „A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat” (Łk 2,1). Rzymianie byli wysoce pragmatyczni. Organizowanie ogólnokrajowego spisu, wymagającego od ludzi długich wędrówek do miast rodowych, w środku zimy byłoby nielogiczne, paraliżowałoby podróżowanie i drastycznie utrudniłoby sprawny pobór podatków.

Wskazówki co do pory narodzin

Choć Pismo Święte nie podaje konkretnego dnia, dostarcza nam chronologicznych wskazówek pozwalających oszacować porę roku. Kluczem jest służba kapłana Zachariasza, ojca Jana Chrzciciela. Pełnił on służbę w świątyni na podstawie „zmiany Abiasza” (Łk 1,5). Zgodnie z podziałem dokonanym przez króla Dawida, zmiana Abiasza była ósmą z kolei (1 Krn 24,10).

Opierając się na biblijnym kalendarzu i harmonogramie służb kapłańskich, Zachariasz zakończył swoją służbę wczesnym latem. Wkrótce potem jego żona, Elżbieta, poczęła Jana. Biblia informuje nas, że Maria poczęła Jeszuę z Ducha Świętego w szóstym miesiącu ciąży Elżbiety (Łk 1,26-36). Jeśli dodamy dziewięć miesięcy ciąży Marii do tego punktu w czasie, narodziny Mesjasza wypadają wczesną jesienią.

Wielu biblistów zauważa, że ten czas zbiega się z biblijnym Świętem Namiotów (Sukot). Słowo Boże mówi o wcieleniu Mesjasza: „A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas” (J 1,14). Greckie słowo eskenosen (przetłumaczone jako „mieszkało”) dosłownie oznacza „rozbiło namiot”. Jest to głębokie, biblijne nawiązanie do faktu, że Bóg zamieszkał w ludzkim ciele (namiocie) pośród swojego ludu.

Pochodzenie daty 25 grudnia a Słowo Boże

Skoro 25 grudnia nie ma oparcia w Biblii, skąd wzięła się ta data? Historia powszechna ukazuje, że w Cesarstwie Rzymskim pod koniec grudnia hucznie obchodzono pogańskie święta, takie jak Saturnalia oraz narodziny niezwyciężonego boga słońca (Sol Invictus). W IV wieku n.e. instytucjonalny kościół, odchodząc od czystości apostolskiego nauczania, zaadaptował tę datę. Był to celowy zabieg mający na celu „schrystianizowanie” pogańskich mas poprzez nadanie ich dawnym świętom nowych, chrześcijańskich nazw.

Pismo Święte jednak kategorycznie ostrzega przed łączeniem oddawania czci prawdziwemu Bogu z praktykami zaczerpniętymi z pogaństwa. Bóg, którego imię to Jahwe (w wielu przekładach zastępowane tytułem „Pan”), mówi wyraźnie o swoich przykazaniach: „Cokolwiek wam nakazuję, pilnie wypełniajcie. Nic do tego nie dodasz ani od tego nie ujmiesz” (Pwt 12,32). Prawo Boże (Tora) i Jego ustanowienia nie uległy zmianie. Łaska nie zwalnia nas z posłuszeństwa, a czczenie Boga powinno odbywać się „w duchu i w prawdzie” (J 4,24), zgodnie z Jego Słowem, a nie ludzkimi, synkretycznymi tradycjami.

Podsumowanie

Boże Narodzenie obchodzone 25 grudnia nie posiada żadnych podstaw w Piśmie Świętym. Biblijne dowody klimatyczne, historyczne oraz chronologiczne zaprzeczają dacie zimowej, wskazując raczej na wczesną jesień. Świętowanie 25 grudnia jest wynikiem późniejszej asymilacji rzymskich, pogańskich tradycji przez kościół, dlatego jako naśladowcy Mesjasza powinniśmy opierać naszą wiarę i praktykę wyłącznie na czystym Słowie Bożym.

Tora, czyli pierwsze pięć ksiąg Biblii, to nie tylko zbiór starożytnych przepisów, ale wieczne instrukcje Boga (Jahwe) dla Jego ludu. Chrześcijanie powinni ją studiować, ponieważ definiuje ona grzech, objawia Boży charakter i uczy świętego życia. Sam Jeszua (Jezus) nie zniósł Tory, lecz pokazał, jak właściwie jej przestrzegać.

Czym właściwie jest Tora?

W powszechnym ujęciu słowo „Tora” bywa redukowane wyłącznie do „Prawa” w sensie surowego, prawniczego kodeksu, który kojarzy się z ciężarem i nakazami. Wielu chrześcijan uważa, że jest to zbiór zasad przeznaczonych wyłącznie dla starożytnych Żydów.

Z biblijnej perspektywy hebrajskie słowo Tora oznacza „pouczenie”, „wskazówkę” lub „naukę”. Obejmuje ona pięć pierwszych ksiąg Mojżeszowych (Księga Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa). Tora to fundament całego Pisma Świętego. Zapisano w niej historię stworzenia, upadku człowieka, obietnicę posłania Mesjasza oraz zasady, według których Stwórca pragnie, aby żył Jego lud. To w Torze Jahwe (którego imię w polskich przekładach często zastępuje się tytułem „Pan”) objawia swój święty i niezmienny charakter.

Popularny pogląd: Tora została zniesiona przez łaskę

W tradycji wielu kościołów uczy się, że wraz z nadejściem Nowego Przymierza Tora została przybita do krzyża i przestała obowiązywać. Według tego poglądu chrześcijanie żyją pod łaską, co ma rzekomo zwalniać ich z przestrzegania starotestamentowych przykazań, takich jak święcenie siódmego dnia (sabatu), biblijne święta czy podział pokarmów na czyste i nieczyste.

Pismo Święte przedstawia jednak zupełnie inny obraz. Sam Jeszua, zapytany o swój stosunek do Prawa, odpowiedział jednoznacznie: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Wypełnić nie oznacza tutaj „zakończyć i unieważnić”, lecz napełnić właściwym sensem i pokazać, jak żyć zgodnie z intencją Prawodawcy.

Apostoł Paweł, często błędnie cytowany jako przeciwnik Prawa, w Liście do Rzymian stanowczo odrzuca pomysł, jakoby wiara i łaska znosiły posłuszeństwo: „Czy więc obalamy prawo przez wiarę? Nie daj Boże! Przeciwnie, utwierdzamy prawo” (Rz 3,31). Łaska zbawia nas z naszych grzechów, ale nie daje nam licencji na ich dalsze popełnianie.

Dlaczego chrześcijanie powinni studiować i żyć według Tory?

1. Tora definiuje, czym jest grzech

Aby zrozumieć potrzebę zbawienia i łaski, musimy wiedzieć, czym jest grzech. Pismo Święte nie pozostawia tego ludzkim domysłom. Apostoł Jan pisze: „Każdy, kto popełnia grzech, przekracza też prawo, ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa” (1 J 3,4). Owo przekroczenie prawa (z gr. anomia) to dosłownie życie bez Prawa (Tory). Bez znajomości Bożych instrukcji chrześcijanin traci moralny kompas.

2. Tora uczy świętego życia

Tora zawiera niezmienne instrukcje dotyczące praktycznego uświęcenia. To w niej znajdujemy nakaz odpoczynku w biblijny sabat, czyli siódmy dzień tygodnia – sobotę (Wj 20,8-11), a nie w niedzielę, która została wprowadzona przez późniejszą tradycję.

Tora określa również, co jest odpowiednim pokarmem dla człowieka, oddzielając to, co czyste, od tego, co nieczyste, abyśmy zachowali zdrowie i świętość: „Uświęcajcie się więc i bądźcie świętymi, bo ja jestem święty” (Kpł 11,44).

Zamiast świąt o pogańskich korzeniach, Tora wyznacza moadim – wyznaczone czasy spotkań z Jahwe, takie jak Pesach, Szawuot czy Sukot. Biblia nazywa je wyraźnie: „Uroczyste święta Jahwe, które będziecie ogłaszać jako święte zgromadzenia” (Kpł 23,2). Są to święta Boże, a nie tylko „święta żydowskie”, i mają one głębokie znaczenie prorocze, wskazując na misję Mesjasza.

3. Jeszua jest naszym wzorem

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani do naśladowania Chrystusa. Jeszua był całkowicie posłuszny Torze – święcił sabat, zachowywał biblijne święta i jadł tylko to, co czyste. Pismo wzywa nas do podążania Jego śladami: „Kto mówi, że w nim trwa, powinien sam postępować tak, jak on postępował” (1 J 2,6).

Podsumowanie

Tora to fundament całego Pisma Świętego, który uczy nas, jak kochać Boga i bliźniego. Łaska wspaniałomyślnie zbawia nas z naszych upadków, ale to Boże Prawo wyznacza standardy uświęconego życia. Studiowanie Tory i wprowadzanie jej w czyn pozwala chrześcijanom lepiej poznać charakter Jahwe i wiernie naśladować Jeszuę w Jego posłuszeństwie.

Kaszrut to biblijny podział na pokarmy czyste i nieczyste, szczegółowo opisany w 11. rozdziale Księgi Kapłańskiej oraz 14. rozdziale Księgi Powtórzonego Prawa. Bóg Jahwe ustanowił te zasady dietetyczne ze względu na świętość i zdrowie swojego ludu. Wbrew popularnym poglądom, biblijne prawo żywieniowe nie zostało zniesione w Nowym Testamencie.

Popularny pogląd na prawo dietetyczne

Zgodnie z powszechną tradycją kościelną, podział na pokarmy czyste i nieczyste obowiązywał jedynie w Starym Testamencie jako część przestarzałego prawa ceremonialnego. Wielu chrześcijan uważa, że Jeszua (Jezus) zniósł te zasady podczas swojej ziemskiej służby, a słynna wizja apostoła Piotra z Księgi Dziejów Apostolskich miała rzekomo ostatecznie potwierdzić, że wierzący mogą spożywać absolutnie wszystko, w tym wieprzowinę czy owoce morza.

Pismo Święte, rozpatrywane całościowo, uczy jednak czegoś zupełnie innego.

Czyste i nieczyste w Prawie Jahwe

Podział na zwierzęta czyste i nieczyste istniał na długo przed nadaniem Prawa na górze Synaj. Już przed potopem Jahwe polecił Noemu: „Z każdego zwierzęcia czystego weź sobie po siedem par, samca i samicę jego; ale ze zwierząt nieczystych – po jednej parze, samca i samicę jego” (Rdz 7,2).

Szczegółowe zasady kaszrutu znajdujemy później w Torze. Jahwe mówi wyraźnie: „Będziecie więc rozróżniać między zwierzęciem czystym a nieczystym i między ptakiem nieczystym a czystym” (Kpł 20,25).

Jakie są biblijne kryteria?

• Zwierzęta lądowe: Aby były uznane za czyste (nadające się do jedzenia), muszą mieć rozdzielone kopyto i przeżuwać pokarm (Kpł 11,3). Dlatego wieprzowina jest kategorycznie zakazana: „Świni, która choć ma rozdzielone kopyto i racice, ale nie przeżuwa – będzie dla was nieczysta” (Kpł 11,7). Dozwolone jest m.in. mięso wołowe, baranie czy kozie.
• Zwierzęta wodne: Jahwe pozwala spożywać tylko te, które mają płetwy i łuski (Kpł 11,9). Oznacza to, że wszelkie owoce morza, krewetki, kraby, homary czy węgorze są biblijnie nieczyste.
• Ptaki: Tora wymienia konkretne gatunki zakazane – są to głównie ptaki drapieżne i padlinożerne, takie jak orzeł, sowa czy kruk (Kpł 11,13-19). Dozwolone jest natomiast spożywanie drobiu (np. kur, kaczek).

Czy Jeszua zniósł prawo żywieniowe?

Często cytuje się kończące pewien werset Ewangelii Marka słowa „oczyszczając wszystkie pokarmy” (Mk 7,19), wnioskując stąd, że Mesjasz uznał je wszystkie za czyste. Należy jednak czytać ten fragment w jego historycznym i biblijnym kontekście.

W Ewangelii Marka czytamy, że faryzeusze oburzyli się, widząc uczniów jedzących „nieczystymi, to znaczy nieumytymi rękami” (Mk 7,2). Dyskusja z przywódcami religijnymi nie dotyczyła tego, co można jeść (kaszrutu), ale jak należy jeść – mianowicie rytualnego obmywania rąk przed posiłkiem, co było jedynie ludzką tradycją starszych.

Jeszua sam powiedział: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Mesjasz doskonale przestrzegał Prawa Bożego. Gdyby uczył łamania kaszrutu i zachęcał do jedzenia wieprzowiny, złamałby Torę i zgrzeszył, przez co nie mógłby być doskonałą ofiarą za nasze grzechy.

Wizja Piotra – zwierzęta czy ludzie?

Innym powszechnie niezrozumianym fragmentem jest wizja apostoła Piotra, w której widzi on płachtę z nieczystymi zwierzętami i słyszy z nieba głos: „Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz” (Dz 10,13). Piotr stanowczo odmawia, mówiąc: „Żadną miarą, Panie, bo nigdy nie jadłem niczego pospolitego lub nieczystego” (Dz 10,14). Warto zauważyć, że kilkanaście lat po śmierci i zmartwychwstaniu Mesjasza, apostoł nadal rygorystycznie przestrzegał Bożego prawa dietetycznego.

Co oznaczała ta wizja? Pismo samo podaje jej nieomylną interpretację. Piotr nie poszedł po niej ugotować wieprzowiny, lecz udał się do domu poganina, setnika Korneliusza. Żydzi uważali pogan za rytualnie nieczystych i unikali z nimi kontaktu. Apostoł wyjaśnił zgromadzonym prawdziwy sens wizji: „Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym” (Dz 10,28). Wizja dotyczyła przyjęcia pogan do przymierza i głoszenia im ewangelii, a nie zmiany jadłospisu.

Dlaczego Prawo dietetyczne wciąż obowiązuje?

Biblijne oddzielenie tego, co czyste, od tego, co nieczyste, wynika ze świętości Boga i Jego dbałości o nasze zdrowie. Jahwe nakazuje: „Bądźcie więc świętymi, bo ja jestem święty” (Kpł 11,45). Nowy Testament podtrzymuje tę koncepcję, przypominając, że ciało wierzącego jest świątynią: „Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego (…) Wysławiajcie więc Boga w waszym ciele i w waszym duchu, które należą do Boga” (1 Kor 6,19-20). Łaska zbawienia nie znosi posłuszeństwa Prawu Bożemu, w tym troski o to, czym karmimy nasze ciało zgodnie z instrukcjami Stwórcy.

Co więcej, prorocy zapowiadali, że podział ten będzie miał znaczenie nawet w czasach ostatecznych. Prorok Izajasz, opisując sąd Jahwe, surowo ocenia tych, którzy odrzucają to prawo: „I ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w środku ogrodów, jeden za drugim, którzy jedzą mięso wieprzowe oraz inną obrzydliwość, a także myszy, wszyscy razem zginą – mówi Jahwe” (Iz 66,17).

Podsumowanie

Kaszrut to biblijne prawo żywieniowe nadane przez Jahwe, które precyzyjnie odróżnia pokarmy czyste od nieczystych. Wbrew powszechnym tradycjom kościelnym, ani Jeszua, ani apostołowie nie znieśli tych zasad, traktując je jako wyraz posłuszeństwa, zdrowia i świętości. Pismo Święte uczy, że przestrzeganie Bożych instrukcji dietetycznych pozostaje aktualne dla każdego wierzącego, który pragnie żyć zgodnie z niezmiennym Słowem Bożym.

Pascha (Pesach) to ustanowione przez Boga święto upamiętniające wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, które stanowi proroczy obraz odkupienia ludzkości przez krew Jeszui (Jezusa) – prawdziwego Baranka Paschalnego. Obchodzi się ją 14. dnia biblijnego miesiąca nisan, spożywając przaśny chleb i owoc winorośli oraz wspominając ofiarę Mesjasza.

Powszechne spojrzenie na Święto Paschy

W tradycji większości kościołów biblijna Pascha została w dużej mierze zapomniana lub zastąpiona przez Wielkanoc (w krajach anglosaskich Easter). Jest to święto o odmiennej dacie, wyznaczanej na podstawie soborowych ustaleń z IV wieku, a jego symbolika często czerpie z przedchrześcijańskich, wiosennych obrzędów. Z kolei w tradycyjnym judaizmie rabinicznym Pesach obchodzi się bardzo uroczyście w formie wieczerzy (tzw. Seder), jednak bez odniesienia do Jeszui jako wypełnienia tego święta. W powszechnym nauczaniu chrześcijańskim dominuje pogląd, że starotestamentowe święta były przeznaczone wyłącznie dla Żydów, zostały zniesione na krzyżu i nie obowiązują już wierzących.

Biblijne fundamenty Paschy

Aby zrozumieć, czym jest Pascha, musimy sięgnąć do Pisma Świętego. Bóg, uwalniając Izraela z Egiptu, nakazał zabić baranka bez skazy, a jego krwią pomazać odrzwia domów. Dzięki temu anioł śmierci omijał (hebr. pasach – ominąć, przejść ponad) te domostwa, ratując pierworodnych przed śmiercią.

Pismo wyraźnie wskazuje, że nie jest to jedynie święto historyczne, ale wieczne ustanowienie. Bóg nakazał: „Ten dzień będzie dla was pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla Jahwe po wszystkie pokolenia. Będziecie go obchodzić jako ustawę wieczną” (Wj 12,14).

Pascha należy do grupy moadim – wyznaczonych czasów spotkania z Bogiem. Nie są to wyłącznie „święta żydowskie”, ale święta samego Boga: „Oto uroczyste święta Jahwe, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych porach: W pierwszym miesiącu, czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha Jahwe” (Kpł 23,4-5).

Jeszua jako nasz Baranek Paschalny

Biblia uczy, że Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione, a dawne wydarzenia były cieniem przyszłych dóbr. Prawdziwym i ostatecznym Barankiem, który uwalnia nas z niewoli grzechu i śmierci, jest Jeszua. Jan Chrzciciel, widząc Mesjasza, ogłosił: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (J 1,29).

Apostoł Paweł potwierdza to, pisząc do wierzących z narodów pogańskich w Koryncie: „Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas” (1 Kor 5,7). Ostatnia Wieczerza, którą Jeszua spożył z uczniami tuż przed swoją śmiercią, była właśnie wieczerzą paschalną. Ustanowił On wówczas nowy wymiar tego święta dla swoich naśladowców, wskazując, że przaśny chleb i wino symbolizują Jego ciało i krew: „To jest moje ciało, które jest za was dane. To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19).

Jak biblijnie obchodzić Paschę dzisiaj?

Skoro łaska nie znosi posłuszeństwa wobec Bożego Prawa, wierzący nadal są wezwani do zachowywania świąt Jahwe, jednak w świetle Nowego Przymierza.

1. Brak ofiar ze zwierząt: Ponieważ nie ma dziś Świątyni w Jerozolimie, a Jeszua złożył doskonałą i ostateczną ofiarę, nie zabijamy już baranków. Biblia mówi: „Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” (Hbr 10,10). 2. Wspomnienie ofiary Mesjasza: Wieczorem 14. dnia nisan gromadzimy się, aby czytać fragmenty o wyjściu z Egiptu oraz o męce i zmartwychwstaniu Jeszui. Spożywamy przaśny chleb (macę) i owoc winorośli, wypełniając polecenie Mesjasza o czynieniu tego na Jego pamiątkę. 3. Święto Przaśników: Pascha bezpośrednio rozpoczyna siedmiodniowe Święto Przaśników (Chag HaMacot). Bóg nakazał: „Przez siedem dni będziecie jeść przaśny chleb” (Wj 12,15). W tym czasie usuwamy z domów wszelki kwas (zakwas, drożdże). Apostoł Paweł nadaje temu głęboki, duchowy sens, wzywając do usunięcia grzechu z naszego życia: „Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem ani z zakwasem złośliwości i przewrotności, ale w przaśnikach szczerości i prawdy” (1 Kor 5,8).

Podsumowanie

Pascha to ustanowione przez Jahwe święto, które przypomina o potężnym wyzwoleniu Izraela z Egiptu i wskazuje na doskonałą ofiarę Jeszui. Obchodzenie Pesach dzisiaj nie polega na składaniu krwawych ofiar, lecz na pamiątce śmierci Mesjasza i duchowym oczyszczeniu z kwasu grzechu. Zachowywanie tego biblijnego święta to wyraz miłości i posłuszeństwa wobec niezmiennego Słowa Bożego.

W Biblii obrzezanie to fizyczny znak przymierza, które Jahwe zawarł z Abrahamem. W wymiarze duchowym symbolizuje odcięcie grzesznej natury i całkowite oddanie serca Bogu. Choć Prawo Boże nadal obowiązuje wierzących, Nowy Testament jasno naucza, że fizyczne obrzezanie nie jest warunkiem zbawienia dla pogan. Kluczowe jest obrzezanie serca przez Ducha Świętego.

Powszechny pogląd a biblijne fundamenty

Wielu współczesnych chrześcijan uważa, że obrzezanie, podobnie jak całe Prawo Boże (Tora) – w tym biblijny sabat czy prawa dietetyczne – zostało całkowicie zniesione przez Jezusa, a wierzący żyją wyłącznie pod łaską, która zwalnia z posłuszeństwa starotestamentowym przykazaniom. Z drugiej strony, w niektórych kręgach wciąż pojawiają się głosy, że każdy wierzący mężczyzna musi poddać się temu fizycznemu zabiegowi, aby w pełni należeć do ludu Bożego.

Aby poznać prawdę, musimy odwołać się wyłącznie do Pisma Świętego. Mesjasz Jeszua (Jezus) wyraźnie powiedział: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Łaska nie znosi posłuszeństwa. Należy jednak zrozumieć, czym w istocie było obrzezanie i w jakim kontekście o nim dyskutowano w pierwszej wspólnocie wierzących.

Fizyczne obrzezanie zostało ustanowione jako znak przymierza z Abrahamem: „A takie jest moje przymierze, które będziecie zachowywać, między mną a wami i między twoim potomstwem po tobie: Każdy mężczyzna wśród was ma być obrzezany. Obrzezacie więc ciało waszego napletka; to będzie znakiem przymierza między mną a wami” (Rdz 17,10-11).

Znaczenie duchowe – obrzezanie serca

Nawet w czasach spisywania Tory, fizyczny zabieg nie był celem samym w sobie. Jahwe od początku wskazywał, że zewnętrzny znak ma odzwierciedlać wewnętrzną postawę człowieka. W Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: „Obrzeżcie więc nieobrzezanie swojego serca i nie zatwardzajcie już swojego karku” (Pwt 10,16).

Obrzezanie serca oznacza usunięcie grzesznych, cielesnych pragnień, pokorę i gotowość do posłuszeństwa Bożym przykazaniom. Ten sam motyw rozwija apostoł Paweł, wyjaśniając duchowy sens tego znaku w Nowym Przymierzu: „Nie ten bowiem jest Żydem, kto jest Żydem na zewnątrz, ani nie to jest obrzezaniem, co jest na zewnątrz, na ciele; Ale ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, i to jest obrzezanie, co jest obrzezaniem serca, w duchu, nie w literze” (Rz 2,28-29).

Czy wierzący z narodów muszą się obrzezać?

Kwestia obrzezania pogan była największym teologicznym sporem w pierwszym wieku. Gdy Ewangelia dotarła do narodów pogańskich, niektórzy wierzący pochodzenia żydowskiego twierdzili, że nawróceni muszą przejść pełny proces prozelityzmu. Dzieje Apostolskie relacjonują: „A niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: Jeśli nie zostaniecie obrzezani według zwyczaju Mojżesza, nie możecie być zbawieni” (Dz 15,1).

Zwołany w tej sprawie sobór w Jerozolimie, kierowany przez Ducha Świętego, rozstrzygnął ten spór. Apostołowie orzekli, że fizyczne obrzezanie nie jest warunkiem zbawienia ani wejścia w przymierze dla wierzących z narodów (pogan). Zbawienie jest darem z łaski przez wiarę w odkupieńcze dzieło Mesjasza Jeszui.

Łaska a posłuszeństwo Prawu Bożemu

Brak wymogu fizycznego obrzezania dla pogan nie oznacza jednak, że Tora została unieważniona. Wierzący nadal są powołani do świętości i posłuszeństwa niezmiennemu Prawu Bożemu, co obejmuje m.in. święcenie siódmego dnia (sabatu), zachowywanie biblijnych świąt (moadim) czy przestrzeganie podziału na pokarmy czyste i nieczyste.

Apostoł Paweł w genialny sposób podsumowuje tę równowagę, oddzielając sprawę fizycznego obrzezania od posłuszeństwa reszcie Bożych instrukcji: „Obrzezanie nic nie znaczy i nieobrzezanie nic nie znaczy, tylko zachowywanie przykazań Boga” (1 Kor 7,19).

Dla wierzącego z narodów fizyczny brak napletka nie dodaje mu sprawiedliwości przed Bogiem. Sprawiedliwość zyskujemy przez wiarę w Jeszuę, a owocem tej wiary jest posłuszeństwo przykazaniom Jahwe.

Podsumowanie

Biblijne obrzezanie to znak przymierza, który od samego początku wskazywał na potrzebę głębokiej, duchowej przemiany – obrzezania serca. Zgodnie z nauczaniem apostołów, fizyczny zabieg nie jest dziś wymagany od wierzących z narodów jako warunek zbawienia. Fundamentem wiary pozostaje łaska w Mesjaszu Jeszui, która nie znosi Prawa, lecz prowadzi do szczerego posłuszeństwa niezmiennym przykazaniom Jahwe.

Biblia nie uczy o piekle jako miejscu wiecznych tortur dla nieśmiertelnych dusz. Zgodnie z Pismem, zmarli śpią w grobie, czekając na zmartwychwstanie. Ostateczną karą dla nieskruszonych grzeszników nie jest wieczne cierpienie, lecz całkowite zniszczenie w „jeziorze ognia”, nazywane „drugą śmiercią”. Zapłatą za grzech jest śmierć, a nie wieczne życie w mękach.

Powszechny pogląd a nauka Pisma Świętego

Wielu szczerych wierzących zakłada, że człowiek posiada nieśmiertelną duszę, która natychmiast po śmierci trafia do nieba, by doświadczać nagrody, lub do piekła, by cierpieć wieczne męki. Ten obraz, spopularyzowany przez średniowieczną literaturę i tradycję kościelną, mocno mija się z tym, co przekazali nam prorocy i apostołowie.

Biblia naucza, że człowiek nie posiada nieśmiertelności samej w sobie – jest ona darem warunkowym, dostępnym tylko przez wiarę w Jeszuę (Jezusa). Pismo Święte jasno określa, jaka jest konsekwencja odrzucenia Boga: „Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu” (Rz 6,23). Śmierć oznacza brak życia, a nie życie w innej, pełnej cierpienia formie.

Zgodnie z Biblią, śmierć jest stanem nieświadomości, często przyrównywanym do snu. Księga Kaznodzei Salomona stwierdza to kategorycznie: „Żyjący bowiem wiedzą, że umrą, ale umarli o niczym nie wiedzą i nie mają już żadnej zapłaty, gdyż pamięć o nich uległa zapomnieniu” (Koh 9,5).

Słowa tłumaczone jako „piekło” w Biblii

Wiele nieporozumień wynika z faktu, że w dawnych przekładach Biblii różne oryginalne słowa hebrajskie i greckie tłumaczono jednym słowem: „piekło”. Aby zrozumieć biblijną perspektywę, musimy spojrzeć na teksty oryginalne.

Szeol i Hades – kraina umarłych

W Starym Testamencie najczęściej pojawia się hebrajskie słowo Szeol, a w Nowym Testamencie jego grecki odpowiednik – Hades. Oba te terminy oznaczają po prostu grób lub krainę umarłych, do której trafiają wszyscy ludzie, niezależnie od tego, czy byli sprawiedliwi, czy niegodziwi. Nie jest to miejsce tortur, lecz miejsce ciszy i nieświadomości. Psalmista pyta retorycznie: „W śmierci bowiem nie ma pamięci o tobie, a w grobie [Szeolu] któż cię będzie wysławiać?” (Ps 6,5).

Gehenna – miejsce ostatecznego zniszczenia

Innym słowem, którego używał Jeszua, była Gehenna. Nazwa ta pochodzi od Doliny Hinnoma, znajdującej się za murami Jerozolimy, gdzie w starożytności spalano śmieci i padlinę. Gehenna stała się symbolem ostatecznego zniszczenia grzechu i grzeszników. Jeszua ostrzegał: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu [Gehennie]” (Mt 10,28). Zwróćmy uwagę na słowo „zniszczyć” – Bóg zniszczy grzeszników, a nie zachowa ich przy życiu, by ich wiecznie torturować.

Jezioro ognia i „druga śmierć”

Ostateczny sąd nad złem opisany jest w Księdze Objawienia. Po zmartwychwstaniu niesprawiedliwych i sądzie ostatecznym, nastąpi ich definitywny koniec. Biblia nazywa to „jeziorem ognia”. Co ważne, samo „piekło” (Hades/grób) również zostanie tam zniszczone: „A śmierć i piekło zostały wrzucone do jeziora ognia. To jest druga śmierć” (Ap 20,14).

Kilka wersetów dalej apostoł Jan doprecyzowuje los niepokutujących grzeszników: „(…) będą mieli udział w jeziorze płonącym ogniem i siarką. To jest druga śmierć” (Ap 21,8). Nie ma tu mowy o wiecznym życiu w cierpieniu, lecz o drugiej, ostatecznej i nieodwracalnej śmierci, z której nie ma już zmartwychwstania.

Co oznacza „wieczny ogień”?

Niektórzy powołują się na wersety mówiące o „wiecznym ogniu”, aby uzasadnić koncepcję wiecznych mąk. Biblia jednak sama wyjaśnia, jak należy rozumieć ten termin. List Judy podaje historyczny przykład miast zniszczonych za czasów Abrahama: „Tak samo Sodoma i Gomora (…) służą za przykład, ponosząc karę wiecznego ognia” (Jud 1,7).

Sodoma i Gomora nie płoną do dzisiaj. Zostały obrócone w popiół. Ogień, który je strawił, był „wieczny” w swoich skutkach, a nie w czasie trwania procesu spalania. Podobnie będzie z ostatecznym sądem – ogień od Jahwe wykona swoje dzieło całkowitego oczyszczenia wszechświata z grzechu, a jego skutek (zniszczenie) będzie trwał na wieki.

Podsumowanie

Pismo Święte konsekwentnie naucza, że karą za grzech jest całkowite zniszczenie, a nie wieczne tortury. Bóg, Jahwe, jest sprawiedliwy i miłosierny, dlatego ostatecznie usunie grzech i grzeszników z istnienia, nie zadając im nieskończonego cierpienia za skończone winy. Prawdziwym wyborem, jaki stawia przed nami Biblia, nie jest niebo albo wieczne męki, lecz życie wieczne w Jeszui Mesjaszu albo ostateczna śmierć.