Definicja
Sukot (hebr. סֻכּוֹת, dosł. „szałasy”, „namioty”) to siódme i ostatnie z dorocznych świąt ustanowionych przez Jahwe (PAN) (PAN – jak oddają to imię własne polskie przekłady, w tym UBG). Jest to radosne, siedmiodniowe święto kończące roczny cykl rolniczy, obchodzone jesienią, począwszy od piętnastego dnia siódmego miesiąca biblijnego kalendarza. Zgodnie z poleceniem Boga, podczas tego czasu Izraelici mieli mieszkać w szałasach na pamiątkę opieki Najwyższego podczas wędrówki po wyjściu z Egiptu. W Biblii określane jest również jako Święto Namiotów lub Święto Zbiorów.
Podstawa biblijna
Ustanowienie Święta Namiotów znajduje się w Księdze Kapłańskiej, gdzie Bóg nadaje mu rangę wyznaczonego czasu:
„Przemów do synów Izraela i powiedz im: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będzie Święto Namiotów przez siedem dni dla Jahwe.” — Kpł 23,34 (UBG)
Pismo podkreśla, że ma to być czas wielkiej radości z Bożego błogosławieństwa i plonów ziemi (Pwt 16,13-15). Nowy Testament ukazuje, że Jeszua (Jezus) zachowywał to święto, nauczał w tym czasie w Jerozolimie i odnosił jego symbolikę do daru Ducha Świętego (J 7,2). Prorocy zapowiadają ponadto, że w epoce mesjańskiej Sukot będzie obchodzone przez wszystkie narody ziemi:
„Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, Jahwe zastępów, i obchodzić Święto Namiotów;” — Za 14,16 (UBG)
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie Hebrew Roots, Sukot jest jednym z wyznaczonych czasów (moadim) Jahwe, który pozostaje aktualny dla wierzących jako biblijne święto, a nie tradycja ludzka czy pogańska. Obchodzenie go polega na budowaniu szałasów, wspólnym, radosnym świętowaniu i dziękowaniu Bogu za Jego zaopatrzenie. Choć tradycja rabiniczna obudowała Sukot wieloma dodatkowymi rytuałami (traktowanymi w judaizmie jako halacha), wierzący opierający się na autorytecie Pisma (Sola Scriptura) skupiają się na biblijnym sednie tego czasu i odrzucają nakazy zrównujące tradycję z Torą. Proroczo (typologicznie) Sukot wskazuje na ostateczne żniwo dusz oraz na zamieszkanie Boga ze swoim ludem. Podobnie jak szałas jest tymczasowym schronieniem, tak obecne życie wierzących jest pielgrzymką w oczekiwaniu na tysiącletnie królowanie Jeszuy oraz na nową ziemię, gdzie sam Jahwe rozbije swój namiot wśród odkupionych (Ap 21,3).
Powiązane pojęcia
- Moed / moadim — Sukot to siódmy i ostatni z wyznaczonych czasów (moadim) w rocznym cyklu biblijnym, będący świętem ustanowionym przez Boga.
- Księga Kapłańska — Księga, w której znajduje się 23. rozdział, szczegółowo opisujący nakazy dotyczące obchodzenia Święta Namiotów.
- Objawienie Jana — Księga ukazująca prorocze wypełnienie Sukot, kiedy Bóg ostatecznie zamieszka (rozbije namiot) ze swoim ludem.
- Jeszua — Mesjasz, który sam obchodził Sukot i którego przyszłe królowanie jest typologicznie zapowiadane przez to święto.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H5521 „szałas (suka)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.