Trzydziesty szósty rozdział 2 Księgi Kronik zamyka dzieje Judy. Po Jozjaszu następują ostatni królowie — Jehoachaz, Joakim, Joachin i Sedekiasz — coraz głębiej pogrążający naród w grzechu. Jerozolima zostaje spalona, lud uprowadzony do niewoli babilońskiej, a po siedemdziesięciu latach edykt Cyrusa otwiera drogę powrotu.
Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 36?
Lud ustanawia królem Jehoachaza, lecz po trzech miesiącach król Egiptu usuwa go, nakłada na kraj daninę i osadza na tronie jego brata Eliakima, zmieniając mu imię na Joakim. Joakim czyni zło; nadciąga Nabuchodonozor, wiąże go łańcuchami i zabiera część naczyń domu Pana do Babilonu. Po nim króluje Joachin, także czyniący zło, którego Nabuchodonozor sprowadza do Babilonu wraz z kosztownymi naczyniami, a królem ustanawia Sedekiasza. Sedekiasz również czyni zło i nie korzy się przed prorokiem Jeremiaszem mówiącym z ust Pana. Buntuje się przeciw Nabuchodonozorowi, choć ten zaprzysiągł go na Boga, czyni twardym swój kark i zatwardza serce, aby się nie nawrócić do Pana, a przedniejsi kapłani i lud mnożą nieprawości pogan i bezczeszczą świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie.
Pan, Bóg ich ojców, wciąż posyła posłańców, bo lituje się nad ludem i nad swoim przybytkiem, lecz oni szydzą z posłańców i naśmiewają się z proroków, aż gniew Pana wzmaga się tak, że nie ma już ratunku. Bóg sprowadza króla Chaldejczyków, który zabija młodzieńców, wywozi wszystkie naczynia i skarby, pali dom Boży, burzy mury Jerozolimy i uprowadza ocalałych do Babilonu. Tam pozostają niewolnikami aż do panowania Persji — dopóki ziemia nie wypełni swoich szabatów przez siedemdziesiąt lat, jak zapowiedział Pan przez Jeremiasza. W pierwszym roku Cyrusa, króla Persji, Pan wzbudza jego ducha, by ogłosił po całym królestwie nakaz odbudowy domu Pana w Jerozolimie.
Kluczowe wersety
„Ale oni szydzili z posłańców Boga, lekceważyli sobie jego słowa i naśmiewali się z jego proroków, aż gniew Pana na jego lud wzmógł się tak, że nie było już żadnego ratunku.” — 2Krn 36,16 (UBG)
„Tak mówi Cyrus, król Persji: Wszystkie królestwa ziemi dał mi Pan, Bóg nieba, i on rozkazał mi, abym mu zbudował dom w Jerozolimie, która jest w Judzie.” — 2Krn 36,23 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Jehoachaz, Joakim, Joachin, Sedekiasz – czterej ostatni królowie Judy, kolejno usuwani przez Egipt i Babilon.
Nabuchodonozor – król Babilonu, który uprowadza królów, łupi świątynię i niszczy Jerozolimę.
Jeremiasz – prorok, którego słowa lud lekceważy, a które wypełniają się w niewoli i jej kresie.
Cyrus – król Persji, przez którego Pan otwiera drogę powrotu i odbudowy domu Bożego.
Upadek Jerozolimy i siedemdziesiąt lat – spalenie świątyni, niewola babilońska i wypełnienie szabatów ziemi zgodnie ze słowem Pana.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że upadek Judy nie był ślepym losem, lecz skutkiem uporczywego lekceważenia słowa Bożego. Bóg cierpliwie posyłał proroków, a gdy lud drwił z nich do końca, sąd stał się nieunikniony. Zarazem to samo słowo, które zapowiedziało niewolę przez Jeremiasza, wyznacza jej kres: po siedemdziesięciu latach edykt Cyrusa otwiera powrót. Historia kończy się nie na ruinie, lecz na wierności Boga, który dochowuje swoich obietnic i prowadzi lud z niewoli ku odbudowie. Ostatnie słowo należy nie do Babilonu, lecz do Pana nieba, który porusza serce pogańskiego króla, by przygotować powrót do Jerozolimy.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 2Krn 36 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: 2 Księga Kronik 35 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów