Ostatni rozdział to historyczny dodatek zamykający księgę. Opisuje bunt Sedekiasza, dwuletnie oblężenie i zdobycie Jerozolimy, spalenie świątyni oraz uprowadzenie ludu do Babilonu. Kończy się jednak nutą nadziei: po latach król Ewil-Merodak uwalnia z więzienia Joachina i wywyższa jego los.
O czym mówi Księga Jeremiasza 52?
Ostatni rozdział, historyczny dodatek, streszcza koniec Judy. Sedekiasz, który czynił „to, co złe w oczach Pana”, zbuntował się przeciw królowi Babilonu. W odpowiedzi Nabuchodonozor oblegał Jerozolimę od dziewiątego do jedenastego roku jego panowania, aż w mieście „wzmógł się głód” i zabrakło chleba. Gdy zrobiono wyłom w murze, wojownicy uciekli nocą, lecz Chaldejczycy dogonili króla na równinach Jerycha.
Pojmanego Sedekiasza przyprowadzono do Ribla, gdzie na jego oczach zabito jego synów i książąt Judy, po czym oślepiono go, zakuto w łańcuchy i uprowadzono do Babilonu aż do jego śmierci. Miesiąc później Nebuzaradan, dowódca gwardii, spalił dom PANA i pałac królewski, zburzył mury i uprowadził lud, zostawiając tylko najuboższych jako winogrodników i rolników. Kolumny, morze i naczynia z brązu ze świątyni Salomona zabrano do Babilonu. Spisano nawet wymiary kolumn — osiemnaście łokci wysokości i cztery palce grubości — oraz sto jabłek granatu na każdej siatce.
Rozdział wymienia pojmanych kapłanów Serajasza i Sofoniasza oraz dostojników, których stracono w Ribla, a także dokładne liczby trzech deportacji — razem cztery tysiące sześćset osób, uprowadzonych w siódmym, osiemnastym i dwudziestym trzecim roku Nabuchodonozora. Księga zamyka się jednak akcentem nadziei: po trzydziestu siedmiu latach niewoli Ewil-Merodak, król Babilonu, uwolnił z więzienia Joachina, króla Judy, obchodził się z nim łaskawie i posadził jego tron wyżej niż trony innych królów będących z nim w Babilonie.
Kluczowe wersety
„I spalił dom Pana i dom króla; wszystkie domy Jerozolimy i wszystkie wielkie budowle spalił ogniem.” — Jr 52,13 (UBG)
„Ewil-Merodak, król Babilonu, w roku objęcia królestwa, wywyższył głowę Joachina, króla Judy, i uwolnił go z więzienia;” — Jr 52,31 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Sedekiasz – ostatni król Judy, który zbuntował się przeciw Babilonowi; oślepiony i uprowadzony aż do śmierci.
Nabuchodonozor – król Babilonu, który oblega i zdobywa Jerozolimę.
Nebuzaradan – dowódca gwardii, który pali świątynię i pałac oraz uprowadza lud do niewoli.
Jerozolima i świątynia – oblężone, zdobyte przez wyłom w murze i spalone; sprzęty z brązu ze świątyni Salomona wywiezione.
Ribla – miejsce sądu w ziemi Chamat, gdzie zabito synów Sedekiasza, książąt i dostojników Judy.
Serajasz i Sofoniasz – najwyższy i drugi kapłan, pojmani i straceni wraz ze stróżami progu.
Uprowadzeni – trzy deportacje spisane w liczbach: razem cztery tysiące sześćset osób.
Joachin i Ewil-Merodak – uwięziony król Judy uwolniony i wywyższony przez następcę Nabuchodonozora.
Główna myśl rozdziału
Ostatni rozdział pokazuje, że słowo, które Jeremiasz głosił przez dziesięciolecia, wypełniło się co do joty: Jerozolima padła, świątynia spłonęła, a lud poszedł na wygnanie — dokładnie tak, jak PAN zapowiadał. Kronikarska rzetelność, z liczbami wygnańców i spisem zrabowanych sprzętów, podkreśla wierność Bożego słowa. A uwolnienie Joachina, choć skromne, jest jak żarzący się węgielek: linia Dawida przetrwała niewolę, zostawiając otwartą furtkę nadziei.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Jr 52 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jeremiasza 51 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów