Księga Abdiasza to najkrótsza księga prorocka Starego Testamentu — jedno zwięzłe widzenie wymierzone przeciwko Edomowi, potomkom Ezawa. PAN zapowiada upokorzenie pysznego narodu, który cieszył się z klęski swego brata Jakuba i pomagał obcym plądrować Jerozolimę. Rozdział zamyka obietnica wybawienia na górze Syjon i panowania samego PANA.
O czym mówi Księga Abdiasza?
Prorok otwiera księgę słowami: PAN o Edomie. Do narodów zostaje wysłany posłaniec z wezwaniem, by powstały do bitwy przeciwko temu ludowi. PAN oświadcza, że uczynił Edom małym i wzgardzonym wśród narodów. Sercem grzechu Edomu jest pycha: mieszkańcy skalnych rozpadlin, ufni w niedostępne siedziby na wysokości, mówią w sercu, że nikt nie ściągnie ich na ziemię. Odpowiedź PANA jest jednoznaczna — choćby wznieśli się jak orzeł i założyli gniazdo wśród gwiazd, stamtąd zostaną strąceni.
Kolejne wersety malują obraz całkowitego spustoszenia. Zwykli złodzieje czy zbieracze winogron zostawiliby choć trochę, lecz skarby Ezawa zostaną przeszukane do końca, a jego ukryte rzeczy przetrząśnięte. Zawiodą sprzymierzeńcy: ci, z którymi Edom miał pokój, zdradzą go, a ci, którzy jedli jego chleb, zastawią pułapkę. W owym dniu PAN wytraci mędrców z Edomu i rozum z góry Ezawa, a mocarze Temanu zlękną się tak, że cała góra Ezawa zostanie wycięta.
Wyrok ma jasny powód: przemoc wobec brata Jakuba. W dniu, gdy obcy brali Judę do niewoli, wchodzili w bramy Jerozolimy i rzucali o nią losy, Edom stał naprzeciwko jak jeden z najeźdźców. Zamiast pomóc bratu, patrzył na jego nieszczęście, cieszył się, mówił zuchwale, wyciągał rękę po jego mienie, a nawet stawał na rozstajach dróg, by wytracić uciekinierów. Dlatego prorok ogłasza, że bliski jest dzień PANA dla wszystkich narodów, a odpłata spadnie na własną głowę Edomu.
Rozdział nie kończy się jednak na sądzie. Na górze Syjon będzie wybawienie i świętość, a dom Jakuba posiądzie swoje dziedzictwo. Dom Jakuba stanie się ogniem, dom Józefa płomieniem, a dom Ezawa ścierniskiem, które zostanie strawione. Wygnańcy Izraela i Jerozolimy odzyskają utracone ziemie, a na koniec wybawiciele wstąpią na Syjon, aby sądzić górę Ezawa — bo królestwo należy do PANA.
Kluczowe wersety
„Pycha twego serca zwiodła cię, ty, który mieszkasz w rozpadlinach skalnych, masz swoje mieszkanie na wysokości; ty, który mówisz w swoim sercu: Któż mnie ściągnie na ziemię?” — Ab 1,3 (UBG)
„Bliski bowiem jest dzień Pana dla wszystkich narodów. Jak ty postępowałeś, tak postąpią z tobą. Twoja odpłata spadnie na twoją głowę.” — Ab 1,15 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Wyrocznia przeciw Edomowi — całe widzenie jest wyrokiem nad potomkami Ezawa za pychę serca i przemoc wobec brata Jakuba w dniu jego klęski.
Orzeł i gniazdo wśród gwiazd — obraz zuchwałej pychy Edomu, ufnego w skalne twierdze; PAN zapowiada, że strąci go nawet z największych wysokości.
Dzień PANA nad wszystkimi narodami — sąd nie ogranicza się do Edomu; jest zapowiedzią powszechnego rozliczenia, w którym czyny wracają na głowę sprawcy.
Ogień, płomień i ściernisko — dom Jakuba i dom Józefa jako ogień, dom Ezawa jako łatwopalne ściernisko — obraz odwrócenia losu ciemięzcy i ciemiężonych.
Wybawienie na górze Syjon — zapowiedź ratunku, świętości i odzyskania dziedzictwa, zwieńczona stwierdzeniem, że królestwo należy do PANA.
Główna myśl rozdziału
Abdiasz pokazuje, że pycha prowadzi do upadku, a Bóg rozlicza narody według miary ich własnych czynów: jak Edom postąpił z bratem, tak stanie się z nim. Edom jest tu konkretnym, historycznym narodem sąsiadującym z Izraelem — tekst nie pozwala utożsamiać go z żadnym współczesnym państwem. Nadzieja rozdziału nie opiera się na sile Izraela, lecz na tym, że ostatnie słowo w dziejach należy do PANA i Jego panowania z góry Syjon.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ab 1 w interlinii (hebr. + UBG)
- Wszystkie streszczenia rozdziałów