Księga Ezechiela 1 otwiera się dokładną datą i miejscem: kapłan Ezechiel przebywa nad rzeką Kebar wśród uprowadzonych do niewoli. Otwierają się niebiosa, a prorok ogląda widzenie Boże — od północy nadciąga gwałtowny wiatr, wielka chmura i pałający ogień, z którego wyłania się rydwan czterech istot żywych, kół pełnych oczu i tronu.
O czym mówi Księga Ezechiela 1?
Widzenie przychodzi w trzydziestym roku, czwartego miesiąca, piątego dnia — w piątym roku od uprowadzenia króla Jojakina. Słowo PANA dochodzi wyraźnie do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków, a ręka PANA spoczywa nad nim. Od północy nadchodzi gwałtowny wiatr, wielka chmura i ogień, a z jego środka jaśnieje coś jakby blask bursztynu. Ze środka ognia ukazują się cztery istoty żywe o postaci człowieka. Każda ma cztery twarze i cztery skrzydła, proste nogi, stopy lśniące jak polerowany brąz oraz ludzkie ręce pod skrzydłami. Ich twarze to twarz człowieka z przodu, lwa z prawej, wołu z lewej i orła z tyłu. Poruszają się prosto przed siebie, dokądkolwiek zmierza duch, a wyglądają jak rozżarzone węgle i płonące pochodnie, spośród których wybucha błyskawica.
Przy istotach prorok widzi koła o blasku berylu, jakby jedno koło tkwiło w środku drugiego; ich wysokie obręcze są pełne oczu, a wszystko porusza się zgodnie, bo duch istot żywych jest w kołach. Nad głowami istot rozpościera się coś na kształt sklepienia o blasku straszliwego kryształu, a szum skrzydeł brzmi jak szum wielkich wód i zgiełk wojska. Ponad sklepieniem widnieje coś podobnego do tronu, z wyglądu jak kamień szafiru, a na nim postać przypominająca człowieka, otoczona ogniem i blaskiem jak tęcza w dzień deszczowy. Tak Ezechiel opisuje to, co nazywa widzeniem podobieństwa chwały PANA, po czym pada na twarz i słyszy głos mówiącego.
Kluczowe wersety
„I spojrzałem, a oto gwałtowny wiatr nadszedł od północy, a z nim wielka chmura, ogień pałający oraz blask dokoła niego, a z jego środka widoczne było coś jakby blask bursztynu – ze środka ognia.” — Ez 1,4 (UBG)
„Jak widok tęczy, która pojawia się w chmurze w dzień deszczowy, tak wyglądał blask wokoło. To było widzenie podobieństwa chwały Pana.” — Ez 1,28 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Sercem rozdziału jest ruchomy tron-rydwan: chwała PANA nie pozostaje zamknięta w świątyni w Jerozolimie, lecz dociera do wygnańców nad Kebar, w ziemi Chaldejczyków. Ruch całości jest w pełni zsynchronizowany — gdy istoty idą, idą koła, gdy stają, stają koła, bo prowadzi je ten sam duch, a szum skrzydeł prorok porównuje do szumu wielkich wód, głosu Wszechmocnego i zgiełku wojska. Cztery twarze — człowieka, lwa, wołu i orła — koła w kołach pełne oczu oraz kryształowe sklepienie to obrazy podane wprost w tekście; prorok relacjonuje je ostrożnie, jako „podobieństwo” i „coś na kształt”, nie roszcząc sobie pełnego opisu. Głos rozlegający się znad tronu zapowiada powołanie, które nastąpi w kolejnym rozdziale.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje Boga, który objawia swoją chwałę na obcej ziemi niewoli, daleko od porządku Judy. Jego panowanie nie jest ograniczone miejscem ani granicami — sięga tam, gdzie znaleźli się uprowadzeni, i porusza się z nimi jak sam rydwan. Wobec tego widoku jedyną reakcją proroka jest upadek na twarz. To widzenie przygotowuje Ezechiela do przyjęcia słowa i posłania: zanim prorok usłyszy zadanie, najpierw widzi, kto go posyła.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ez 1 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Następny: Księga Ezechiela 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: Księga Ezechiela — cała księga · Księga Ezechiela 2 →