Rozdział piętnasty to krótka, dosadna przypowieść o drewnie winorośli. Jahwe pyta, do czego zdatne jest drzewo winne poza rodzeniem owocu — nie nadaje się nawet na kołek. Tak jak bezużyteczną latorośl wrzuca się w ogień, tak Bóg wyda na spalenie niewiernych mieszkańców Jerozolimy, a ich ziemię zamieni w spustoszenie.
O czym mówi Księga Ezechiela 15?
Prorok stawia pozornie proste pytanie: czym drzewo winogronowe przewyższa inne drzewa lasu albo zwykłą leśną latorośl? Odpowiedź jest zaskakująca — niczym. Wartość winorośli leży wyłącznie w owocu; jej drewno jest miękkie, kręte i bezużyteczne. Nie da się z niego wyciosać żadnego sprzętu ani nawet kołka do zawieszenia naczynia. Gdy krzew przestaje rodzić, nie zostaje po nim nic, co można by wykorzystać.
Jahwe rozwija obraz: jeśli takie drewno wrzuci się w ogień, płomień strawi oba jego końce, a środek zwęgli. Skoro w całości nie nadawało się do niczego, to tym bardziej jest bezwartościowe, gdy nadpali je ogień. Rozumowanie jest celowo bezlitosne: nawet nienaruszona latorośl była nieprzydatna, więc po opaleniu nie zostaje już nic, co dałoby się ocalić. Winny krzew istnieje po to, by owocować — pozbawiony owocu nie ma innego przeznaczenia niż spalenie.
Przypowieść zostaje wprost zastosowana do Jerozolimy. Izrael bywa w Piśmie przedstawiany jako winnica Pana, powołana, by wydawać owoc sprawiedliwości. Miasto, które tego owocu nie wydaje, jest jak drewno winne oddane ogniowi. Jahwe zapowiada, że zwróci swoją twarz przeciwko mieszkańcom: wyjdą z jednego ognia, a strawi ich drugi, aż ich ziemia stanie się spustoszeniem, ponieważ dopuścili się przestępstwa. Podwójny ogień podkreśla, że dla trwających w buncie nie ma ucieczki — kto ocaleje z jednej klęski, wpadnie w następną, dopóki sąd się nie dopełni.
Kluczowe wersety
„Oto w ogień rzuca się je na spalenie; ogień strawi oba jego końce, a środek jego jest zwęglony. Na co się jeszcze przyda?” — Ez 15,4 (UBG)
„Jak wśród drzew leśnych jest drzewo winogronowe, które wydałem ogniowi na spalenie, tak też wydam mieszkańców Jerozolimy.” — Ez 15,6 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Drewno winorośli — obraz Jerozolimy. Wartość winnego krzewu tkwi w owocu, nie w drewnie; lud powołany do owocowania, lecz jałowy, traci rację bytu, na którą się powoływał.
Ogień z dwóch stron — podwójne spalenie: „z jednego ognia wyjdą, a drugi ogień ich strawi”. Zapowiedź, że ocalali z jednej klęski wpadną w następną, aż sąd się dopełni.
Bezużyteczny kołek — z drewna winorośli nie zrobi się nawet kołka do zawieszenia naczynia; obraz zupełnej nieprzydatności jałowego ludu poza jego powołaniem.
Spustoszenie ziemi — finał przypowieści: kraj zamieniony w pustkowie z powodu przestępstwa jego mieszkańców, gdy Jahwe zwróci przeciw nim swoją twarz.
Główna myśl rozdziału
Rozdział odbiera Jerozolimie fałszywe poczucie wyjątkowości. Przynależność do winnicy Pana nie jest przywilejem samym w sobie — liczy się owoc. Bezowocna latorośl nie ma przewagi nad zwykłym drewnem lasu; przeciwnie, nadaje się tylko na opał. Sąd nad miastem nie jest kaprysem, lecz konsekwencją jałowości: powołanie bez owocu prowadzi do ognia, a nie do ocalenia.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ez 15 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezechiela 14 — streszczenie
- Następny: Księga Ezechiela 16 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Ezechiela 14 · Księga Ezechiela — cała księga · Księga Ezechiela 16 →