Rozdział dwudziesty dziewiąty otwiera cykl wyroczni przeciw Egiptowi i faraonowi. PAN maluje władcę jako wielkiego smoka leżącego wśród swoich rzek, który chełpi się: „Moja jest rzeka”. Zapowiada haki w jego szczękach, czterdzieści lat spustoszenia, a na końcu oddanie Egiptu w ręce Nabuchodonozora jako zapłaty za trud pod Tyrem.
O czym mówi Księga Ezechiela 29?
Ezechiel otrzymuje słowo w dziesiątym roku i zwraca twarz przeciw faraonowi oraz całemu Egiptowi. PAN nazywa go wielkim smokiem leżącym wśród swoich rzek, który mówi, że sam sobie uczynił Nil. Dlatego włoży mu haki w szczęki, wyciągnie go spośród rzek wraz z rybami przylgniętymi do łusek i porzuci na pustyni na pożarcie zwierzętom ziemi i ptactwu nieba, gdzie nie będzie zebrany ani zgromadzony. Egipt zawiódł dom Izraela — był „laską z trzciny”, która pęka w ręku i rozcina ramię temu, kto się na niej wspiera.
PAN zapowiada miecz, który wytraci z Egiptu człowieka i zwierzę, a ziemia stanie się ruiną od wieży Sewene aż do granic Etiopii. Przez czterdzieści lat kraj będzie niezamieszkany, a Egipcjanie rozproszeni między narodami. Jednak po tym czasie PAN odwróci ich niewolę i przyprowadzi do ziemi Patros — będą tam jednak najmniej znaczącym królestwem, które nie wyniesie się już nad inne narody i nie stanie się znowu zwodniczą ufnością dla Izraela.
Druga wyrocznia, z dwudziestego siódmego roku, dotyczy zapłaty. Nabuchodonozor zmusił wojsko do ciężkiej służby przeciw Tyrowi — „każda głowa wyłysiała i każde ramię się obnażyło” — lecz nie otrzymał stamtąd zapłaty. Dlatego PAN daje mu ziemię Egiptu: jej dostatek, łup i zdobycze będą nagrodą dla wojska za pracę podjętą dla PANA. W tym samym dniu wyrośnie też „róg domu Izraela”, a prorok otworzy usta pośród ludu — i poznają, że On jest PANEM.
Kluczowe wersety
„wielki smoku leżący wśród swoich rzek, który mówisz: Moja jest rzeka, ja ją sobie uczyniłem.” — Ez 29,3 (UBG)
„byłeś laską z trzciny dla domu Izraela.” — Ez 29,6 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Wielki smok Nilu — faraon jako potwór rzeczny, który przypisuje sobie stworzenie Nilu.
Haki w szczękach — PAN wyciąga go z rzek i porzuca na pustyni z rybami przylgniętymi do łusek.
Laska z trzciny — Egipt jako złudne oparcie, które pęka i rani opierającego się na nim.
Czterdzieści lat pustki — spustoszenie kraju, rozproszenie i późniejsze nieznaczne królestwo.
Zapłata dla Babilonu — Egipt oddany Nabuchodonozorowi za trud oblężenia Tyru.
Róg domu Izraela — zapowiedź odrodzenia ludu i otwarcia ust proroka.
Główna myśl rozdziału
Rozdział demaskuje pychę mocarstwa, które przypisuje sobie to, co należy do Boga: „Moja jest rzeka, ja ją sobie uczyniłem”. Faraon-smok wydaje się panem Nilu, lecz to PAN wyciąga go hakiem i rzuca na pustynię. Obraz laski z trzciny obnaża zawodność Egiptu jako sojusznika — kto się na nim wspiera, ten zostaje zraniony. Zarazem sąd ma cel poznawczy: mieszkańcy Egiptu mają poznać, że On jest PANEM. Nawet Nabuchodonozor okazuje się narzędziem, które odbiera zapłatę z ręki Boga historii.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ez 29 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezechiela 28 — streszczenie
- Następny: Księga Ezechiela 30 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów