Rozdział trzydziesty drugi zamyka wyrocznie przeciw Egiptowi dwoma lamentami. Najpierw PAN chwyta faraona-potwora w sieć narodów i zaciemnia nad nim niebo. Potem prowadzi go w dół, do najniższych stron ziemi, gdzie już leżą pobite mocarstwa: Assur, Elam, Meszek, Tubal, Edom i Sydon.
O czym mówi Księga Ezechiela 32?
W dwunastym roku prorok podnosi lament nad faraonem. Choć uważa się on za lwa pośród narodów, jest raczej potworem, który „bujając po swoich rzekach”, mąci wody nogami. Dlatego PAN rozciągnie nad nim swoją sieć w zgromadzeniu wielu narodów i wyciągnie go niewodem. Porzuci go na otwartym polu, nasyci nim ptactwo i zwierzęta, rozrzuci jego ciało po górach i napełni doliny, a ziemię napoi jego krwią aż do gór. Gdy go zgasi, zakryje niebo i gwiazdy, słońce zasłoni chmurą, a księżyc nie da światła — sąd nad Egiptem porusza cały porządek nieba i zdumiewa królów narodów.
PAN zapowiada narzędzie tego sądu: „Miecz króla Babilonu spadnie na ciebie”. Mieczami mocarzy powalona zostanie rzesza Egiptu, a jego pycha i mnóstwo — zgładzone. Najokrutniejsi ze wszystkich narodów zniszczą pychę Egiptu. Wytępione będzie nawet bydło znad wielkich wód, tak że żadna stopa ani kopyto już ich nie zmąci, a rzeki popłyną spokojnie „jak oliwa”. To lament, który córki narodów podniosą nad Egiptem i całą jego rzeszą.
Druga część prowadzi faraona w dół, „do tych, którzy zstępują do dołu”. Prorok wylicza narody już leżące w otchłani wśród nieobrzezanych, pobitych mieczem: Assur ze swą rzeszą, Elam, Meszek i Tubal, Edom ze swymi królami, książęta północy i Sydończycy. Wszyscy oni za życia szerzyli postrach „w ziemi żyjących”, a teraz znoszą swoją hańbę. Do tego samego grobu zstępuje faraon: zobaczy całą swoją pobitą rzeszę i legnie „wśród nieobrzezanych z pobitymi mieczem”.
Kluczowe wersety
„Jesteś podobny do młodego lwa pośród narodów, jesteś jak wieloryb w morzu” — Ez 32,2 (UBG)
„A gdy cię zgaszę, zakryję niebo i zaciemnię jego gwiazdy, słońce zakryję chmurą, a księżyc nie da swego światła.” — Ez 32,7 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Potwór w sieci — faraon mącący wody, chwytany niewodem w zgromadzeniu narodów.
Ciało dla zwierząt — porzucone na polu, rozrzucone po górach, dolinach i rzekach.
Zaćmione niebo — słońce, księżyc i gwiazdy przygaszone nad upadkiem Egiptu.
Miecz Babilonu — narzędzie, które powala rzeszę i pychę Egiptu.
Zejście do dołu — faraon prowadzony między nieobrzezanych, pobitych mieczem.
Narody w otchłani — Assur, Elam, Meszek, Tubal, Edom i Sydon już znoszą swoją hańbę.
Główna myśl rozdziału
Dwa lamenty domykają cykl wyroczni przeciw Egiptowi obrazem sprawiedliwości sięgającej aż do otchłani. Faraon, który czuł się lwem i potworem panującym nad wodami, zostaje wyłowiony niewodem i pozbawiony blasku — jego upadek zaciemnia nawet światła nieba. Druga część zestawia go z długim korowodem mocarstw, które niegdyś siały postrach „w ziemi żyjących”, a teraz leżą pobite mieczem. Wspólny grób narodów pokazuje, że przed sądem PANA żadna potęga nie jest wyjątkiem — pycha, która straszyła żywych, kończy w milczeniu dołu.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ez 32 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezechiela 31 — streszczenie
- Następny: Księga Ezechiela 33 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów