Księga Izajasza 4, najkrótszy rozdział tej części, przechodzi od sądu do nadziei. Po zapowiedzi hańby wojny prorok ukazuje ocalałą resztkę Syjonu, oczyszczoną i nazwaną świętą. Latorośl Pana staje się chlubą ziemi, a nad odnowionym miastem Bóg rozpina obłok, ogień i namiot jako schronienie.
O czym mówi Księga Izajasza 4?
Rozdział otwiera obraz spustoszenia po wojnie z poprzedniej zapowiedzi: w owym dniu siedem kobiet uchwyci się jednego mężczyzny, gotowych żywić się własnym chlebem i ubierać we własne szaty, byle tylko nosić jego imię i odjąć od siebie hańbę. Tak wielki jest brak mężczyzn poległych od miecza. Ten mroczny obraz szybko ustępuje jednak zapowiedzi odnowy: w ów dzień latorośl Pana będzie piękna i chwalebna, a owoc ziemi wyborny i wspaniały dla ocalałych spośród Izraela.
Ci, którzy pozostaną na Syjonie i w Jerozolimie, będą nazwani świętymi — każdy, kto jest zapisany wśród żywych w Jerozolimie. Warunkiem tej świętości jest oczyszczenie: Pan obmyje brud córek Syjonu i oczyści z jej wnętrza krew Jerozolimy duchem sądu i duchem wypalenia. Odnowa nie omija więc sądu, lecz właśnie przez niego prowadzi — to on oddziela to, co święte, od tego, co splamione, i dopiero po nim ocalała resztka może nosić imię świętego ludu.
Nad każdym miejscem zamieszkania góry Syjon i nad każdym jej zgromadzeniem Bóg stworzy obłok i dym za dnia, a blask płonącego ognia w nocy; nad całą chwałą rozciągnie się osłona. Powstanie też namiot, który da cień w upale oraz schronienie i ukrycie przed burzą i deszczem. To obraz Bożej obecności prowadzącej niegdyś lud, która teraz osłania oczyszczoną wspólnotę. Odnowione miasto nie jest więc zabezpieczone własną siłą, lecz samą obecnością Pana rozpiętą nad nim niczym baldachim.
Kluczowe wersety
„W ten dzień latorośl Pana będzie piękna i chwalebna, a owoc ziemi wyborny i wspaniały dla ocalałych spośród Izraela.” — Iz 4,2 (UBG)
„I Pan stworzy nad każdym miejscem zamieszkania góry Syjon i nad każdym jej zgromadzeniem obłok i dym za dnia, a blask płonącego ognia w nocy. Nad całą chwałą bowiem będzie osłona.” — Iz 4,5 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Siedem kobiet zabiegających o jednego mężczyznę to miara spustoszenia, jakie sprowadza wojna. Naprzeciw niego staje latorośl Pana i wyborny owoc ziemi — znak odrodzenia resztki. Tytuł świętych i zapisanie wśród żywych określają ocalonych, a obmycie brudu i krwi duchem sądu i wypalenia opisuje ich oczyszczenie. Końcowe obrazy — obłok, dym i ogień nad Syjonem oraz namiot dający cień i schronienie — przywołują wędrówkę ludu i kierują wzrok ku wspólnocie żyjącej pod Bożą osłoną.
Główna myśl rozdziału
Po sądzie pozostaje resztka, którą Bóg oczyszcza i osłania. Rozdział pokazuje, że celem sądu nie jest zagłada, lecz wyodrębnienie świętego ludu; ci, których imiona są zapisane wśród żywych, żyją pod widzialnym znakiem Bożej obecności i ochrony. Krótki tekst łączy tym samym motyw ocalenia z motywem oczyszczenia, które dopiero czyni resztkę świętą, i przypomina, że nadzieja opiera się nie na liczebności ludu, lecz na tym, że Bóg sam obmywa go i nad nim mieszka.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Iz 4 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Izajasza 3 — streszczenie
- Następny: Księga Izajasza 5 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Izajasza 3 · Księga Izajasza — cała księga · Księga Izajasza 5 →