Trzydziesty drugi rozdział rozgrywa się w oblężonej Jerozolimie, gdy uwięziony Jeremiasz kupuje pole w Anatot. W chwili, gdy miasto ma paść, ten zwykły akt kupna staje się prorockim znakiem: PAN zapewnia, że jeszcze „będzie się kupowało domy, pola i winnice w tej ziemi”.
O czym mówi Księga Jeremiasza 32?
Rzecz dzieje się „w dziesiątym roku Sedekiasza”, gdy wojsko Babilonu oblega Jerozolimę, a Jeremiasz jest zamknięty „na dziedzińcu więzienia” za to, że prorokował upadek miasta. Wtedy — zgodnie ze słowem PANA — przychodzi jego stryjeczny brat Chanameel i proponuje wykup pola w Anatot, bo prorokowi przysługuje „prawo dziedzictwa i wykupu”. Jeremiasz kupuje je za „siedemnaście syklów srebra”, spisuje akt, pieczętuje go i odważa pieniądze na wadze wobec świadków oraz „wszystkich Żydów, którzy siedzieli na dziedzińcu więzienia”. Oba dokumenty — zapieczętowany i otwarty — przekazuje Baruchowi, by włożył je „do naczynia glinianego, aby przetrwały wiele lat”. Zakup w przededniu klęski jest celowym gestem nadziei.
Po transakcji Jeremiasz modli się. Wysławia Stwórcę, który uczynił „niebo i ziemię swoją wielką mocą i wyciągniętym ramieniem” i dla którego nie ma rzeczy zbyt trudnej. Przypomina wyjście z Egiptu i dar ziemi opływającej mlekiem i miodem, a potem niewierność ojców, którzy „nie usłuchali twojego głosu i nie postępowali według twojego prawa”. Szczerze pyta PANA, po co kazał mu kupować pole, skoro miasto już „jest wydane w ręce Chaldejczyków”.
PAN odpowiada najpierw pytaniem: „Czy jakakolwiek rzecz jest dla mnie zbyt trudna?”. Potwierdza sąd — miasto spłonie za bałwochwalstwo, kadzidło Baalowi i przeprowadzanie dzieci „przez ogień ku czci Molocha” w dolinie Hinnom, czego Bóg nigdy nie nakazał. Zaraz jednak przechodzi do obietnicy: zgromadzi lud „ze wszystkich ziem, do których ich wygnałem”, da im „jedno serce i jedną drogę”, zawrze z nimi „wieczne przymierze” i włoży w ich serca swoją bojaźń, by nie odstępowali. Będzie się nawet „radował z nich, aby wyświadczyć im dobro”, i osadzi ich w tej ziemi „z całego swego serca i całą swoją duszą”. Znów będą kupować pola i spisywać akty; kupno Jeremiasza jest zadatkiem tej odbudowy.
Kluczowe wersety
„Znowu będzie się kupowało domy, pola i winnice w tej ziemi.” — Jr 32,15 (UBG)
„Oto jestem Panem, Bogiem wszelkiego ciała. Czy jakakolwiek rzecz jest dla mnie zbyt trudna?” — Jr 32,27 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Pole w Anatot — akt kupna w oblężonym mieście jako znak przyszłego powrotu i normalnego życia.
Naczynie gliniane — zapieczętowane i otwarte dokumenty przechowane „wiele lat” na świadectwo, że ziemia znów będzie zamieszkana.
Modlitwa Jeremiasza — wyznanie wszechmocy PANA połączone ze szczerym pytaniem o sens Bożego znaku.
Sąd za bałwochwalstwo — kult Baala i Molocha w dolinie Hinnom ściąga na miasto ogień i wygnanie.
Wieczne przymierze — „jedno serce i jedną drogę”, bojaźń Boża w sercu, bezpieczne zamieszkanie i odwrócenie niewoli.
Główna myśl rozdziału
Rozdział zestawia realizm z nadzieją: Jerozolima naprawdę padnie, a jednak PAN każe prorokowi zainwestować w jej przyszłość. Kupno pola w Anatot to znak, że po sądzie przyjdzie odbudowa, bo dla Boga „wszelkiego ciała” nic nie jest zbyt trudne. Ten sam PAN, który sprowadza nieszczęście za grzech, obiecuje wieczne przymierze, jedno serce i powrót zwykłego życia — dowody kupna, winnice i pola — na ziemi dziś skazanej na spustoszenie.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Jr 32 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jeremiasza 31 — streszczenie
- Następny: Księga Jeremiasza 33 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów