Księga Jozuego, rozdział 14 — przedstawia początek podziału ziemi Kanaan pomiędzy dziewięć i pół pokolenia Izraela pod przewodnictwem kapłana Eleazara i Jozuego. Kluczowym wydarzeniem tego rozdziału jest osobista prośba Kaleba, syna Jefunnego, który powołując się na dawną obietnicę Mojżesza, prosi o przydzielenie mu górzystego Hebronu jako należnego dziedzictwa za jego całkowite oddanie Jahwe (PAN).
Co dzieje się w Księga Jozuego 14?
Rozdział rozpoczyna się od wyjaśnienia zasad podziału ziemi Kanaan po zachodniej stronie Jordanu. Dziedzictwo to zostało rozdzielone drogą losowania pomiędzy dziewięć i pół pokolenia Izraela, zgodnie z nakazem, jaki Jahwe dał Mojżeszowi. Podziału dokonywali kapłan Eleazar, Jozue oraz naczelnicy rodów. Przypomniano, że dwa i pół pokolenia otrzymały już swoje ziemie po wschodniej stronie Jordanu, natomiast Lewici nie otrzymali własnego działu ziemi, a jedynie miasta do zamieszkania wraz z przyległymi pastwiskami dla stad. Synowie Józefa utworzyli dwa osobne pokolenia – Manassesa i Efraima – co pozwoliło zachować pełną liczbę dziedziczących grup.
W tym kontekście do Jozuego w Gilgal przybywają synowie Judy wraz z Kalebem, synem Jefunnego, Kenizzytą. Kaleb przypomina Jozuemu obietnicę, którą Jahwe złożył Mojżeszowi w Kadesz-Barnea. Wspomina czas, gdy jako czterdziestolatek został wysłany przez Mojżesza na zbadanie ziemi Kanaan. Podczas gdy inni zwiadowcy napełnili serca ludu strachem, Kaleb pozostał wierny i całkowicie poszedł za Jahwe, swoim Bogiem. W nagrodę za tę niezłomną postawę Mojżesz przysiągł mu wtedy, że ziemia, którą deptał, stanie się jego wiecznym dziedzictwem.
Kaleb podkreśla wierność i łaskę Jahwe, który zachował go przy życiu przez kolejne czterdzieści pięć lat wędrówki i walki. Mając obecnie osiemdziesiąt pięć lat, Kaleb deklaruje, że wciąż dysponuje taką samą siłą fizyczną i gotowością do walki, jak w dniu, w którym Mojżesz go wysłał. Prosi Jozuego o przydzielenie mu górzystego regionu Hebronu, zamieszkanego przez potężnych Anakitów posiadających wielkie, warowne miasta. Wyraża przy tym głęboką ufność, że z pomocą Jahwe zdoła ich wypędzić. Jozue błogosławi Kalebowi i oficjalnie przekazuje mu Hebron, który wcześniej nosił nazwę Kiriat-Arba. Na koniec rozdziału dowiadujemy się, że ziemia w końcu odpoczęła od wojny.
Kluczowe wersety
„W tym dniu Mojżesz przysiągł: Zaprawdę, ziemia, którą deptała twoja noga, stanie się dziedzictwem twoim i twoich synów na wieki, ponieważ całkowicie poszedłeś za Panem, moim Bogiem.” — Joz 14,9 (UBG)
„Dlatego Hebron stał się dziedzictwem Kaleba, syna Jefunnego Kenizzyty, aż do dziś, bo całkowicie poszedł za Panem, Bogiem Izraela.” — Joz 14,14 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Jozue, syn Nuna – wódz Izraela, który wraz z Eleazarem dokonuje podziału ziemi i błogosławi Kaleba.
Eleazar – kapłan, który współtworzy komisję dzielącą dziedzictwo Kanaanu.
Mojżesz – sługa Jahwe, mąż Boży, który przekazał nakazy dotyczące podziału ziemi i złożył przysięgę Kalebowi.
Kaleb, syn Jefunnego (Kenizzyta) – wierny zwiadowca, który całkowicie poszedł za Jahwe i otrzymał Hebron.
Anakici – potężni mieszkańcy górzystego Hebronu (w tym wielki człowiek Arba).
Gilgal – miejsce, w którym synowie Judy spotkali się z Jozuem.
Hebron (Kiriat-Arba) – górzyste miasto i region obiecany Kalebowi.
Kadesz-Barnea – miejsce, z którego przed laty wysłano zwiadowców.
Podział ziemi przez losowanie – realizacja nakazu Jahwe dotyczącego sprawiedliwego podziału Kanaanu.
Główna myśl rozdziału
Głównym przesłaniem tego rozdziału jest Boża wierność złożonym obietnicom oraz nagroda za całkowite i bezkompromisowe posłuszeństwo Jahwe. Przykład Kaleba pokazuje, że ufność pokładana w Bogu nie słabnie z upływem lat, a fizyczna i duchowa siła do pokonywania trudności (takich jak walka z olbrzymimi Anakitami) pochodzi bezpośrednio z obecności Stwórcy.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Joz 14 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jozuego 13 — streszczenie
- Następny: Księga Jozuego 15 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów