Rozdział drugi to serce polemiki listu. Paweł ostrzega Kolosan przed „filozofią” i ludzką tradycją, które chciałyby ich zniewolić, i przypomina, że w Jeszui (Jezusie) mieszka cała pełnia Bóstwa. Ponieważ są w nim dopełnieni, nie potrzebują ascetycznych nakazów ani kultu aniołów, by być bliżej Boga.
O czym mówi List do Kolosan 2?
Paweł wyznaje, jak wielką walkę toczy o Kolosan i o braci w Laodycei, których nie widział osobiście. Pragnie, by ich serca były pocieszone i zespolone w miłości, i by doszli do poznania tajemnicy Boga, którą jest Mesjasz — bo w nim ukryte są wszystkie skarby mądrości i poznania. Ostrzega, aby nikt nie zwodził ich podstępnymi słowami. Skoro przyjęli Pana Jezusa, mają w nim postępować, zakorzenieni i utwierdzeni w wierze, obfitując w dziękczynieniu.
Pada centralne ostrzeżenie: niech nikt nie obróci ich na własną korzyść przez filozofię i próżne oszustwo, oparte na ludzkiej tradycji i żywiołach świata, a nie na Mesjaszu. Powód jest prosty — w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa, a wierzący są w nim dopełnieni. To on jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy. W nim zostali obrzezani obrzezaniem Mesjasza, pogrzebani i wskrzeszeni w chrzcie przez wiarę, ożywieni razem z nim i obdarzeni przebaczeniem wszystkich grzechów. Obciążający wykaz zawarty w przepisach, który świadczył przeciwko nim, Bóg wymazał i przybił do krzyża, a zwierzchności i władze rozbroił, odnosząc nad nimi triumf.
Na tym tle Paweł broni wolności wierzących: niech nikt ich nie osądza z powodu jedzenia lub picia, co do święta, nowiu księżyca lub szabatów, które są cieniem rzeczy przyszłych, a ciało jest Mesjasza. Apostoł nie ogłasza tu zniesienia tych dni, lecz zakazuje, by zewnętrzni nauczyciele potępiali braci i odbierali im nagrodę przez upodobanie w poniżaniu siebie oraz kult aniołów, nie trzymając się Głowy. Skoro wierzący umarli z Mesjaszem dla żywiołów świata, nie mają poddawać się ludzkim nakazom w rodzaju „Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj”, które mają jedynie pozór mądrości w narzuconej religijności, lecz nie mają żadnej wartości i nie powstrzymują cielesnych pożądań.
Kluczowe wersety
„Uważajcie, żeby was ktoś nie obrócił na własną korzyść przez filozofię i próżne oszustwo, oparte na ludzkiej tradycji, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie.” — Kol 2,8 (UBG)
„Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa.” — Kol 2,9 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Pełnia Bóstwa w Mesjaszu — skoro cała pełnia mieszka w Jezusie cieleśnie, a wierzący są w nim dopełnieni, żadna dodatkowa nauka nie może im niczego dołożyć.
Wykaz przybity do krzyża — obciążający zapis przeciwko grzesznikom został wymazany, a duchowe zwierzchności rozbrojone; zwycięstwo jest już dokonane.
Ostrożność wobec „filozofii” — próżne oszustwo oparte na ludzkiej tradycji i żywiołach świata odciąga od Mesjasza, choć obiecuje głębszą duchowość.
Nie dajcie się potępiać — wezwanie z Kol 2,16 broni wolności wierzących przed ascetycznymi sędziami; Paweł nie znosi świąt ani szabatów, lecz odrzuca ludzkie potępianie i kult aniołów.
Główna myśl rozdziału
Skoro w Mesjaszu mieszka cała pełnia Bóstwa, odpowiedzią na fałszywych nauczycieli nie są nowe zakazy, ascetyczne umartwienia ani pośrednictwo aniołów, lecz trzymanie się Głowy. Wolność wierzących nie polega na lekceważeniu Bożych dni, ale na tym, że nikt z zewnątrz nie ma prawa ich potępiać — bo pełnię życia mają w Jezusie.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Kol 2 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Kolosan 1 — streszczenie
- Następny: List do Kolosan 3 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów